ผมถูกขับเคลื่อนด้วยความหลงใหลอย่างแรงกล้า
ในการสร้างสรรค์ภาพถ่าย ที่บอกเล่าเรื่องราว
การถ่ายภาพสามารถถ่ายทอดจุดหนึ่งของเวลา
ซึ่งถูกแช่แข็งไว้ในเสี้ยวหนึ่งของกาลเวลา
ในแต่ละช่วงเวลาหรือในแต่ละภาพถ่าย จะสะท้อนส่วนประกอบที่ชัดเจน
ของความทรงจำของเราเมื่อเวลาได้ผ่านไป
จะเป็นอย่างไร ถ้าคุณสามารถเก็บหลายชั่วขณะ ไว้ในรูปเดียว
จะเป็นอย่างไร ถ้ารูปถ่ายหนึ่งรูป จะย่นย่อเวลาได้จริง ๆ
บีบอัดช่วงเวลาที่ดีที่สุด ทั้งกลางวันและกลางคืน
อย่างกลมกลืนให้อยู่ในรูปเดียวกัน
ผมได้สร้างแนวคิดที่ชื่อ "วันและคืน"
และผมเชื่อว่ามันจะเปลี่ยนแปลง
วิธีที่คุณมองโลก
ผมรู้ว่ามันเกิดมาเพื่อผม
การทำงานของผมเริ่มด้วยการถ่ายภาพสถานที่ ซึ่งเป็นที่รู้จัก
สถานที่ซึ่งเป็นความทรงจำร่วมกัน ของพวกเรา
ผมถ่ายภาพจากจุดที่ดีที่สุด โดยไม่ขยับไปไหน
ผมจับภาพความเคลื่อนไหวของมนุษย์และแสงสี ต่อเนื่องไปตามเวลาที่ผ่านไป
แต่ละสถานที่จะใช้เวลา 15 ถึง 30 ชั่วโมง
และถ่ายภาพมากกว่า 1,500 ภาพ
ซึ่งผมเลือกเวลาที่ดีที่สุด ทั้งช่วงกลางวันและกลางคืน
เมื่อใช้เวลาเป็นแนวทาง
ผมหลอมรวมช่วงเวลาดีที่สุดไว้ในภาพเดียว
ภาพกาลเวลาในจินตนาการของผม
ผมจะพาคุณไปปารีส
เมื่อมองดูจากสะพานทัวร์แนล
และภาพคนแจวเรือในตอนเช้า
เลียบแม่น้ำเซน
และในเวลาเดียวกัน
ภาพวิหารนอตเตอะดามช่วงเช้าถึงค่ำ
และในเวลาเดียวกันผมจะให้ดูภาพแสงสี ที่โรแมนติคของเมือง
ผมยิงภาพจากท้องถนนขึ้นบนฟ้า 50 ฟุต
แล้วรวมทุกอย่างไว้ในภาพที่คุณเห็นตอนนี้
ทั้งหมดที่เห็นในวันนี้
จากวันเป็นคืนคือโครงการระดับโลก
และงานของผมมักจะเกี่ยวข้องกับประวัติศาสตร์
ผมหลงใหลกับความคิดที่ไปเวนิซสถานที่ผมชอบ
และได้มองเห็นอย่างชัดเจน ในช่วงเฉลิมฉลองวาระพิเศษ
และผมได้ตัดสินใจแล้วว่าผมต้องการจะเห็น ช่วงเวลาประวัติศาสตร์ของเร็กต้า
การเฉลิมฉลองที่เริ่มต้นตั้งแต่ปีค.ศ.1498
ทั้งเรือกับฝีพายต่างทำตามประเพณีเดิม ที่สืบต่อกันมา
และเรื่องสำคัญที่สุดที่ผมอยากบอกล่วงหน้า อยากให้เข้าใจว่า
นี่ไม่ใช่การจับเวลาถ่ายภาพ
นั่นคือผมที่ถ่ายภาพทั้งวันและคืน
ผมไม่ยอมหยุดยิงภาพช่วงเวลามหัศจรรย์นี้
เรื่องที่ผมกลัวที่สุดคือไม่ได้ถ่ายบางภาพ
