من طی ۲۰ سال اخیر،
دو تجربه بنیادی انسانی را مطالعه کردم
که به من چیزهای زیادی راجع به احساسات آموزش داد
و همین ممکن است کلیدی برای انقلاب در روانپزشکی باشد.
اولین مورد، چگونگی تجربه موسیقی توسط ما
و دومین مورد چگونگی تجربه داروهای روان‌گردان است؛
مثل ال‌اس‌دی و قارچ‌های جادویی،
یا سایلوسایبین،
که جزء فعال داخل قارچ جادویی است.
ممکن است فکر کنید این دو مورد چه نقطه مشترکی بجز فستیوال‌های موسیقی باهم دارند.
بالاخره موسیقی یک ماده فیزیکی نیست.
می‌شود به صورت دسته محدودی ارتعاش در هوا توصیف گردد که
قادر به شناسایی از سوی گوش شماست.
و به نظر می‌رسد موسیقی بیشتر مرتبط با زیبایی شناسی باشد
تا زیست شناسی یا شیمی.
از طرف دیگر، داروهای روان‌گردان مواد فیزیکی هستند.
ترکیبات شیمیایی قابل مصرفی هستند که مستقیماً
با ترکیبات شیمیایی مغز ارتباط ایجاد می‌کنند
و تجربه شما از دنیا را تغییر می‌دهند.
این تغییر موقتی است.
ولی اثرات این تغییر می‌تواند مسیر زندگی شما را عوض کند.
ولی بیایید روراست باشیم:
روان‌گردان‌ها پتانسیل
ایجاد اثرات غیر‌قابل پیش‌بینی و حتی خطرناک را دارند،
پس این دو مورد بسیار متفاوت چه اشتراکی می‌توانند با هم داشته باشند؟
من متوجه شدم که موسیقی و روان‌گردان‌ها می‌توانند سلامت ما را
با قدرت و همکاری هم تحت تاثیر قرار دهند.
موسیقی می‌تواند مستقیماً روی احساسات ما اثر بگذارد،
همراه با اثرات قابل ملاحظه‌ای بر مغز؛
داروهای روان‌گردان، در شرایط مناسب،
ممکن است اثرات درمانی داشته باشند.
این اثرات می‌توانند درالگوهایی بروز کنند
که بتوانیم توسط اسکن مغزی آنها را مطالعه و مستندسازی کنیم.
و به همراهی هم و طبقه‌بندی شده به صورت هدفمند،
موسیقی و روان‌گردان‌ها ممکن است اثرات درمانی حتی بزرگتری
بر بیماران داشته باشند.
علاوه بر این، این اثرات می‌تواند به صورت زندگی شادتر و سالم تر
و شخصیت‌های یکپارچه‌تر بروز کند.
من سفرم را به آشنایی با فواید موسیقی بر سلامت روان
مدت‌ها پیش از آن که قصد داشته باشم، شروع کردم.
تقریبا برای نیمی از زندگیم یک موزیسین بودم،
در ارکسترهای محلی،
تئاترهای محلی،
عروسی‌ها، گروه‌های رقص سالسا می‌نواختم.
سالها عضوی از یک گروه موسیقی سازهای زهی در فیلادلفیا بودم.
و قسمت اعظمی از سال‌های شکل دهنده زندگی‌ام،
درامر یک گروه تقلید موسیقی گروه های نیروانا و ویزر بودم
که بعداً به یک گروه هاردکور پانک تبدیل شد.
(خنده)
درسته.
درامر یک گروه موسیقی پانک.
ولی تازه وقتی که حرفه روان‌شناسی و علوم اعصاب را شروع کردم
درک کردم که ما انسان‌ها به عنوان یک گونه چقدربه صورت عمیق و گسترده،
چه آشکارا چه غیر مستقیم،
از موسیقی به عنوان وسیله‌ای برای کنترل احساساتمان
و التیام آنها استفاده می‌کنیم.
و برای بعضی از ما، موسیقی ما را سر پا نگه می‌دارد.
برای دیگران اما موسیقی کافی نیست.
برای من، این موضوع باعث ایجاد سوال‌های جالبی شد.
شروع به استفاده از موسیقی به عنوان ابزار مطالعه احساس و حافظه در مغز کردم.
