Hoxe teño unha única petición.
Por favor, non me digades que son normal.
Gustaríame presentarvos os meus irmáns.
Remi ten 22 anos.
É alto e moi guapo.
Non fala, pero transmite alegría
mellor ca algúns dos máis destacados oradores.
Remi sabe o que é o amor.
Compárteo incondicionalmente pase o que pase.
Non é avaricioso. Non lle importa a cor da pel.
Non lle importan as diferenzas relixiosas e, fixádevos nisto:
nunca dixo unha mentira.
Cando canta cancións da nosa infancia,
intentando pronunciar palabras das que nin eu podería lembrarme,
recórdame unha cousa:
o pouco que sabemos sobre a mente e o marabilloso
que debe ser o descoñecido.
Samuel ten 16 anos.
É alto. É moi guapo.
Ten unha memoria impecable.
Porén, é unha memoria selectiva.
Non se lembra de se me colleu o meu chocolate
pero acórdase do ano en que saíu cada canción do meu iPod,
conversacións que tivemos cando el tiña 4 anos,
facer pis polo meu brazo durante o primeiro capítulo dos Teletubbies
e o día do aniversario de Lady Gaga.
Non vos parece incrible?
A pesar disto, a maioría da xente non está de acordo.
E, de feito, como as súas mentes non se axustan
ao concepto de normalidade da sociedade,
a miúdo son ignorados e incomprendidos.
Pero o que me animou e fortaleceu a miña alma
foi que, mesmo se esta era a situación,
aínda que non os considerasen ordinarios
só podía significar unha cousa:
que eran extraordinarios.
Autistas e extraordinarios.
Ben, para aqueles menos familiarizados co termo "autismo",
é un complexo trastorno cerebral que afecta á comunicación social,
á aprendizaxe e, ás veces, ás habilidades físicas.
Maniféstase de maneira diferente en cada individuo
de aí que Remi sexa tan diferente a Sam.
En todo o mundo, cada 20 minutos,
diagnostícase un novo caso de autismo,
e aínda que é un dos trastornos do desenvolvemento
que máis rápido aumenta no mundo, non hai causa nin cura coñecidas.
Non me acordo do meu primeiro encontro co autismo,
pero non recordo vivir un só día sen el.
Tiña só tres anos cando o meu irmán chegou ao mundo
e estaba moi emocionada de ter un novo ser na miña vida.
Cando pasaron uns cantos meses
deime conta de que el era diferente.
Berraba moito.
Non quería xogar coma os outros bebés e,
de feito, non parecía interesarse por min nin o máis mínimo.
Remi vivía e reinaba no seu propio mundo,
coas súas propias regras,
e encontraba o pracer nas cousas máis pequenas,
como poñer os coches en ringleira
ao redor do cuarto,
mirar fixamente a lavadora
e comer calquera cousa que houbera polo medio.
Conforme medraba, volvíase máis diferente
e as diferenzas facíanse máis evidentes.
Pero máis alá das rabechas, da frustración
e da hiperactividade inacabable,
había algo realmente único:
unha natureza pura e inocente,
un neno que vía o mundo sen prexuízos,
un ser humano que nunca mentira.
Extraordinario.
Non podo negar que houbo algúns momentos
difíciles na miña familia,
momentos nos que desexei que eles
fosen exactamente coma min.
Pero miro cara a atrás as cousas que me ensinaron
sobre a individualidade, a comunicación e o amor,
e doume conta de que son cousas
que non querería cambiar pola normalidade.
A normalidade pasa por alto a beleza que nos achegan as diferenzas
e o feito de ser diferentes non significa
que alguén estea equivocado.
Só significa que hai unha visión diferente do que é correcto.
Se puidese transmitirlle unha soa cousa a Remi,
e a Sam,
e a vós,
sería que non tedes que ser normais.
Podedes ser extraordinarios.
Porque, autistas ou non,
as diferenzas que temos... son un don!
Cada un de nós ten un don no seu interior
e, sinceramente, a busca da normalidade é
o último sacrificio do potencial.
A oportunidade para a grandeza, o progreso e o cambio
morre no momento no que tratamos de ser coma os demais.
Por favor, non me digades que son normal.
Grazas. (Aplausos)
(Aplausos)