ما دستهای همدیگر را گرفته بودیم،
خیره به در،
من و خواهر و برادرانم منتظر بودیم تا مادرمان
از بیمارستان برگردد.
او آنجا بود چون همان روز مادربزرگم جراحی سرطان داشت.
در نهایت، درها باز شد
و مادرم گفت:
«او از پیش ما رفت.
اون از پیش ما رفت.»
شروع کرد به گریه کردن و بلافاصله گفت:
باید ترتیب کارها را بدهیم.
وصیت مادربزرگ این بود که در خانه خاک شود.
تازه ۱۲ ساله شده بودم، و وقتی شوک از بین رفت
حرفهای مادرم در گوشم زنگ میخورد.
مادربزرگم خواسته بود در خانه خاک شود.
۶ سال قبل از کره به آرژانتین مهاجرت کرده بودیم
بدون این که اسپانیایی بلد باشیم یا بدانیم چطور درآمد داشته باشیم.
در ابتدای ورودمان، مهاجرانی بودیم که همه چیز را از دست داده بودیم.
پس باید سخت کار میکردیم تا زندگی خود را از نو بسازیم.
پس به ذهن من نرسیده بود که بعد ازهمه این سالها
خانه ما هنوز کره بود.
باعث شد فکر کنم که من کجا دوست دارم خاک شوم،
خانه برای من کجا بود،
و جواب برای من روشن نبود.
و این مسئله من را خیلی اذیت میکرد.
بنابراین این حادثه برای من منجر به جستجویی برای هویتم برای یک عمر شد.
من در کره بدنیا آمده بودم - سرزمین کیمچی؛
در آرژانتین بزرگ شده بودم.
جایی که انقدر استیک خوردم که تا الان احتمالا ۸۰٪ از گوشت گاو تشکیل شدم؛
و در آمریکا تحصیل کرده بودم،
جایی که به کره بادام زمینی معتاد شدم.
(خنده)
در کودکی، کاملا حس آرژانتینی بودن داشتم،
گرچه ظاهرم من را لو میداد.
یادم هست روز اول مدرسه راهنمایی،
معلم ادبیات اسپانیایی ما وارد کلاس شد.
همه همکلاسیهام را بررسی کرد،
و گفت:
«تو-- تو باید معلم خصوصی بگیری،
در غیر این صورت این درس را پاس نمیکنی.»
ولی تا آن موقع من به اسپانیایی مسلط شده بودم،
پس حس کردم میتوانم آرژانتینی یا کرهای باشم،
ولی نه هر دو.
این مثل یک بازی صفر و یک بود،
یعنی باید هویت قبلیام را کنار میگذاشتم
تا بتوانم هویت جدیدی بدست بیاورم.
پس وقتی ۱۸ سالم شد، تصمیم گرفتم به کره بروم،
با آرزوی پیدا کردن جایی که بتوانم اسمش را خانه بگذارم.
ولی در کره مردم از من میپرسیدند،
چرا کرهای را با لهجه اسپانیایی حرف میزنی؟
(خنده)
و«تو باید ژاپنی باشی چون چشمهای درشتی داری
و زبان بدنت غریبه است.»
پس معلوم شد من برای کرهای بودن زیاد آرژانتینی بودم،
و برای کرهای بودن هم زیادی آرژانتینی.
و این برای من فهمی اساسی بود.
موفق نشده بودم جایی را در دنیا به عنوان خانه خودم پیدا کنم.
ولی مگر چند نفر کرهای ژاپنی شکل با لهجه اسپانیایی
یا دقیقتر بگویم، لهجه آرژانتینی --
فکر میکنید در دنیا وجود دارد؟
پس احتمالا این برای من یک مزیت بود.
یرای من برجسته بودن راحت بود،
که در دنیایی که دائما در حال تغییر است، کمکم میکرد،
دنیایی که در آن مهارتها یک شبه منسوخ میشوند.
پس من از پیدا کردن وجه تشابه ۱۰۰ درصد با کسانی که ملاقات میکردم
دست برداشتم.
در عوض، متوجه موقعیتهایی شدم که من تنها وجه تشابه
بین گروه آدمهایی بودم که معمولا در مقابل هم قرار میگیرند.
پس با وجود این فهم در ذهنم،
تصمیم گرفتم تمام نسخههای متفاوت خودم را بپذیرم --
و حتی به خودم اجازه بدم گاهی خودم را از نو بسازم.
برای مثال، در دبیرستان،
باید اعتراف کنم که یک خرخوان اساسی بودم.
هیچ درکی از مُد نداشتم -- عینک ته استکانی، مدل موی ساده --
تجسمش سخت نیست.
در واقع فکر میکنم، چون تکالیفم را به بقیه میدادم چند تا دوست داشتم.
این واقعیت است.
اما در دانشگاه،
توانستم هویت جدیدی برای خودم پیدا کنم،
و آن خرخوان تبدیل به یک دختر محبوب شد.
در دانشگاه MIT بودم،
پس نمیدانم میتوانم بخاطرش تحسین شوم یا نه.
