Imaxinen que se inventase un aparato
que puidese gravar os meus recordos,
os meus soños, as miñas ideas,
e trasmitilos aos seus cerebros.
Sería unha tecnoloxía rompedora, non si?
Pois o caso é que xa contamos con ese dispositivo,
e chámase sistema de comunicación humana,
un narrador efectivo.
Para entender como funciona este dispositivo,
temos que mirar dentro do noso cerebro.
E temos que formular a pregunta dun xeito lixeiramente distinto.
Temos que preguntar
como os padróns de neuronas do meu cerebro
asociados cos meus recordos e ideas
se transmiten aos seus cerebros.
E cremos que hai dous factores que nos permiten comunicarnos.
O primeiro, os seus cerebros están agora fisicamente acoplados ás ondas sonoras
que eu estou a transmitir cara a eles.
E o segundo, desenvolvemos un protocolo neural común
que nos permite comunicarnos.
Como sabemos isto?
No meu laboratorio en Princeton,
levamos xente ao escáner de IRMf e escaneamos os seus cerebros
mentres contan ou escoitan historias da vida real.
Para que se fagan unha idea dos estímulos que usamos,
permítanme que lles presente 20 seg dun dos relatos que usamos,
narrado por un excelente contacontos,
Jim O'Grady.
(Audio) Jim O'Grady: Estou a crear o meu relato e sei que vai ser bo,
e entón empezo facelo mellor --
(Risas)
engadindo elementos que o embelecen.
Os xornalistas chámanlle a isto "inventar da nada".
(Risas)
E aconsellan non cruzar esa liña.
Pero veño de ver como se traspasaba entre un poderoso decano
e un ataque cun pastel.
E como que me gustou."
Uri Hasson: Ben, agora "miremos" nos seus cerebros
e vexamos que pasa cando escoitan este tipo de relatos.
Imos empezar polo fácil. Empecemos cun oínte e unha área cerebral:
o córtex auditivo, que procesa os sons que chegan ao ouvido.
Como poden ver, nesta área cerebral en particular,
as respostas soben e baixan segundo transcorre o relato.
Agora podemos coller esas respostas
e comparalas coas doutros ouvintes
na mesma área cerebral.
E podemos preguntarnos:
En que medida as respostas de todos os ouvintes son similares?
Aquí poden ver cinco ouvintes.
Empezamos a escanear os seus cerebros antes de que empece o relato,
cando só están deitados ás escuras, agardando que comece a historia
Como poden ver,
esta área cerebral vai arriba e abaixo en todos eles,
pero as respostas son distintas,
non están sincronizadas.
Porén, en canto o relato comeza,
ocorre algo asombroso.
(Audio) JO: Estou a crear o meu relato e sei que vai ser bo,
e entón empezo a...
UH: Ei! De súpeto, poden ver que as respostas de todos os suxeitos
se axustan ao relato,
e agora soben e baixan de xeito moi parecido
en todos os ouvintes.
E, de feito, exactamente iso está a pasar agora nos seus cerebros
mentres escoitan as miñas palabras.
A isto chamámoslle efecto de "sincronización neural".
E para explicarlles o que é
déixenme primeiro explicar que é a sincronización física.
Miremos para estes cinco metrónomos.
Imaxinen que son cinco cerebros.
E igual que os ouvintes antes de que empezara o relato
os metrónomos van soar,
pero van facelo fóra de fase.
(Tictacs)
Agora vexan o que pasa cando os poño en contacto
poñendoos enriba destes cilindros.
(Tictacs)
Agora os cilindros empezan a xirar.
A vibración da rotación transmítese pola madeira
e consegue acoplar todos os metrónomos.
Escoiten agora o tictac.
(Tictac sincronizado)
Isto é o que se chama sincronización física.
Agora de volta aos cerebros, preguntémonos:
Que é o que guía esta sincronización neural?
Son, simplemente, os sons que produce o falante?
ou tal vez son as palabras,
ou se cadra é o significado que o relator tenta transmtir.
Para poñelo a proba, fixemos os seguintes experimentos.
Primeiro, collemos o relato e reproducímolo ao revés.
Isto preserva moitas das características auditivas orixinais,
pero elimina o significado,
e vén soando así:
(Audio) JO: (Inintelixible)
Poñemos cores nos dous cerebros
para indicar as áreas que responden de modo moi similar en todo o mundo.
Como poden ver, este son
induce a sincronización ou aliñamento en todos os cerebros
nos córtex auditivos que procesan os sons,
pero non se estende máis alá no cerebro.
Agora podemos coller eses sons e construír palabras con eles.