اولین مطالعه علمی من بر روی حس نوستالژی برانگیخته شده از موسیقی بود.
نوستالژی احساسی عمیق و تلخ و شیرین است
که ارتباط خیلی نزدیکی با حافظه اتوبیوگرافیک ما دارد.
غالباً به صورت غیر قابل پیش‌بینی با حس نوستالژی برخورد می‌کنیم.
ممکن است تجربه کرده باشید مثلا در یک بزرگراه رانندگی می‌کنید،
رادیو را روشن می‌کنید،
یا به سروسیس ارائه موسیقی مورد علاقتان گوش می‌کنید،
و آهنگی را می‌شنوید که مدت‌ها بود نشنیده بودید،
و بلافاصله در زمان حرکت می‌کنید
و پرت می‌شوید به یک خاطره،
چیزی که سالهاست راجع به آن فکر نکرده‌اید،
ولی برایتان بسیار پرمعنی بوده است.
شاید روزعروسی یا جشن فارغ التحصیلیتان
یا تولد اولین فرزندتان
یا مرگ یکی از عزیزانتان.
موسیقی می‌تواند به عنوان سرنخی قدرتمند
برای خاطرات نوستالژیک عمیقاً پرمعنا و شدیداً واضح همانند این موارد باشد.
نوستالژی، به عبارت دیگر، عمیقا در احساس ما از "خود" تنیده شده.
خود راستین ما چه کسیست؟
با مرتبط کردن ما به گذشته ی احساساتمان،
نوستالژی به ما کمک می‌کند تا با اندوه، تنهایی،
تهدیدهای وجودی
و حتی حس قریب الوقوع بودن مرگ
و نزدیک شدن افق زندگی با افزایش سن، کنار بیاییم.
برای این‌که به درک بهتری از ارتباط موسیقی با نوستالژی
و اثری که در مغز ایجاد می‌شود برسیم،
من شروع به کار کردن با مدل‌های محاسباتی شناخت موسیقی کردم.
سپس از این مدل‌ها برای بررسی فعالیت مغز
هنگامی که فرد در حال گوش دادن به موسیقی
که نوستالژیک و یا غیر نوستالژیک بود، استفاده کردم.
و مهم این‌که، حداقل از دید یک فرد علاقه‌مند به مطالعه مغز مثل من،
متوجه شدم که نوستالژی این توانایی را داشت که شبکه وسیعی از مناطق مغزی را
که در سطوح مختلف فرآیندهای شناختی شرکت دارند، درگیر کند.
درحالی‌که موسیقی غیر نوستالژیک تنها می‌توانست نقاطی از مغز را
مثل شکنج هشل، درگیر کند
که در تجزیه و تحلیل اطلاعات شنوایی پایه
یا منطقه بروکا نقش دارد،
که در تجزیه و تحلیل دستورزبان و نحو
نه فقط در زبان تکلم بلکه در موسیقی، شرکت دارد،
نوستالژی قادر بود این مناطق و بسیاری بیشتر را نیز درگیر کند.
مناطق مغزی که در سیستم پردازش پاداش درگیرند، مثل جسم سیاه
یا اینسولا قدامی که در تجربه قابل لمس احساسات نقش دارد
یا نواحی از شکنج تحتانی لوب فرونتال مغز
که در حافظه اتوبیوگرافیک نقش دارند.
نوستالژی قادر بود شبکه وسیعی از مناطق مغزی
در لوب فرونتال، پری فرونتال، سینگولیت، اینسولار، پریتال، اکسیپیتال
و ساب کورتیکال را درگیر کند
که تقریبا شامل تمام مراکز شناختی ما می‌شود.
این شاید نشان دهد چرا نوستالژی می‌تواند چنین اثر قدرتمندی بر ما داشته باشد.
ولی همان اندازه که درلحظه قدرتمند است،
این مرهم به وجود آمده از موسیقی نوستالژیک نهایتاً محو می‌شود.
نوستالژی بیشتر شبیه یک چسب زخم است،
نه یک آنتی بیوتیک
وخیلی با تداخل جراحی برای سلامت روان تفاوت دارد.