بقول بچههای این رشته،
«شانس پیدا کردن دختر زیاد است،
اما دخترهای این رشتهها خیلی جذاب نیستند.»
(خنده)
آنقدر رشته عوض کرده بودم که مشاورانم به شوخی میگفتند
که باید مدرک رشته «مطالعات اتفاقی» بگیرم.
(خنده)
این را به بچههایم گفتم،
و حال در طول سالها، هویتهای مختلفی کسب کردم.
به عنوان یک مخترع، کارآفرین، نوآور اجتماعی شروع کردم.
بعد تبدیل به یک سرمایه گذار شدم،
زنی در فناوری،
یک معلم،
و اخیرا، مادر شدم،
و یا همانطور که فرزند خردسالم دائما میگوید.
شب و روز، «مامان!»
حتی لهجه من هم گیج کننده بود --
خاستگاه لهجهام آنقدر مبهم بود،
که دوستانم به آن میگویند "ربکایی".
(خنده)
اما دوباره از نو ساختن خود آن میتواند خیلی سخت باشد.
با مقاومتهای زیادی روبرو میشوید.
وقتی تقریبا کار دکترایم داشت تمام میشد،
به یک مشکل کارآفرینی برخوردم.
من در سیلکون ولی بودم،
پس نوشتن پایاننامه در زیرزمین خیلی هیجان انگیز نبود
موقعی که شرکت خودم را تاسیس میکردم.
پس من پیش والدین سنتی کرهایام رفتم،
که امروز هم اینجا هستند،
و میخواستم به آنها بگویم،
که میخواهم از دکترا انصراف دهم.
من و خواهر و برادرانم اولین نسل خانواده بودیم که دانشگاه رفتیم.
پس برای یک خانواده مهاجر، مسئله مهمی بود.
میتوانید تصور کنید که مکالمه ما چطور پیش میرفت.
اما خوشبختانه، من یک سلاح مخفی با خودم داشتم.
که جدولی بود که میانگین درآمد تمام فارغ التحصیلها
از مقطع دکترای دانشگاه استنفورد را نشان میداد،
و بعد میانگین درآمد انصرافیهای دکتری را
از مقطع دکترای استنفورد نشان میداد.
(خنده)
باید برای شما بگویم که موسسهای گوگل
این چارت را دستکاری کرده بودند.
(خنده)
اما مادرم به جدول نگاهی انداخت،
و گفت،
«اوه عزیزم -- برو دنبال علایقات.»
(خنده)
سلام مامان.
حالا امروز، چالش هویت من دیگر درباره پیدا کردن قبیلهام نیست.
بلکه درباره اجازه دادن به خودم است
تا تمام جایگشتهای ممکن خود را بپذیرم
و تنوع را در درون خود پرورش دهم
و نه فقط در اطرافم.
پسرهای من امروز سه سال و پنج ماهه هستند.
و آنها با سه ملیت و چهار زبان
متولد شدهاند.
باید اشاره کنم که همسرم اهل دانمارک است --
صرفا جهت این که به قدر کافی شُوک فرهنگی در زندگیام نداشتم،
تصمیم گرفتم با یک مرد دانمارکی ازدواج کنم.
در واقع فکر میکنم، که بچههایم اولین وایکینگهایی خواهند بود
که وقتی بزرگ شوند، در ریش گذاشتن مشکل خواهند داشت.
(خنده)
آره، باید روی این مسئله کار کنیم.
اما من واقعا امیدوارم که آنها بفهمند که این گوناگونی
قرار است که درهای زیادی را برای آنها بوجود بیاورد و باز کند.
این که همیشه میتوانند از این گوناگونی برای یافتن وجه تشابه
در دنیایی استفاده کنند که هر روز جهانیتر میشود.
امیدوارم بجای این که احساس اضطراب و نگرانی داشته باشند
از این که در چارچوبها قرار نگیرند
یا این که هویتشان روزی بیربط میشود،
حس کنند که آزاد هستند آزمون و خطا کنند
و میتوانند هویت و داستان خود را بدست بگیرند.
و همچنین امیدوارم تا از این ترکیب منحصر بفرد
از ارزشها و زبانها و فرهنگها و مهارتها استفاده کنند
تا به ساختن دنیایی کمک کنند
که در آن هویتها ابزاری برای مجزا کردن ظاهرهای مختلف نباشد،
بلکه، مردم را دور هم جمع کند.
و از همه مهمتر، امیدوارم لذتی شگرف را
هنگام عبور از این قلمروهای بیمرز کشف کنند،
چون میدانم که من کشف کردم.
حالا، آخرین آرزوی مادربزرگم،
آخرین درسی بود که به من داد.
معلوم شد که ماجرا هیچ وقت درباره برگشت به کره
و خاک شدن در آنجا نبوده است.
بلکه راجع به خاک شدن کنار پسرش بود،
که مدتها قبل از این که ما به آرژانتین مهاجرت کنیم، فوت کرده بود.
چیزی که برای مادربزرگم مهم بود اقیانوسی نبود که
دنیای گذشته و جدیدش را از هم جدا کرده بود؛
بلکه درباره پیدا کردن زمینه مشترک بود.
متشکرم.
(تشویق)