Se remexemos as palabras do relato de Jim O'Grady
e sacamos unha lista de palabras.
(Audio) JO: ... un animal... ... surtido de sucesos... e dereito
home torta ... potencialmente... meus contos
E poden ver que estas palabras empezan a inducir un aliñamento
nas áreas temperás da linguaxe, pero non máis alá.
E agora collemos as palabras e empezamos a facer frases con elas.
(Audio) JO: E aconsellan non cruzar ese límite.
Di: "Prezado Jim, Un bo conto. Fermosos detalles.
Acaso ela non o coñecía só por min?
UH: E agora poden ver que as respostas en todas as áreas lingüísticas
que procesan a linguaxe entrante
aparecen aliñadas ou semellantes en todos os oíntes.
No entanto, só cando poñemos o relato completo, interesante, coherente
as respostas espállanse mais
no cerebro, nas áreas de orde superior,
que inclúen o córtex frontal e o córtex parietal,
e fan que todas elas respondan de xeito moi similar.
E pensamos que estas respostas nas áreas de orde superior son inducidas
ou se igualan en todos os ouvintes
debido ao significado transmitido polo falante,
e non polo son das palabras.
E se estamos no certo, disto derívase unha sólida predición:
se eu lles conto as mesmas ideas
expresadas con diferentes palabras,
as súas respostas cerebrais han ser similares.
Para probalo, no meu laboratorio fixemos o seguinte experimento:
Collemos o relato en inglés
e traducímolo ao ruso.
Así teñen dous sons e sistemas lingüísticos diferentes
que transmiten o mesmo significado.
E presentamos o relato en inglés aos ouvintes ingleses
e o relato en ruso aos ouvintes rusos,
e así podemos comparar as respostas nos dous grupos.
E cando o facemos, non vemos respostas iguais
nos córtex auditivos, nas áreas lingüisticas,
porque a linguaxe e os sons son moi distintos.
No entanto, poden ver que as respostas nas áreas de orde superior
aínda son similares nos dous grupos.
Cremos que isto se debe a que entenden o relato de xeito semellante,
tal e como confirmamos pasándolles un test ao remate do conto.
E pensamos que este aliñamento é necesario para a comuniciación.
Por exemplo, como vostedes perciben,
eu non son un falante inglés nativo.
A miña lingua materna é outra,
e seguramente este é o caso de moitos de vostedes.
E aínda así, podemos comunicarnos.
Como?
Podemos comunicarnos porque temos este código común
que os presentes entendemos.
Polo de agora, só lles falei do que ocorre no cerebro do ouvinte,
no seu cerebro, mentres escoitan o que lles conto.
Pero que ocorre no cerebro do falante, no meu,
cando lles falo?
Para mirar no cerebro do falante,
pedímoslle a este que se metese no escáner,
escaneamos o seu cerebro
e comparamos as súas respostas cerebrais coas dos ouvintes
que estaban a oír o relato.
Teñen que lembrar que a produción e a comprensión da fala
son procesos moi distintos.
E aquí preguntámonos: Canto se parecen?
Para a nosa sorpresa,
vimos que todos estes complexos padróns de resposta nos ouvintes
en realidade veñen do cerebro do falante.
Así que a produción e a comprensión asentan en procesos moi similares.
E tamén atopamos
que canto máis semellanza hai entre o cerebro do ouvinte
e o do falante,
mellor é a comunicación.
Deste xeito, sei que se vostedes están agora totalmente confusos,
e agardo que non sexa así,
as súas respostas cerebrais serán distintas das miñas.
Pero tamén sei que se realmente están a me entender,
entón o seu cerebro... e o seu... e o seu...
son moi similares ao meu.
Agora xuntemos toda esta información e preguntémonos:
Como podo usala para transmitir un recordo meu
desde o meu cerebro aos seus?
Así que fixemos o seguinte experimento.
Puxemos xente a ver, por primeira vez na súa vida,
un capítulo da serie "Sherlock" da BBC, mentres escaneábamos os seus cerebros.
Logo pedímoslles que volveran meterse no escáner
e lle contaran a historia a outra persoa que nunca vira a serie.
Concretemos.
Pensen nesta escena,
cando Sherlock entra en Londres no taxi
conducido polo asasino que está a buscar.
Se eu son o espectador,
hai un padrón específico no meu cerebro cando a estou a ver.
Pois podo reactivar ese mesmo padrón no meu cerebro de novo
dicindo as palabras: Sherlock, Londres, asasino.
E agora, cando transmito estas palabras aos seus cerebros,
vostedes poden reconstruílo na súa mente.
De feito, vemos estes padróns emerxendo nos seus cerebros.
