มันไม่ยากที่จะลืมไปว่า แท้จริงแล้ว มหาสมุทรมีขนาดใหญ่และลึกมากแค่ไหน
ประมาณ 60 เปอร์เซ็นต์ของมหาสมุทรนั้นหนาวเย็น
ที่เป็นที่รู้จักกันในชื่อ มหาสมุทรส่วนลึก
ที่อยู่ลึกลงไปถึง 11,000 เมตร
และแม้ว่ามันอาจจะห่างไกล แต่ว่า มันก็เป็นหนึ่งในแหล่งที่อาศัยที่ใหญ่ที่สุดในโลก
ที่เป็นที่พึ่งของชีวิตต่าง ๆ มากมาย
ตั้งแต่หมึกยักษ์และฉลามก็อบลิน
ไปจนถึงสัตว์เล็ก ๆ ที่เล็กกว่าระดับมิลลิเมตรเสียอีก
สายพันธุ์ต่าง ๆ มากมาย อาศัยอยู่ในโลกใต้น้ำพิศวงนั้นได้อย่างไร
ตลอดระยะเวลาหลายทศวรรษ นักวิทยาศาสตร์ผู้กล้าบุกลงไปเพื่อหาคำตอบ
เมื่อเดินทางลงไปในน้ำในแนวตั้ง
ความดันเพิ่มขึ้นและแสงสว่างก็เริ่มลดลง
ที่ระดับ 200 เมตร ก็ไม่มีการสังเคราะห์แสง
อุณหภูมิลดลงจากอุณหภูมิพื้นผิว
ถึง 20 องศาเซลเซียส
ที่ระดับ 1000 เมตร แสงจากดวงอาทิตย์ก็หายไป
เมื่อปราศจากแสง มันก็เหมือนจะเป็นไปไม่ได้ ที่จะพบกับชีวิตอย่างที่เราเคยรู้จัก
นั่นเป็นเหตุว่าทำไมในปี ค.ศ. 1844 นักธรรมชาติวิทยา เอ็ดเวิร์ด ฟอร์บส์
เขียนทฤษฎีอะโซอิกของเขา
อะโซอิก หมายถึงไม่มีสัตว์
ฟอร์บส์มั่นใจว่าไม่มีอะไรที่จะมีชีวิตอยู่ได้ ที่จะดับลึกลงไปเกิน 600 เมตร
เนื่องจากมันไม่มีแสงสว่าง
แน่นอนว่า การค้นพบสายพันธุ์ต่าง ๆ ที่ทะเลส่วนลึก เป็นการพิสูจน์ว่าเขาคิดผิด
ฟอร์บพลาดตรงที่ไม่ได้พิจารณา ถึงสิ่งที่เรียกว่า หิมะทะเล
ซึ่งมันฟังดูดีกว่าสิ่งที่มันเป็น
หิมะทะเลคือสารอินทรีย์
อย่างเช่นอนุภาคของสาหร่าย พืช และสัตว์ที่ตายแล้ว
ร่วงหล่นลงไปตามความลึก
และทำหน้าที่เป็นอาหารสำหรับสัตว์ ที่อยู่ในทะเลส่วนลึก
ต้องขอบคุณที่มันมีบทบาทเป็นส่วนใหญ่ ในการมีอยู่ของสิ่งมีชีวิตในความมืดมิด
ซึ่งมีเพียงแต่พวกประหลาดและงดงามเท่านั้น ที่จะปรับตัวต่อความจริงอันโหดร้ายได้
ปลาที่มีปากขนาดใหญ่
มีฟันแหลมยื่นออกมาจากขากรรไกร
และโครงสร้างที่เหมือนกับโคมไฟ ที่ห้อยลงมาจากหัวของมัน
อย่างเช่น ปลาตกเบ็ดที่ล่อเหยื่อ ด้วยแสงที่ชวนให้หลง
สิ่งมีชีวิตในทะเลบางชนิด มีการพัฒนาเทคนิคการฉายแสง
ที่เรียกว่า การเรืองแสงทางชีวภาพ
โดยใช้มันเพื่อลวงเหยื่อ
ทำให้ผู้ล่าไขว้เขว
หรือดึงดูดคู่ของมัน
สิ่งมีชีวิตบางอย่างใช้มันเพื่อพรางตัว
ในส่วนร่องน้ำลึกที่มีเพียงแสงสีฟ้าจาง ๆ ผ่านเล็ดลอดลงไปได้