موسیقی می‌تواند نوستالژی را شکل دهد
و موسیقی و نوستالژی احساسات را تحریک می کنند،
ولی چطور می‌توانیم این احساس را حفظ کنیم؟
بعد از مطالعه مغز نوستالژیک،
من عضو تیمی در بیمارستان جانز هاپکینز شدم
که در حال مطالعه اثر داروهای روان‌گردان بود،
و بلافاصله یاد گرفتم که یک قطعه موسیقی چقدر عمیق یک انسان را حین استفاده
از روان‌گردان متاثر می‌کند.
من قبل از آن با دشواری پیش‌بینی دقیق اینکه
چه محرک موسیقی دقیقاً چه پاسخی را در یک فرد برمی‌انگیزد ،
درگیر بودم.
موسیقی که در یک فرد باعث القای نوستالژیست می‌تواند به همان راحتی باعث بی‌علاقگی
یا القا نفرت در فرد دیگر شود.
من آموختم که، به نظر می‌رسد، اکثر آهنگ‌ها اکثرانسان ها را عمیقاً،
هنگام استفاده از روان‌گردانها تحت تاثیر می‌گذارند.
حداقل از اواخر دهه ۵۰،
ارزش استفاده از موسیقی برای کمک به مردم
برای هدایت و کنترل تجربشان با روانگردان‌ها روشن بود.
ما در مطالعات مدرنمان این سنت را ادامه می‌دهیم،
از داوطلبان می‌خواهیم که طی یک جلسه
درمان با روان‌گردان، به موسیقی گوش کنند،
و با وجود این‌که اکثر این افراد قبل از ورود به این جلسات
نسبت به موسیقی که پخش می‌کنیم بی توجهند،
بعد از این جلسات،
داوطلبان ما ازما لیست آهنگ‌ها را درخواست می‌کنند.
و بعضی از آنها گزارش می‌دهند که به آهنگ‌هایی که
بیشترین تاثیر را طی تجربشان با روان‌گردان روی آنها داشته، برگشته‌اند
هفته‌ها، ماه‌ها یا حتی سال‌ها بعد از این تجربه.
به نحوی، این آهنگ‌ها می‌توانند به سنگ محکی تبدیل شوند
که می‌تواند قدرتمند ترین و تاثیرگذار ترین و بصیرانه ترین تجربیات را که افراد
طی استفاده از روان‌گردان با آن برخورد داشته‌اند مجدداً بیدار کند.
قطعاً، من باید می‌فهمیدم قضیه از چه قرار است.
من شروع کردم به گسترده تر کردن پرسشنامه‌هایم
و آزمایشات دقیق تنظیم شده‌ام
و ماشین ‌MRI بزرگ گران قیمتم
تا تلاش کنم که مشخص کنم چه اتفاقی در حال افتادن
طی این آزمایشات است
که بتواند عمق تاثیری که این افراد با آن مواجه می‌شوند را توجیه کند.
در یک سطح ابتدایی روانشناسی،
من و همکارانم مشخص کردیم که،
مثالاً، ال‌اس‌دی می‌تواند احساسات مثبتی را که اختصاصاً
طی گوش کردن به موسیقی ایجاد شده، افزایش دهد.
این ممکن است خود به تنهایی برای افراد سالم و همچنین
برای افرادی که از اختلالات خلقی و سوء مصرف مواد رنج می‌برند صدق کند.
ولی در مغز چه اتفاقی می‌افتد؟
قبل از این یاد گرفتیم که تمام مغز به موسیقی نوستالژیک گوش می‌دهد.
وقتی مدل‌های محاسباتی شناخت موسیقی را به کار بردیم
تا فعالیت مغز، هنگامی که فرد تحت تاثیر ال‌اس‌دی به موسیقی گوش می‌دهد را
بررسی کنیم،
متوجه شدیم که تمام مغز در حال گوش دادن به موسیقی بود
و روانگردان‌ها گیرندگی را افزایش می‌دادند.
مناطقی از مغز را که نوستالژی درگیر می‌کرد، شامل زبان تکلم،
حافظه و احساسات،
روان‌گردان‌ها این مناطق را حداقل با قدرت دوبرابر
درگیر می‌کنند.