ความคิดรวบยอดของผมเริ่มต้นในปีค.ศ.1996
นิตยสาร LIFE ได้ว่าจ้างให้ผมถ่ายภาพรอบทิศ
ภาพเฉลียงและช้ันบนของบาซ์ลูฮ์มาน ในหนังโรมิโอกับจูเลียส
ผมไปที่นั้นและพบว่ามันเป็นจัตุรัส
วิธีเดียวที่ผมจะถ่ายภาพรอบทิศได้คือ ต้องถ่ายภาพมาปะติดปะต่อ
จำนวน 250 ภาพ
ผมมีทั้งดิคาปริโอกับแคร์แดนส์ห้อมล้อมรอบ
และตอนที่ผมหันกล้องไปทางขวา
ผมสังเกตเห็นกระจกบนกำแพง
และผมเห็นว่าพวกเขาสะท้อนภาพบนกระจกนั้น
และเพียงชั่วครู่หนึ่ง อีกภาพเดียว
ผมบอกพวกเขา "เฮ้ ช่วยจูบอีกครั้ง
แล้วถ่ายภาพอีกครั้งได้ไหม "
และตอนที่ผมกลับมาที่สตูดิโอในนิวยอร์ก
ผมต้องปะติดปะต่อภาพ 250 รูปเข้าด้วยกัน
พอยืนมองจากที่ใกล ๆ "ว้าว มันเจ๋งมาก"
ผมกำลังเปลี่ยนโลกการถ่ายภาพ"
แล้วแนวคิดนี้ก็อยู่กับผมถึง 13 ปี
กระทั่งเทคโนโลยีแบบนี้ทำให้ผมฝันถึงบ่อย ๆ
และนี่คืออีกภาพหนึ่งจากวันเป็นคืน ที่ซานตาโมนิก้าเพียร์
ผมอยากให้คุณชมวิดิโอสักครู่
และให้คุณลองคิดเกี่ยวกับวิธีการทำงานแบบผม
ตอนที่ผมสร้างภาพเหล่านี้
ตอนเริ่มต้น คุณต้องเข้าใจวิธีการดูแบบนี้
มันกินเวลาผมมากและผมมักจะทำแบบคนเก็บ ผลเชอรี่
หรือคนควบคุมรถเครน
ดังนั้นเวลาทำงานในแต่ละวันคือ 12-18ชั่วโมง แบบไม่มีเวลาหยุดพัก
จับภาพตลอดทั้งวันแบบไม่หยุด
มีเรื่องหนึ่งที่ผมชอบมากที่สุดเลย คือคนมามุงดู
และเชื่อผมซิผมอยากบอกว่า
นี่คือเก้าอี้ขนาดใหญ่ที่สุดในบ้านหลังนี้
แต่นี่คือเรื่องจริงที่ทำอย่างไร ผมจึงสร้างสรรค์ภาพเหล่านี้ได้
ครั้งหนึ่งผมตัดสินใจที่จะดูและหาทำเล
ผมต้องตัดสินใจว่าเริ่มต้นกี่โมงจบถึงตอนค่ำ
นั่นคือผมต้องหาตัวจับเวลา
ไอน์สไตน์บอกว่าเวลาเหมือนโครงสร้าง
ลองคิดถึงแรงตึงผิวเตียงผ้าใบ
มันบิดงอและตึงเพราะแรงโน้มถ่วง
ผมคิดว่าโครงสร้างก็เหมือนกัน
ยกเว้นแต่ผมใช้โครงสร้างและทำให้เรียบ บีบอัดให้อยู่ในระนาบเดียวกัน
อีกเรื่องที่ซับซ้อนคือความคาดหวังของงานนี้
ถ้าคุณมองภาพผมทั้งหมด
จะเห็นช่วงเวลาเปลี่ยนแปลง
บางครั้งไปทางขวาบ้างซ้ายบ้าง
บางครั้งก็จากหน้าไปหลัง ขึ้นบนลงล่าง หรือแม้แต่สลับไปมา
ผมกำลังหาช่วงเวลาที่มีความต่อเนื่อง
ที่มีทั้งสองมิติในภาพถ่าย
และเมื่อตอนที่ผมทำกับภาพพวกนี้
มันคล้ายกับตัวหนังสือในใจผม ตอนเวลาที่ผมสับสนอย่างแท้จริง
