Ik word gedreven door pure passie
om foto's te maken die een verhaal vertellen.
Fotografie kan worden omschreven als het vastleggen van één enkel moment,
alsof de klok heel even stilstaat.
Ieder moment of iedere foto vertegenwoordigt na verloop van tijd
een tastbaar deel van ons geheugen.
Maar als we nu eens meer dan één moment in een foto konden vangen?
Als je op een foto nu eens de tijd kon samenpersen,
dat je de beste momenten van de dag en de nacht
naadloos samen kon laten smelten op één en dezelfde foto.
Ik heb een concept ontworpen, het heet 'Dag tot Nacht',
dat de manier waarop je de wereld bekijkt zal veranderen.
Dat deed het voor mij zeker.
Mijn proces begint met het fotograferen van iconische locaties,
plaatsen die behoren bij wat ik noem ons collectieve geheugen.
Ik fotografeer vanuit een vast uitkijkpunt en ik wijk nooit van dat punt.
Ik vang de vluchtige momenten van de mensheid en het licht in de tijd.
Ik neem 15 tot 30 uur lang foto's,
meer dan 1.500 stuks,
en dan kies ik de beste momenten van de dag en de nacht.
Over die hele tijdlijn
laat ik die mooiste momenten naadloos samenvloeien in één enkele foto,
waarmee ik onze ervaring van tijd in één enkel beeld vang.
Ik kan je meenemen naar Parijs
voor het zicht vanaf de Tournellebrug.
Ik kan je de roeiers laten zien
in de vroege ochtend, op de Seine.
Tegelijkertijd
kan ik je de verlichte Notre Dame laten zien.
Tussendoor past ook nog de romantiek van de lichtstad.
Ik ben zeg maar een straatfotograaf vanaf 15 meter hoogte
en alles wat je op deze foto ziet,
is ook echt op die dag gebeurd.
Dag tot Nacht is een mondiaal project
en mijn werk is altijd over geschiedenis gegaan.
Ik ben gefascineerd door het concept om naar een plaats als Venetië te gaan
en het dan te zien tijdens een specifiek evenement.
Ik besloot dat ik de historische regatta wilde zien,
een evenement dat al plaatsvindt sinds 1498.
De boten en de kostuums zien er nog steeds hetzelfde uit.
Wat ik heel belangrijk vind, is dat jullie begrijpen
dat dit geen timelapse is:
ik zit hier echt de hele dag en nacht foto's te maken.
Ik ben een genadeloos verzamelaar van magische momenten.
Wat mij drijft is de angst dat ik een van die momenten zal missen.
Het concept ontstond in 1996.
Het blad LIFE gaf me de opdracht om een panoramische foto te maken
van alle medewerkers van Baz Luhrmanns film Romeo + Juliet.
Ik ging naar de set en kwam erachter dat het een vierkante ruimte was.
De enige manier om dus echt een panoramisch beeld te krijgen,
was een collage te maken van 250 foto's.
Daar stonden DiCaprio en Claire Danes in een omhelzing.
Toen ik mijn camera naar rechts draaide,
zag ik de spiegel die daar hing,
waarin ik hun reflecties zag.
Voor dat ene moment, voor die ene foto vroeg ik ze:
"Zouden jullie willen kussen voor deze ene foto?"
Later, eenmaal terug in mijn studio in New York,
plakte ik met de hand deze 250 foto's tot een geheel.
Ik deed een stap terug en zei: "Wow, dit is waanzinnig!
Alsof er tijd verstrijkt binnen de foto."
Dat concept heb ik 13 jaar lang gebruikt
tot de technologie uiteindelijk ook mijn droomniveau bereikte.
Dit is een foto van de Santa Monica Pier, Dag tot Nacht.
Ik zal je een korte video laten zien
die je een idee geeft hoe het is om bij mij te zijn
als ik die foto's maak.
Om te beginnen moet je weten
dat ik om dit soort beelden te krijgen de meeste tijd nogal hoog zit,
meestal in een hoogwerker of een hijskraan.
Dit is een typische dag, 12 tot 18 uren lang, non-stop,
leg ik het verloop van de hele dag vast.
Ik vind het gelukkig heerlijk om naar mensen te kijken.
En geloof me als ik zeg
dat dit daarvoor de beste plek is.
Zo gaat het er echt aan toe wanneer ik die foto's maak.