نواحی مغز مثل تالاموس،
که در تجزیه و تحلیل ابتدایی حسی نقش دارد،
یا قشر مدیال پری فرونتال
و قشر سینگولار خلفی،
که می‌تواند در حافظه و احساسات و تصاویر ذهنی نقش داشته باشد.
این نواحی مغزی حین مصرف ال‌اس‌دی چهار برابر قوی‌تر
به کار گرفته شدند تا در زمان عدم مصرف آن.
روان‌گردان‌ها پیچ قدرت را تا ۱۱ بالا می‌برند.
اطلاعات حسی بسیار عمیق‌تر در مغز تجربه می‌شوند؛
احساسات، خاطرات و تصاویرذهنی اشباح می‌شوند،
و ممکن است همین به کار گیری عمده و قدرتمند طیف وسیعی
از نواحی مغز طی این تجربیات
کلید لازم برای تغییری باشد
که این داروها و این تجربیات را از بقیه جدا می‌کند.
و این اثرات می‌تواند طولانی مدت باشد.
در یک مطالعه روی افراد سالم،
من نشان دادم که یک دوز بالا سایلوسایبین
می‌تواند عاطفه منفی را در داوطلبان به مدت حداقل یک هفته بعد از سیلوسایبین کاهش دهد،
وعاطفه مثبت را به مدت حداقل یک ماه
بعد از مصرف یک تک دوز بالا سایلوسایبین افزایش دهد.
کاهش در عاطفه منفی
که بعد از تجویز سایلوسایبین دیدیم
با یک کاهش در پاسخ‌دهی به محرک احساسی، یک هفته بعد از مصرف سایلوسایبین،
در یکی از نواحی بدویی مغز به نام آمیگدالا،
همراه بود.
در مطالعه دیگری در بیماران با اختلال افسرگی شدید،
نه تنها کاهش قابل توجهی در شدت افسردگی در اکثر بیماران
بعد از دو دوز سایلوسایبین مشاهده شد،
بلکه ما همچنین کاهش در پاسخ‌دهی آمیگدالا
به خصوص به محرک منفی، یک هفته بعد از مصرف سایلوسایبین
مشاهده کردیم.
این کاهش در پاسخ دهی آمیگدالا
با کاهش ماندگار در شدت افسردگی
به مدت حداقل سه ماه بعد تجویز سایلوسیابین همراه بود،
ولی در واقع همچنان ادامه دارد.
پس معنی همه اینها چیست؟
معنی آن این است که موسیقی و روان‌گردان‌ها ممکن است توانایی این را داشته باشند
که تمام مغز را برای مدت زمانی تغییر دهند،
و این ممکن است منجر به یک تغییر در مدار عصبی شود
که در یک الگوی یک طرفه منفی گرایانه احساسی گیر کرده است.
این موضوع ممکن است به فرد اجازه یک دوره تسکین
از چنگ احساسات منفی را بدهد.
و همین مقدار ممکن است کافی باشد تا به فرد امکان دسترسی به دیدگاه‌های جدید
در نگاه به خود و زندگیش دهد
و فرد قدم به مسیر بهبودی از سال‌ها افسرگی بگذارد.
این دارو ها در فازهای اولیه تحقیقات هستند،
ولی در حال بررسی برای طیف وسیعی از کاربردهای پزشکی هستند.
شواهد گسترده
مبنی بر اثرات روان‌گردان‌ها بر درمان بیماری‌های خلقی در حال بروز است
مثلا اختلال افسردگی شدید،
افسرگی مقابل به درمان،
و افسردگی و اضطرابی که
به دنبال تشخیص سرطان در مراحل نهایی بوجود می‌آید.
همچنین شواهدی در حال جمع آوریست که نشان می‌دهد روان‌گردان ها می‌توانند
در کمک به درمان طیف وسیعی از اختلالت سوء مصرف مواد،
شامل سیگار، الکل و کوکائین موثر باشند.
مطالعات بیشتر در حال برنامه ریزی
و یا اجرا هستند
تا مشخص کنند آیا روان‌گردان‌ها می‌توانند در بهبود
حتی طیف وسیعتری از اختلالات سخت درمان
مثل OCD، PTSD،
اختلال مصرف مخدرها و آنورکسی موثر باشند.