ผมสร้างภาพจากพื้นฐานของเวลา
และนี่คือแผ่นที่ผมเรียกว่าแผ่นสำคัญที่สุด
มันกินเวลาเราหลายเดือนกว่าจะสมบูรณ์
เรื่องที่สนุกของงานนี้คือ
ผมไม่มีอะไรคอยควบคุมตอนทำงานที่นั่น
หรือกำหนดวันตายหรือการถ่ายภาพ
ดังนั้ผมไม่เคยรู้ว่ามีใครอยู่ในภาพบ้าง
ถ้ามันไปได้สวยก็คือ ดวงอาทิตย์ขึ้นหรือลง--ไร้การควบคุม
นั่นคือครบจบกระบวนการ
ถ้าผมมีวันดีจริง ๆ และทุกอย่างเหมือนเดิม
นั่นแหละผมจึงตัดสินใจว่าใครจะอยู่ใครจะไป
และในทุกขั้นตอนพื้นฐานของเวลา
มันต้องใช้ช่วงจังหวะภาพที่ดีที่สุด ที่ผมต้องคัดเลือกมากกว่าหนึ่งเดือน
และมันหลอมรวมเข้าด้วยกันไร้รอยต่อ เป็นแผ่นแม่บท
ผมบีบอัดกลางวันและกลางคืน
เหมือนที่ผมเห็น
สร้างสรรค์ผสานความกลมกลืน ระหว่างโลกสองด้านที่แตกต่างกัน
จิตรกรรมยังมีอิทธิพลอย่างมากกับงานของผม
ผมเป็นแฟนตัวยงของอัลเบริต เบียร์สแตดท์
จิตรกรผู้ยิ่งใหญ่ Hudson River School
เขาสร้างแรงบันดาลใจให้กับผลงานของผมมาก เช่นงานที่ผมทำที่ National Parks
นี่คือ Bierstadt's Yosemite Valley
และนี่คือภาพที่ผมสร้างสรรค์ที่ Yosemite
นี่คือเรื่องราวที่เกิดขึ้นในภาพ 2016 เดือนมกราคม
ที่ National Geographic
ผมใช้เวลาถ่ายภาพนานกว่า 30 ชั่วโมง
ผมอยู่อีกด้านหนึ่งของหน้าผา
ถ่ายภาพดวงดาวและแสงจันทร์ขณะโคจร
ขณะที่แสงจันทร์สาดส่อง El Capitan
ในเวลาเดียวกันกับผมได้จับภาพช่วงเวลา ที่เปลี่ยนไปผ่านทางภูมิทัศน์
ช่วงเวลาที่ดีสุดในการเห็นปรากฏการณ์ แสนมหัศจรรย์ของมนุษยชาติ
ช่วงเวลาเปลี่ยนผ่าน
จากกลางวันเป็นกลางคืน
และจากบันทึกส่วนตัวของผม
ผมปกติมักจะพบภาพเขียนของ Bierstadt ไว้ในกระเป๋าของผม
และตอนที่ดวงอาทิตย์กำลังขึ้น แสงได้สาดส่องหุบเขา
ผมรู้สึกว่าถูกเขย่าตัวอย่างแรง ด้วยความตื่นเต้น
เพราะผมมองที่ภาพเขียนแล้วพบว่า
"โอ้ พระเจ้า ผมได้ภาพที่มีสีสันเหมือนกับ ภาพเขียนของ Bierstadt
100 ปีก่อนหน้านี้
กลางวันเป็นกลางคืนคือทุกสิ่งทุกอย่าง
มันคือทุกสิ่งทุกอย่างที่ผมชื่นชอบ
พบกันครึ่งทางของการถ่ายภาพ
มันเกี่ยวกับภูมิทัศน์
มันเกี่ยวกับการถ่ายภาพบนท้องถนน
มันเกี่ยวกับสี มันเกี่ยวกับสถาปัตยกรรม
ทัศนียภาพ ระยะของภาพ---และโดยเฉพาะอย่างยิ่ง ประวัติศาสตร์
