El ele tutuşmuş
kapıyı gözlüyorduk.
Kardeşlerimle ben annemin hastaneden geri dönmesini
bekliyorduk.
O gün anneannem kanser ameliyatı olduğu için oradaydı.
Nihayet kapı açıldı
ve dedi ki,
"O öldü.
O öldü."
Hıçkıra hıçkıra ağlamaya başladı ve birden dedi ki,
“Düzenlemeleri yapmamız lazım.
Anneannenizin son dileği Kore’de, memleketinde gömülmekti.”
Hemen hemen 12 yaşındaydım ve şokun etkisi geçince
annemin sözleri kulağımda çınlıyordu.
Anneannem memleketinde gömülmek istedi.
Altı yıl öncesinde Kore’den Arjantin’e
ne İspanyolca ne de nasıl geçineceğimizi bilerek taşınmıştık.
Ve varışımızla birlikte her şeyini kaybetmiş göçmenlerdik.
Bu yüzden hayatımızı yeniden inşa edebilmek için çok çalışmamız gerekti.
Hiç aklıma gelmemişti ki onca yıldan sonra
memleketim hala Kore’ydi.
Bu durum gün gelince nereye gömülmek istediğimi,
benim için evin neresi olduğunu sorgulamama neden oldu.
Ve cevap belli değildi.
Bu beni gerçekten rahatsız etti.
Böylece bu yaşananlar kimliğim ile ilgili hayat boyu süren bir arayışı başlattı.
Kimchi diyarı olan Kore’de doğmuştum,
yüzde 80'imin inek olmasına sebep olacak kadar fazla biftek yediğim
Arjantin’de büyüdüm,
ve fıstık ezmesine bağımlı hale geldiğim
Amerika’da eğitim aldım.
(Gülüşmeler)
Çoucukluğum süresince gayet Arjantinli hissediyordum
fakat görünüşüm zaman zaman beni ele veriyordu.
Orta okuldaki ilk günü hatırlıyorum.
İspanyolca hocam sınıfa girdi.
Tüm sınıf arkadaşlarımı süzdü
ve dedi ki,
“Sen, sana bir özel hoca lazım,
aksi takdirde bu dersi geçemezsin.”
Fakat o zamanlar İspanyolca'da gayet akıcıydım.
Böylece sanki ya Koreli ya da Arjantinli olabilirmişim gibi hissettim,
fakat ikisini birlikte değil.
Kazanan olmayan bir oyun gibi hissettirmişti.
Yeni bir kimlik elde etmek ya da kazanabilmek için
eski kimliğimden vazgeçmek zorundaydım.
Böylece 18’ime gelince, nihayet burası evim diyebileceğim
bir yer bulmak umuduyla Kore’ye gitmeye karar verdim.
Ama orada insanlar bana,
“Neden İspanyol aksanıyla Korece konuşuyorsun?” diye sordular.
(Gülüşmeler)
“ Sen Japon olmalısın. Çünkü iri gözlerin ve
yabancı bir vücut dilin var.”
Yani anlaşıldı ki Arjantinli olmak için çok Koreliydim.
Koreli olmak için de çok Arjantinli.
Bu benim için çok önemli bir aydınlanma oldu.
Dünyada memleketim diyebileceğim bir yer bulmayı başaramamıştım.
Ama kaç tane İspanyol aksanlı hatta daha spesifik olarak
Arjantin aksanlı Japon görünümlü
Koreli vardır ki?
Belki de bu bir avantaj olabilirdi.
Ön plana çıkmak benim için kolaydı.
Hızla değişen, yeteneklerin bir gecede işe yaramaz
hale geldiği bir dünyada bundan bir zarar gelmezdi.
Böylece tanıştığım insanlarla
yüzde yüz benzerlik arayışımı bıraktım.
Bunun yerine, birbirleriyle genellekle zıtlık içindeki insanların
tek kesişim noktalarının çoğu zaman ben olduğumu farkettim.
Böylece zihnimdeki bu farkındalıkla,
kendimin tüm farklı versiyonlarını kucaklamaya hatta zaman zaman
kendimi yeniden şekillendirmeme izin vermeye karar verdim.
Mesela lisedeyken,
itiraf etmeliyim ki fazlasıyla inektim.
Modadan habersizdim. Kalın gözlükler, basit saç stili
anlıyorsunuz ya.
Sanırım, sadece ödevlerimi paylaştığım için arkadaşlarım vardı.
Gerçek bu.
Ama üniversitedeyken,
Kendime yeni bir kimlik bulabilmiştim
ve inek kız popüler kız oldu.
ama okul MTE'idi.
O yüzden çok övgü alabilir miyim bilmiyorum.
Orada dedikleri gibi,
“İhtimaller güzel,
ama malzeme kötü.”