در این زمان ممکن است منطقی باشد که یک قدم به عقب برداریم
و بپرسیم، "آیا روان‌گردان‌ها به عنوان نوشدارو تبلیغ می‌شوند؟"
و اگر اینطوراست ما باید به حق مردد باشیم.
چرا ما باید انتظار داشته باشیم که یک خانواده کوچک ترکیبات
در درمان چنین طیف وسیعی از اختلالات مختلف موثر باشد؟
این دیدگاهیست که بهتراست در نظر بگیریم.
بعضی از این اختلالات سرنخ مشترکی باهم دارند.
در درجاتی،
اختلالات خلقی و اختلالات سوء مصرف مواد، شامل عاطفه منفی
و گسیختگی ما ازخود راستینمان می‌شوند.
روان‌گردان ها ممکن است این قالب را بشکنند.
روان‌گردان‌ها و موسیقی ممکن است مثل دو مشت پشت سر هم باشند
که می‌توانند روی فرآیندهای روانی عصبی مانند افکت منفی عمل کنند
که در تعداد زیادی از اختلالات نقش دارند.
ممکن است هدف‌گیری چنین پروسه‌های مشترک در چند تشخیص
همان چیزی باشد که برای کمک به افراد لازم است
تا منابع لازم برای بهبود خود
از سالها افسردگی و سوء مصرف مواد را فراهم کنند.
گفته می‌شود که فرصت دومی برای تغییر باور اولیه وجود ندارد
و شاید درباره روان‌گردان‌ها هم صدق کند.
بالاخره، هرچقدرهم اطلاعات جدید
راجع به پتانسیل اثرات درمانی این داروها بدست بیاید،
همچنان عده‌ای بر بدنامی این داروها که از دهه‌های۶۰ و۷۰ وجود داشته باور دارند:
افسانه‌هایی از اثرات شدیداً اعتیادآور این داروها
یا افسانه‌هایی از اختلالات ژنتیکی
یا بیماری‌های مادرزادی بعد از تماس با این داروها،
یا ترس از اینکه فرد عقلش را از دست بدهد
یا دیوانه شود--
یا حتی فراگیرتر از همه
این دیدگاه غلط که این اثرات قطعاً واقعی‌اند
و اینکه یک نتیجه حتمی بعد از تماس با این مواد هستند.
شاید وقت آن رسیده که طرز فکرمان را در این مورد عوض کنیم.
نباید توقع داشت که روان‌گردان‌ها برروی هر کسی اثر داشته باشند.
نباید توقع داشت که روان‌گردان‌ها بر روی همه‌چیز موثر باشند.
آنها ترکیبات قدرتمندی هستند
که نیازمند تجویز در شرایط کاملا کنترل شده‌اند.
و قطعا افرادی در این دنیا هستند
که روان‌گردان‌ها برایشان بسیار خطرناک است.
ولی...
آنتی بیوتیکی که به فرد اشتباه و در موقعیت اشتباه تجویز شود هم
می‌تواند همانقدر یا حتی بیشتر خطرناک باشد.
ولی تجویز آن در فرد مناسب و در زمان مناسب،
جان افراد را نجات می‌دهد.
تجویز روان‌گردان‌ها برای افراد مناسب در زمان مناسب هم،
می‌تواند باعث نجات جان افراد شود.
ممکن است بیشتر اوقات شفا قلب ها و ذهن هایمان و رشد کردن
غیرممکن به نظر برسد،
ولی من واقعا باور دارم که ما با استفاده از منابعی که در وجودمان داریم
می‌توان این کار را کرد.
چالش اصلی معمولاً تشخیص و برقراری ارتباط با این منابع است،
و ممکن است روان‌گردان‌ها و موسیقی بتوانند به مردم کمک کند
که این کار را کرد.
روان‌گردان‌ها و موسیقی به همراهی هم ممکن است بتوانند ذهنمان را به تغییر باز کنند.
و این تغییر را به سمت
اتصال دوباره ما به خود واقعیمان هدفمند کنند
و به ما امکان دسترسی به چیزی را بدهند
که به ما اجازه بدهد که به مفهومی در این دنیا برسیم
و دوباره با خود واقعیمان
ارتباط برقرار کنیم.
متشکرم.
(تشویق)