นึ่คือหนึ่งในช่วงเวลาของความเป็น ประวัติศาสตร์มากที่สุด
ที่ผมสามารถถ่ายภาพมาได้
ในปีค.ศ.2013 ประธานาธิบดี บารัค โอบาม่า ได้ทำพิธีเข้ารับตำแหน่ง
ถ้าคุณสังเกตอย่างใกล้ชิดที่ภาพนี้
คุณจะเห็นช่วงเวลาที่เปลี่ยนผ่านจริง ๆ
ที่จุดถ่ายทอดสถานีโทรทัศน์ตรงนั้น
คุณจะเห็นมิเชลกับนั่งมองกับลูก ๆ
ประธานาธิบดีทักทายฝูงชน
เขาสาบานตน
และตอนนี้กำลังปราศรัยกับประชาชน
มีเรื่องท้าท้ายเกินคาดหมายหลายอย่าง ในนการสร้างสรรค์ภาพถ่ายแบบนี้
โดยเฉพาะภาพนี้
ผมอยู่บนรถยกสูง 50 ฟุตจากพื้นดิน
และมันก็ไม่ค่อยมั่นคงนัก
เพราะทุกครั้งที่ผู้ช่วยผมกับผมโยกตัว
ด้านบนกระเช้าก็จะโยกตาม
ดังนั้นทุกภาพที่คุณเห็นอยู่นี้
มีภาพราว 1,800 ภาพในนี้
เราทั้งคู่ต้องมัดขาของเราให้อยู่กับที่
ทุกครั้งที่ผมกดชัตเตอร์
(เสียงปรบมือ)
ผมได้เรียนรู้หลายเรื่องที่พิเศษอย่างมากเลย ในการทำงานแบบนี้
ผมคือว่าสองเรื่องที่สำคัญมากที่สุดคือ ความอดทน
และความช่างสังเกต
เมื่อคุณถ่ายภาพมหานครเช่นนิวยอร์กจากด้านบน
ผมพบว่ามีผู้คนเหล่านั้นอยู่ในรถยนต์
นั้นแหละคือชีวิตประจำวัน
พวกเขาดูเหมือนไม่ใช่ผู้คนในรถยนต์อีกต่อไป
พวกเขาดูเหมือนอ่างปลาขนาดยักษ์
มันคือพฤติกรรมของการเดินทาง
และลองให้ใครสักคนพูดเรื่องความกระตือรือล้น ของชาวนิวยอร์ค
ผมคิดว่าภาพนี้จับต้องอากัปกริยาผู้คนจริง ๆ
เมื่อคุณมองผลงานของผมอย่างใกล้ชิด
คุณสามารถเห็นว่ามีเรื่องราวกำลังไปต่อ
คุณเชื่อได้เลยว่าจตุรัสไทมส์คือหุบเขา
มันมีแสงและเงา
ดังนั้น ผมตัดสินใจภาพนี้ ผมต้องกำหนดช่วงเวลา
ว่าจะเงาตกอยู่ตรงไหน ที่เป็นกลางคืน
และตรงไหนมีดวงอาทิตย์ มันเป็นกลางวัน
เวลาคือสิ่งที่มหัศจรรย์ที่สุด
ที่เราไม่เคยเข้าใจเรื่องนี้ได้อย่างแท้จริง
มันค่อนข้างสลับซับซ้อนและพิเศษอย่างมาก
ผมเชื่อว่าภาพเหล่านี้เริ่มมีเค้ารางของเวลา
มันหลอมรวมการมองแบบอภิปรัชญาอย่างแท้จริง
ตอนที่คุณใช้เวลาถึง 15 ชั่วโมงอยู่ที่นั้น
คุณจะเริ่มเห็นรายละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ
แต่ถ้าคุณหรือผมเดินไปพร้อมกับกล้องถ่ายรูป
ถ่ายภาพแล้วเดินจากไป
นี่คือการยกตัวอย่างที่ดี
ผมเรียกว่า Sacré-Coeur Selfie
ผมใช้เวลามองถึง 15 ชั่วโมง