(Gülüşmeler)
O kadar çok bölüm değiştirdim ki danışmanlarım “rastgele araştırmalar”
diploması almam gerektiği konusunda şaka yapıyorlar.
(Gülüşmeler)
Bunu çocuklarıma anlattım.
Ve yıllar geçtikçe birçok farklı kimlik kazandım.
Bir mucit, girişimci, sosyal yenilikçi olarak başladım.
Daha sonra bir yatırımcı,
teknoloji içinde bir kadın,
bir öğretmen,
ve en son olarak da anne oldum.
Ya da yeni yürümeye başlayan oğlumun gece gündüz
aralıksız deyişiyle “ Anneee!”.
Aksanım çok karmaşık da olsa,
kökeni o kadar belirsiz ki
arkadaşlarım buna "Rebekaca" diyor.
(Gülüşmeler)
Ancak kendinizi yeniden şekillendirmek çok zor olabiliyor.
Zaman zaman birçok mukavemetle yüzleşebiliyorsunuz.
Doktoramı bitirmek üzereyken,
girişimcilik böceği tarafından ısırıldım.
Silikon Vadisi'ndeydim.
Bodrum katta bir tez yazmak kendi şirketimi kurmak kadar
ilgi çekici gelmedi.
Böylece bir hayli geleneksel olan Koreli ailemin yanına,
-şu an buradalar-
onlara doktora programımı
bıraktığımı haber verme amacıyla gittim.
Anlıyorsunuz ya kardeşlerim ve ben üniversiteye giden ilk jenerasyonuz
ve bir göçmen ailesi için bu çok büyük bir olay.
Bu konuşmanın nasıl ilerleyeceğini tahmin edebilirsiniz.
Ama neyse ki yanımda gizli bir silahım vardı:
Stanford doktora mezunlarının
ortalama gelir çizelgesi ile
Stanford Lisansüstü programlarını bırakanların
ortalama gelir çizelgesi.
(Gülüşmeler)
Bu çizelgenin kesinlikle Google’ın kurucularınca
çarpıtıldığını söylemem lazım.
(Gülüşmeler)
Ancak annem çizelgeye baktı
ve dedi ki,
“Kendin için, tutkunun peşinden git.”
(Gülüşmeler)
Merhaba, anne.
Bugün benim kimlik arayışım, artık soyumu bulmak için değil.
Daha çok, bütün değişkenliklerimi
kucaklamama izin vermek
ve benliğimdeki çeşitliliği beslemem ile ilgili.
Ve sadece kendi çevremi de değil.
Çocuklarım artık üç yıl beş aylık
ve halihazırda üç milliyetli
ve dört farklı dille doğmuş oldular.
Şimdi şundan da bahsetmem gerekir ki kocam aslında Danimarkalı.
Zaten hayatımda yeteri kadar kültür şoku yokmuş gibi
bir Danimarkalı ile evlenmeye karar verdim.
Doğrusu sanıyorum çocuklarım büyüdüklerinde
sakal uzatmakta zorlanan ilk Vikingler olacaklar.
(Gülüşmeler)
Evet, bunun üzerinde çalışmamız gerek.
Ama gerçekten bu çeşitliliklerinin onlara
hayatlarında birçok kapı aralarken bulacaklarını
ve gittikçe küreselleşen bugünün dünyasındaki benzerliği
bulmada kullanabileceklerini umuyorum.
Huzursuz ve tek bir kalıba uymadıkları
yada günün birinde kimlikleri alakasız olduğunda kaygılı olmaları yerine,
deneyimlemek için özgür hissetmelerini
ve kendi kişisel hikayelerinin ve kimliklerinin
kontrolünü almalarını umuyorum.
Ayrıca umuyorum ki
değerlerinin,dillerinin,kültürlerinin ve yeteneklerinin eşsiz birleşimini
kimliklerin artık insanları yabancılaştırmada kullanılmadığı,
onun yerine insanları bir araya getirdiği bir dünya yaratmaya
yardım etmek için kullanacaklardır.
Ve en önemlisi gerçekten umuyorum ki
bu bilinmeyen bölgelerden geçerken müthiş keyif alırlar.
Çünkü, biliyorum ki ben aldım.
Şimdi, anneanneme gelecek olursak
onun son dileği ayrıca benim için son dersi de olmuştu.
Anlaşıldı ki olay hiçbir zaman Kore’ye dönmek
ve oraya gömülmek değilmiş.
Kendisi Arjantin’e taşınmadan çok önce
ölmüş olan oğlunun yanında yatmakmış.
Onun için önemli olan, eski ve yeni dünyasını
ayıran okyanus değildi.
Ortak zemin bulmakla alakalıydı.
Teşekkür ederim.
(Alkışlar)