ปีค.ศ. 1956
สถาปนิกชื่อว่า แฟรงก์ ลอยด์ ไวรท์
นำเสนอตึกสูงหนึ่งไมล์
ที่ว่าจะเป็นตึกสูงที่สุดในโลก
ซึ่งสูงกว่า
หอไอเฟลถึง 5 เท่าตัว
แต่นักวิจารณ์หลายคนขำกับไอเดียนี้
ถกว่าคนคงรอกว่าชั่วโมงเพียงแค่ใช้ลิฟท์
หรือยิ่งกว่านั้น ตึกคงได้ถล่ม ล้มเองเป็นแน่
วิศวกรส่วนใหญ่เห็นด้วย
แม้จะมีการประชาสัมพันธ์ เกี่ยวกับโครงการดังกล่าว
ตึกขนาดยักษ์นี้ก็ไม่เคยถูกสร้าง
แต่ทุกวันนี้
เรามีตึกที่ใหญ่ขึ้น สูงขึ้นรอบโลก
หลายบริษัทวางแผนสร้างตึกสูง มากกว่าหนึ่งกิโลเมตร
อย่างเช่นเจดดาห์ทาวเวอร์ ในซาอุ ดิอาราเบีย
มีความสูงกว่า 3 เท่าของหอไอเฟล
ในเวลาอันใกล้นี้
ปาฏิหาริย์หนึ่งไมล์ของไวรท์จะเป็นจริง
แล้วอะไรกันล่ะ ที่หยุดเรา
จากการสร้างมหาอาคารสูงเมื่อ 70 ปีนี้
และเราจะสร้างบ้างอย่างที่ สูงกว่าไมล์ตอนนี้ได้อย่างไร
ในทุกการก่อสร้าง
โครงสร้างแต่ละชั้นจำเป็น ต้องรองรับชั้นที่อยู่ข้างบน
ยิ่งเราสร้างตึกสูง
ยิ่งมีแรงกดจากแรงดึงดูดโลก กดลงบนชั้นล่าง
หลักการนี้กำหนด รูปร่างของอาคารมานานแล้ว
ทำให้สถาปนิกในอดีตนิยม สร้างพีระมิดฐานกว้าง
เพื่อแบกรับน้ำหนักของชั้นบนน้อยลง
แต่ทางแก้ไขนี้ไม่ได้ทำให้เราได้ตึกสูงระฟ้า
พีระมิดหนึ่งที่สูงประมาณครึ่งไมล์
ยากที่จะบีบอัดตัวอยู่ในเมืองได้
โชคดีที่ส่วนประกอบแข็งแรงอย่างคอนกรีต ช่วยเลี่ยงการประดิษฐ์ทรงตึกที่ไม่ได้ผล
คอนกรีตสมัยใหม่