ผู้คนเหล่านี้ไม่เคยมอง Coeur Selfie
พวกเขาต่างสนใจถ่ายภาพกับฉากด้านหลัง
พวกเขาต่างเดินผ่านแล้วถ่ายภาพ
แล้วก็เดินจากไป
และนี่คือตัวอย่างที่สมบูรณ์แบบอย่างหนึ่ง ที่ผมยกให้ฟัง
เรื่องของความไม่กลมกลืนกันอย่างแรง ระหว่างสิ่งที่เราคิดกับประสบการณ์มนุษย์
ตรงข้ามกับประสบการ์มนุษย์ที่ค่อย ๆ พัฒนามา
การแบ่งปันมีความสำคัญอย่างมากทันที
มากกว่าประสบการณ์ตัวเอง
(เสียงปรบมือ)
และในที่สุดแล้ว ภาพล่าสุดของผม
ซึ่งมีความหมายพิเศษสำหรับผมอย่างยิ่ง
นี่คือวนอุทยานแห่งชาติเซอเรนเยติ ในแทนซาเนีย
และนี่คือภาพที่ได้ถ่ายใจกลางเซโรเนอรา
นี่ไม่ใช่แอ่งน้ำ
ผมไปถ่ายภาพช่วงเวลาพิเศษ ช่วงสัตว์ย้ายถิ่นมากที่สุด
โดยหวังว่าจะได้ภาพสัตว์ชนิดต่าง ๆ แบบหลากหลาย
โชคร้ายเมื่อตนที่ผมไปถึงที่นั่น
ความแห้งแล้งมาเยือนในช่วงที่ สัตว์ย้ายถิ่นจำนวนมาก
มันกินเวลาถึงห้าสัปดาห์
สัตว์ทุกตัวต่างหิวน้ำ
ผมได้พบแอ่งน้ำแห่งหนึ่งที่มีน้ำเต็ม
และรู้สึกว่าทุกอย่างต่างเป็นไปในแบบที่ พวกมันต่างเคยทำมา
ผมจึงมีโอกาสที่จะถ่ายภาพบางอย่างที่ซับซ้อน
เราใช้เวลาถึงสามวันที่ศึกษามัน
และไม่มีอะไรเตรียมไว้ให้ผม
ไม่มีอะไรที่ผมจะเห็นระหว่างถ่ายภาพ
ผมถ่ายภาพถึง 26 ชั่วโมง
ในกรงขังจระเข้สูง 18 ฟุตจากพื้นดิน
ที่ผมเห็นคือเหนือจินตนาการ
จริง ๆ มันคือคัมภีร์ชีวิต
ทุกอย่างที่เราได้เห็นตลอดเวลา 26 ชั่วโมง
สัตว์ต่างสายพันธุ์เหล่านี้ต่างแบ่งกัน ใช้น้ำในแอ่งน้ำเดียวกัน
แอ่งน้ำเดียวกันแบบนี้ที่มนุษยชาติ อาจจะต้องทำสงครามแย่งชิงกัน
ในอีก 50 ปีข้างหน้า
แต่พวกสัตว์ไม่เคยคิดที่จะทำแบบนั้น
พวกสัตว์ดูเหมือนเข้าใจอะไรบางอย่างได้ มากกว่ามนุษย์
กับสิ่งที่มีคุณค่ามากที่สุดที่เรียกว่าน้ำ
คือบางอย่างที่พวกเราทุกคนมีเพื่อแบ่งปัน
เมื่อตอนที่ผมสร้างสรรค์ภาพนี้
ผมระลึกว่าจากวันสู่คืนจริง ๆ แล้วคือ มุมมองแบบใหม่
บีบย่อเวลา
ค้นหาช่วงเวลาที่ต่อเนื่องภายในภาพถ่าย
เมื่อเทคโนโลยีพัฒนาสอดคล้องกับการถ่ายภาพ
ภาพถ่ายไม่เพียงแต่สื่อความหมายที่ลึกซึ้ง ของเวลาและความทรงจำ
แต่พวกมันจะเรียงร้อยเรื่องราวบอกเล่าทั้งหมด ขึ้นมาใหม่อีกครั้ง
ด้วยหน้าต่างภาพไร้กาลเวลาให้กับโลกของเรา
ขอบคุณครับ
(เสียงปรบมือ)