นักปรัชญาเพลโต ครั้งหนึ่งเคยกล่าวไว้ว่า
"ดนตรีมอบจิตวิญญาให้กับจักรวาล
ให้จิตใจติดปีก
ให้ทะยานไปสู่จิตนาการ
และให้ชีวิตกับทุกสิ่ง"
ดนตรีเป็นส่วนใหญ่ในชีวิตของฉัน
การสร้างและการแสดงดนตรี
เชื่อมต่อคุณกับผู้คน ในประเทศและช่วงเวลาชีวิตที่แตกต่างกัน
มันเชื่อมต่อคุณกับคนที่คุณเล่นให้ฟัง
กับผู้ชมของคุณ
และกับตัวคุณเอง
เมื่อฉันมีความสุข เมื่อฉันเศร้า
เมื่อฉันเบื่อ เมื่อฉันเครียด
ฉันฟังเพลง และเขียนมันขึ้นมา
เมื่อฉันเด็ก ฉันเล่นเปียโน
หลังจากนั้น ฉันก็ฝึกกีตาร์
และเมื่อฉันเข้ามัธยม
ดนตรีก็กลายมาเป็นเอกลักษณ์ของฉัน
ฉันอยู่ในทุกวงดนตรี
ฉันอยู่กับงานแสดงดนตรีเสมอ
ดนตรีอยู่รอบตัวฉัน
มันทำให้ฉันเป็นฉัน
และมันให้ที่ที่เหมาะกับฉัน
ตอนนี้ ฉันมักจะได้ยินสิ่งเหล่านี้ พร้อมๆ กับจังหวะ
ฉันจำได้ว่าตอนเด็กๆ
ฉันเดินไปในโถงทางเดินที่โรงเรียน
และฉันก็ใช้ขา ใช้มือ เคาะเป็นจังหวะของฉัน
หรือกระทั่งใช้ฟัน
มันเป็นพฤติกรรม ตอนที่ฉันตื่นเต้น
และฉันก็ตื่นเต้นอยู่ตลอด
ฉันคิดว่าฉันชอบที่ดนตรีมันซ้ำไปซ้ำมา
มันดูสงบ
ตอนที่อยู่มัธยม
ฉันเรียนทฤษฎีดนตรี
และมันเป็นวิชาที่ดีที่สุดเท่าที่เคยเรียนมา
เรากำลังเรียนดนตรี
ในเรื่องที่ฉันไม่รู้ อย่างทฤษฎี และประวัติศาสตร์
มันเป็นวิชาที่เราแค่ได้ฟังเพลง
และคุยกันว่า มันมีความหมายยังไงกับเรา
และวิเคราะห์มัน
และหาว่าอะไรทำให้มันดังเป็นจังหวะ
ทุกวันพุธ เราจะทำกิจกรรม "ฟังตามเสียงบอก"
และฉันก็ค่อนข้างเก่งเลยทีเดียว
คุณครูให้วิธีการกับเราหลายอย่าง
และลักษณะเวลาที่เป็นเอกลักษณ์
จากนั้นเขาจะพูดเป็นจังหวะให้เราฟัง
และเราก็เขียนตัวโน้ต ตัวหยุดที่เหมาะสมลงไป
อย่างนี้ค่ะ
ตะ ตะ ตั้ก กะ ตั้ก กะ ตา
ตะ ตั๊ก กะ ตั๊ก กะ ตั๊ก กะ ตั๊ก กะ
และฉันรักมันนะ
ความเรียบง่ายของจังหวะ
พื้นฐานสองถึงสี่จังหวะ ในหนึ่งห้อง
และแต่ละส่วนก็บอกเล่าเรื่องราว
เหมือนกับมันก็สำคัญมาก
และสิ่งที่คุณต้องทำ ก็แค่เพิ่มทำนองลงไป
(กีตาร์)
จังหวะเป็นพื้นฐานสำหรับทำนอง ความประสานกัน
ทำให้มีโครงสร้าง และมีความเสถียร
ตอนนี้ ดนตรีมีสามส่วน
จังหวะ ทำนอง และการประสาน
เหมือนกับชีวิตของเรา
ที่ดนตรีเป็นจังหวะ
เรามีกิจวัตรและนิสัย
