Mam dziś do was prośbę:
nie mówcie, że jestem normalna.
Opowiem wam o moich braciach.
Remi ma 22 lata,
jest wysoki i bardzo przystojny.
Nie mówi, ale przekazuje radość
w sposób dla wielu nieosiągalny.
Remi wie, czym jest miłość,
kocha bezinteresownie i mimo wszystko.
Nie jest chciwy, nie zważa na kolor skóry,
ani na poglądy religijne, co więcej
nigdy nie skłamał.
Kiedy śpiewa piosenki z naszego dzieciństwa,
powtarzając słowa, których ja już nie pamiętam,
przypomina mi o tym,
jak niewiele wiemy o naszym umyśle
i jak wspaniałe rzeczy musi skrywać.
Samuel ma 16 lat. Jest wysoki i bardzo przystojny.
Posiada bezbłędną pamięć.
Jest jednak wybiórcza.
Nie pamięta, czy podwędził mi batonika,
ale pamięta rok wydania każdej piosenki na moim iPodzie,
rozmowy jakie prowadziliśmy, gdy miał 4 lata,
oglądanie ze mną pierwszego odcinka Teletubisiów
i datę urodzin Lady Gagi.
Czy to nie brzmi wspaniale?
Większość jest innego zdania.
Ponieważ ich umysły nie przypominają tego,
co uznawane jest za normę,
są często pomijani i niezrozumieni.
Ale podniósł mnie na duchu fakt,
że chociaż nie uważa się ich za normalnych,
oznacza to jedno:
Są wyjątkowi.
Autystyczni i wyjątkowi.
Dla wyjaśnienia, termin autyzm
oznacza złożone zaburzenie mózgu,
które wpływa na zdolność komunikacji, nauki, a czasem ruchu.
U każdego przejawia się inaczej,
przez co Remi jest tak inny niż Sama.
Na świecie co 20 sekund stwierdza się u kogoś autyzm.
Na świecie co 20 sekund stwierdza się u kogoś autyzm,
jedno z najpowszechniejszych zaburzeń rozwoju,
którego przyczyn nie znamy i jest nieuleczalne.
Nie pamiętam kiedy po raz pierwszy spotkałam się z autyzmem,
ale nie pamiętam dnia bez niego.
Miałam zaledwie 3 lata kiedy na świat przyszedł mój brat.
Byłam bardzo podekscytowana,
że pojawił się ktoś nowy w moim życiu.
Po paru miesiącach zdałam sobie sprawę,
że różnił się od innych.
Dużo krzyczał.
Nie chciał się bawić jak inne dzieci
i nie wydawał się mną zainteresowany.
Mieszkał we własnym świecie, ze swoimi zasadami
i znajdował przyjemność w małych rzeczach,
jak układanie samochodów w rządek,
wpatrywanie się w pralkę,
czy jedzenie tego, co mu się nawinęło.
Wraz z wiekiem pojawiło się więcej różnic,
które były bardziej oczywiste.
Nie licząc napadów złości i frustracji,
oraz wiecznej nadpobudliwości,
był kimś naprawdę wyjątkowym:
mając czysty i niewinny charakter,
jest chłopcem bez uprzedzeń do świata, który nigdy nie skłamał.
Nadzwyczajny.
Przyznam, że bywały trudne chwile w mojej rodzinie,
kiedy pragnęłam, by moi bracia byli tacy jak ja.
Ale patrząc wstecz na to, czego mnie nauczyli
o indywidualności, komunikacji i miłości,
jestem pewna, że są to rzeczy,
których nigdy nie zamieniłabym na normalność.
Normalność tłumi piękno wynikające z różnic.
To, że jesteśmy różni nie oznacza, że jeden z nas się myli.
Po prostu oznacza, że istnieje inny rodzaj racji.
Gdybym miała przekazać jedną rzecz
Remiemu i Samowi,
oraz wam,
byłaby to wiadomość, że nie musicie być normalni.
Możecie być wyjątkowi.
Z autyzmem, czy bez,
nasze różnice
to dar, który ma w sobie każdy z nas.
Szczerze mówiąc, dążenie do normalności
jest ostatecznym wyzbyciem się potencjału.
Szansa na wielkość, postęp i zmiany
umiera w chwili, gdy staramy się być jak ktoś inny.
Proszę, nie mówcie mi, że jestem normalna.
Dziękuję.
(Brawa)