สัตว์ใช้การเรืองแสงทางชีวภาพ เพื่อทำตัวเองให้สว่างเท่ากับแสงสว่าง
ผู้ล่าหรือเหยื่อที่มองขึ้นมาจากข้างล่าง
จะถูกลวงโดยการพรางตัวนี้
และไม่สามารถเห็นเงาของสิ่งมีชีวิตพวกนี้ได้
การปรับตัวที่แปลกประหลาดนี้ ยังเกิดมาจากความจำเป็น
ที่ต้องระบุตำแหน่งและจับอาหาร ก่อนที่มันจะหนีไป
สัตว์ทะเลบางชนิด อย่างแมงกะพรุน หวีวุ้น และสัตว์จำพวกเพรียงหัวหอม
สามารถย้ายจากที่ระดับความลึกต่าง ๆ ได้
ส่วนหนึ่งก็เพราะร่างกายของมัน ที่ประกอบด้วยน้ำ 90%
ทำให้พวกมันทนต่อแรงดันมหาศาลได้
แต่ก็ยังมีข้อยกเว้น
สิ่งมีชีวิตในทะเลส่วนลึกส่วนใหญ่ พบได้ในบริเวณร่องน้ำแคบ ๆ
ที่มีอาหารอย่างจำกัด
เพราะอาหารล่องลอยลงมา จากผิวน้ำ
และจมลงอย่างรวดเร็วที่ก้นทะเล
เมื่อดำลึกลงไป เราจะพบกับสิ่งมีชีวิตสุดประหลาด
บ้างก็มีรูปร่างแคระ
ที่ทำให้พวกมันเหมือนกับสัตว์ ที่เราเห็นได้บนผิวน้ำ
แต่เป็นในแบบย่อส่วน
คาดว่าการที่อาหารมีปริมาณน้อย ทำให้มันมีขนาดที่หดลง
มีอาหารเพียงส่วนเล็กน้อยเท่านั้น ที่ถูกผลิตขึ้นที่ผิวน้ำ ที่หล่นไปถึงพื้นทะเล
ฉะนั้น การเป็นสัตว์ตัวเล็ก ๆ ทำให้พวกมันต้องการพลังงานน้อย
และเป็นการปรับตัวที่ให้ข้อดี
แต่ถึงกระนั้น ทะเลก็ยังคงเป็นดินแดนของยักษ์
นี่คือ หมึกการ์กันทวน (gargantuan) สามารถมีขนาดได้ยาวถึง 18 เมตร
ไอโซพอต มีอยู่ทั่วไปตามพื้นทะเล หน้าตาเหมือนกับแมงกะปิ
มีปูแมงมุมญี่ปุ่นที่ขายาว
และปลาออร์ที่มีร่างกายยาวถึง 15 เมตร
ลักษณะดังกล่าวเป็นที่รู้จักกันในชื่อ ไจแกนทิซึม และมันยังคงเป็นปริศนา
เราคิดว่าระดับออกซิเจนที่สูงอาจทำให้เกิด การเติบโตที่มากเกินปกติในบางสายพันธุ์
ในขณะที่อุณหภูมิที่หนาวเย็น ส่งเสริมช่วงชีวิตที่ยืนยาวขึ้น
ทำให้สัตว์มีโอกาสที่จะเติบโต จนมีขนาดใหญ่ยักษ์ได้
สัตว์ประหลาดจากท้องทะเลหลายชนิด อาจะไม่เคยได้พบกับแสงอาทิตย์เลย
บ้างก็จะว่ายน้ำขึ้นมาเพื่อหาอาหาร
และส่วนน้อยที่จะโผล่ขึ้นมาถึงคลื่น
เพื่อมาบอกกับพวกเราที่ผิวน้ำ
เกี่ยวกับความสามารถในการอยู่รอดอันน่าทึ่ง ของผู้ที่อาศัยอยู่ในมหาสมุทรสุดลึก
มนุษย์ยังคงไม่ได้สำรวจทะเล อีกกว่า 95%
ฉะนั้นความลึกนั้นจึงเป็นการย้ำเตือน ถึงปริศนาอันยิ่งใหญ่
ว่าจะมีเรื่องราวใดอีกที่ยังซ่อนตัวอยู่เบื้องล่าง และอะไรกันที่รอให้เราค้นพบ