ที่ช่วยให้เราจำว่าทำอะไร ให้เราไม่หลงทาง
และแค่ทำมันต่อไป
และคุณอาจจะไม่ได้สังเกต
แต่มันก็อยู่ตรงนั้นเสมอ
(กีตาร์)
และนี่มันอาจจะดูง่ายดาย
อาจจะดูเหมือนโง่
แต่มันก็ให้เท็มโป และทำให้ใจเต้น
และเมื่อใส่มันลงไปในชีวิตของคุณ
ใส่ผิวสัมผัสลงไป
คือเพื่อนและครอบครัวของคุณ
และสิ่งอื่นๆ ที่เป็นโครงสร้างของชีวิต
ใส่ลงไปในเพลงของคุณ
เหมือนกับการประสาน
จังหวะ
และอะไรก็ตามที่ทำให้มันรวมกันเป็นเสียงเดียว
และมันจะสร้างคอร์ดที่สวยงามอย่างมีรูปแบบ
(กีตาร์)
และนี่คือคุณ
คุณที่ควบคุมทุกอย่าง
อยู่เหนือจังหวะและทำนอง
เพราะว่าคุณเป็นทำนอง
และจะเปลี่ยนแปลง และพัฒนาได้
และไม่ว่าเราจะทำอะไร
เราก็ยังเป็นคนคนเดิม
ผ่านเพลง ทำนองที่พัฒนาขึ้น
แต่ก็ยังเป็นเพลงเดิม
และไม่ว่าคุณจะทำอะไร
จังหวะก็จะยังอยู่เหมือนเดิม
เท็มโป และเสียงหัวใจเต้น
จนกระทั่งฉันจบ
และเข้ามหาวิทยาลัย
และทุกอย่างหายไป
เมื่อฉันไปถึงมหาวิทยาลัยครั้งแรก
ฉันรู้สึกหลงทาง
อย่าเข้าใจฉันผิดนะ ฉันรักมัน และมันก็เยี่ยมเลย
แต่ในบางครั้ง
ฉันรู้สึกเหมือนถูกทิ้งให้อยู่คนเดียว
ให้ป้องกันตัวเอง
มันเหมือนฉันถูกดึงออกมา จากสิ่งแวดล้อมที่เป็นฉัน
และใส่อะไรใหม่ๆ เข้ามาแทน
ที่ซึ่งจังหวะและความประสาน
และรูปแบบทั้งหมดนั่นหายไป
และมันเหลือแค่ฉัน
(กีตาร์)
ความเงียบและทำนองของฉัน
และถึงแม้มันจะเริ่มแกว่งไปมา
เพราะฉันไม่รู้ว่าฉันทำอะไรอยู่
ฉันไม่มีคอร์ดที่เป็นโครงของฉันด้วยซ้ำ
หรือไม่แต่จังหวะ
หรือบีสท์ ที่ทำให้รู้จักเท็มโป
(กีตาร์)
และเมื่อฉันเริ่มฟังเสียงอื่นๆ ทั้งหมดนั่น
(กีตาร์)
เมื่อมันไม่ถูกเวลา
ไม่ถูกคีย์
และยิ่งฉันถูกล้อมรอบด้วยสิ่งเหล้านั้น
ทำนองของฉันก็ยิ่งกลายเป็นสิ่งนั้น
ฉันเริ่มจะสูญเสียตัวเองอย่างช้าๆ
เหมือนกับตัวตนฉันถูกชะล้างออกไป
แต่แล้ว ในชั่วขณะถัดไป
(กีตาร์)
ฉันได้ยิน
ฉันสัมผัสได้
และมันเป็นฉัน
และฉันอยู่ตรงนี้
และมันแตกต่าง
แต่มันไม่ได้แย่
แค่เปลี่ยนไปนิดหน่อย
ดนตรีคือเครื่องมือของฉัน ในการจัดการความเปลี่ยนแปลงในชีวิต
มันมีการเชื่อมต่อที่สวยงาม ระหว่างดนตรีและชีวิต
บดบังเราจากภาพความเป็นจริง
และในขณะเดียวกัน ก็ให้เราเอาตัวรอด