E quedariamos abraiados ao ver
que o padrón que teñen agora nos seus cerebros
cando lles describo estas escenas
sería moi semellante ao que tiña eu mentres vía a película
hai uns meses, dentro do escáner.
Isto empeza a explicarlles o mecanismo
polo que podemos contar historias e transmitir información.
Porque, por exemplo,
agora están a escoitar atentos e tratan de entender o que lles conto.
E ben sei que non é doado.
Pero agardo que nun momento dado na charla nos conectemos, e me sigan.
E creo que dentro dunhas horas, uns días, uns meses,
atoparán a alguén nunha festa,
e falaranlle desta charla,
e de súpeto, será como se esa persoa estivese agora connosco.
Así poden ver como podemos usar este mecanismo
e tratar de transmitirlles recordos e coñecementos á xente,
o que é marabilloso, non si?
Pero a nosa capacidade para comunicar aséntase na nosa capacidade
para ter unha base común.
Porque, por exemplo,
se chego a usar o sinónimo
"coche con condutor" no canto de "taxi",
seguro que me perdería o aliñamento con moitos de vostedes, da audiencia.
Este aliñamento depende non só da nosa capacidade
para comprender o concepto básico;
tamén da capacidade para desenvolver unha base común
e entender e compartir o sistema de crenzas.
Porque sabemos que en moitos casos,
a xente entende de modos distintos a mesma historia.
Para poñelo a proba no laboratorio, fixemos o seguinte experimento.
Collimos un relato de J.D. Salinger,
no que un home lle perde a pista á súa muller durante unha festa,
e chama ao seu mellor amigo e pregúntalle, "Viches á miña muller?"
Á métade dos suxeitos
dixémoslles que a muller estaba a ter unha aventura co mellor amigo.
Á outra metade,
dixémoslles que a muller era fiel e o home moi ciumento.
Esta única frase antes de empezar o relato
abondou para que as respostas cerebrais
dos que crían que a muller estaba a ter unha aventura
fosen moi similares nestas áreas de orde superior
e diferentes das do outro grupo.
E se unha frase abonda para facer que os seus cerebros se parezan
aos da xente que pensa coma vostedes
e se diferencien de quen pensa distinto,
pensen en como se amplificará este efecto na vida real,
onde todos escoitamos exactamente as mesmas noticias
despois de estarmos expostos día tras día
a diferentes medios de comunicación,
como os informativos da Fox ou o New York Times,
que nos dan perspectivas moi distintas da realidade.
Resumamos.
Se todo funciona como planeei esta noite,
usei a miña capacidade de vocalización para acoplarme cos seus cerebros.
E usei este acoplamento
para transmitir os meus padróns cerebrais asociados cos meus recordos e ideas
aos seus cerebros.
Con isto, empezo a revelar o mecanismo neural oculto
polo que nos comunicamos.
E sabemos que no futuro isto hanos permitir mellorar
e facilitar a comunicación.
Pero estes estudos tamén revelan
que a comunicación asenta nunha base común.
E como sociedade temos que preocuparnos
de se perdemos esta base común e a nosa capacidade para falar coa xente
que é lixeiramente diferente a nós
porque deixamos que uns poucos e poderosos medios de comunicación
teñan o control do micrófono,
e manipulen e controlen a nosa forma de pensar.
Eu non estou certo de como amañar isto, porque só son un científico.
Pero tal vez un xeito de facelo
sexa volver á forma mais natural de comunicación,
que é o diálogo,
que non son só eu falándolles a vostedes,
senón unha forma máis natural de conversar,
na que falo e escoito,
e xuntos tratamos de chegar a unha base común e a novas ideas.
Porque ao fin,
as persoas coas que estamos acoplados definen quen somos.
E o noso desexo de estar acoplados a outro cerebro
é algo moi básico, que aparece a unha idade moi temperá.
Así que déixenme rematar cun exemplo da miña vida privada
que penso que é amosa ben como acoplarnos con outros
realmente define quen somos.
Este é o meu fillo Jonathan cando era moi noviño.
Miren como desenvolve un xogo vocal coa miña muller,
só por xogo e polo puro desexo de estar acoplado con outro ser humano.
(Os dous vocalizando)
(Risas)
Agora, pensen como a capacidade do meu fillo
de acoplarse con nós e con outra xente na súa vida
vai dar forma ao home que chegará a ser no futuro.
E pensen en como vostedes cambian diariamente
mediante a interacción e o acoplamento con outras persoas na súa vida.
Sigan a acoplarse con outras persoas, a espallar as súas ideas,
porque a suma de todos nós xuntos, acoplados,
é maior que as nosas partes.
Grazas.
(Aplausos)