ดนตรีเป็นอะไรที่มีชีวิตอยู่ในตัวคุณ
คุณสร้างมันขึ้นมา และคุณก็ถูกมันสร้างขึ้นมาเช่นกัน
ชีวิตของเราไม่ได้แค่ถูกกำกับด้วยดนตรี
แต่มันแต่งเราขึ้นมาใหม่ด้วย
งั้นมันเลยดูเหมือนจะตึงอยู่บ้าง
แต่ฉันก็ฟังจนจบ
ดนตรีเป็นพื้นฐานว่าเราเป็นอะไร
และเป็นพื้นฐานของสิ่งที่อยู่รอบตัวเรา
ตอนนี้ ดนตรีเป็นความหลงใหลของฉัน
แต่ฟิสิกส์เคยเป็นความสนใจของฉันช่วงหนึ่ง
และเมื่อฉันยิ่งเรียน
ฉันก็ยิ่งเห็นความเชื่อต่อของสองสิ่ง
โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ทฤษฎีสตริง
ฉันรู้ว่านี่เป็นเพียงหนึ่งในหลายๆ ทฤษฎี
แต่มันบอกฉัน
ดังนั้น มุมหนึ่งของทฤษฎีสตริง ในรูปแบบที่เรียบง่ายที่สุด
สสาร ถูกสร้างมาจากอะตอม
ที่ถูกสร้างขึ้นจากโปรตอน นิวตรอน และอิเล็กตรอน
ที่ถูกสร้างมาจากควาร์ก
และเมื่อชิ้นส่วนสตริงมาอยู่ด้วยกัน
ควาร์กนี้ก็น่าจะถูกสร้างขึ้นมา จากสตริงขดเล็กๆ
และการสั่นสะเทือนของสตริง จะรวมให้ทุกอย่างเป็นสิ่งที่มันเป็น
มิชิโอะ คาคุ เคยอธิบายเอาไว้ครั้งหนึ่ง
เรื่อง "จักรวาลในเปลือกถั่ว"
ที่เขากล่าวว่า
"ทฤษฎีสตริงเป็นไอเดียง่ายๆ
ที่แรงสี่แสงของจักรวาล
แรงดึงดูด แรงแม่เหล็ก และอีกสองแรงที่แข็งแรง
สามารถมองในรูปของดนตรีได้
เป็นยางวงเล็กๆ ของดนตรี
ในการบรรยายนี้ เขายังได้อธิบายฟิสิกส์
ที่เหมือนกฏของการประสาน ระหว่างสตริงเหล่านี้
ในทางเคมี ทำนองที่คุณเล่นบนสตริงเหล่านี้
และเขากล่าวว่าจักรวาล เป็น "ซิมโฟนีของสตริง"
สตริงเหล่านี้ที่ชี้นำจักรวาล
และมันสร้างทุกอย่างที่เราเห็น ทุกอย่างที่เรารู้
มันคือโน้ตดนตรี
และมันสร้างให้เราเป็นอย่างที่เราเป็น และดึงเราเอาไว้ด้วยกัน
ดังนั้นคุณจะเห็น
ว่าทุกอย่างคือดนตรี
(กีตาร์)
เมื่อฉันมองไปที่โลกใบนี้
ฉันเห็นดนตรีอยู่รอบๆ ตัวเรา
เมื่อฉันมองที่ตัวเอง
ฉันเห็นดนตรี
และชีวิตของฉันมันก็ถูกจำกัดความด้วยดนตรี
ฉันค้นพบตัวเองผ่านดนตรี
ดนตรีอยู่ในทุกที่
และอยู่กับทุกอย่าง
และมันเปลี่ยนแปลง และมันสร้างสิ่งใหม่
และมันค่อยๆ ลดลง
แต่ดนตรีนั้น
สนับสนุนเราเสมอ
เชื่อมต่อเราเข้าด้วยกัน
และแสดงให้เราเห็นความสวยงามของจักรวาล
และถ้าคุณเคยรู้สึกสูญเสีย
จงหยุด และจงฟังเพลงของคุณ
ขอบคุณค่ะ
(ปรบมือ)