Heb ik dus eenmaal tot een uitzicht en een locatie besloten
dan moet ik nog beslissen waar de dag begint en de nacht eindigt.
Dat is wat ik de tijdvector noem.
Einstein beschreef tijd als een materiaal.
Denk aan het oppervlak van een trampoline:
het rekt uit en trekt samen door de zwaartekracht.
Ik zie tijd ook als een materiaal,
alleen sla ik het materiaal plat en comprimeer ik het tot twee dimensies.
Een van de unieke aspecten van dit werk is ook,
als je naar al mijn werk kijkt,
dat de tijdvector verandert:
soms ga ik van links naar rechts,
soms van achter naar voor, boven naar beneden, zelfs diagonaal.
Ik verken het ruimte-tijdcontinuüm
binnen een tweedimensionale foto.
Als ik die foto's maak,
speelt er zich in mijn hoofd een realtimepuzzel af.
Ik bouw een foto gebaseerd op tijd
en dit is wat ik de hoofdlaag noem.
Het kan een paar maanden duren voordat deze af is.
Het leuke van dit werk is
dat ik absoluut geen idee heb wat er gaat gebeuren
als ik daar op zo'n dag ga zitten fotograferen.
Ik weet dus nooit wie er op die foto komt te staan,
of het een mooie zonsopgang of zonsondergang wordt -- geen idee.
Pas aan het eind van het proces,
als ik echt een goede dag had en alles bleef hetzelfde,
beslis ik wie erin komt en wie eruit gaat,
en dat is allemaal tijdsafhankelijk.
Ik neem de beste momenten die ik in een maand editen heb gevonden
en die breng ik naadloos over op de hoofdlaag.
Ik breng de dag en de nacht samen,
zoals ik ze heb gezien,
en creëer daarmee een unieke harmonie tussen twee zeer afwijkende werelden.
Schilderkunst heeft altijd een sterke invloed gehad op mijn werk
en ik heb altijd bewondering gehad voor Albert Bierstadt,
van de Hudson River School-stroming.
Hij inspireerde me tot een serie werken over de Nationale Parken.
Dit is Bierstadts Yosemite Valley.
Dit is de foto die ik heb gecreëerd van Yosemite.
Hij werd gebruikt bij het hoofdartikel van de januari 2016-editie
van de National Geographic.
Ik fotografeerde meer dan 30 uur voor deze foto.
Ik zat letterlijk op de rand van een rotswand.
Ik ving de nachtelijke route van de sterren en de maan
en hoe het maanlicht op El Capitan scheen.
Ik legde ook vast hoe de tijd zich door dit landschap bewoog.
En het mooiste is natuurlijk de magische menselijke momenten te zien,
in het verloop van de tijd --
van dag naar nacht.
Om eerlijk te zijn,
had ik ook echt een kopie van Bierstadts schilderij bij me.
Toen de zon opkwam in de vallei
begon ik letterlijk te trillen van opwinding,
want ik keek naar het schilderij en zag:
ik krijg precies hetzelfde licht als Bierstadt 100 jaar geleden.
Dag tot Nacht gaat over alle dingen;
het is een mix van alle dingen die ik leuk vind aan fotografie.
Het gaat over landschap,
het gaat over straatfotografie,
over kleur, over architectuur,
perspectief, schaal, en met name: geschiedenis.
Dit is een van de meest historische momenten
die ik heb mogen fotograferen:
de inauguratie van president Barack Obama in 2013.
Als je goed naar de foto kijkt,
kun je de tijd echt zien verstrijken
op die grote tv-schermen.
Je ziet hoe Michelle en de kinderen wachten,
hoe de president het publiek begroet,
hij zijn eed aflegt,
en nu tegen de mensen spreekt.
Er zijn zoveel hordes te nemen voor het maken van foto's zoals deze.
Voor deze specifieke foto
stond ik in een schaarhoogwerker, op 15 meter hoogte,
en hij was niet erg stabiel.
Elke keer als mijn assistent en ik bewogen,
bewoog onze horizon.
Dus voor ieder beeld dat je ziet,
en dat waren er zo'n 1.800 voor deze foto,
moesten we beiden onze voeten met tape vastzetten,
iedere keer als ik afdrukte.
(Applaus)
Ik heb zoveel bijzondere dingen geleerd van dit werk.
Ik denk dat de twee belangrijkste zijn:
geduld en de kracht van observatie.
Wanneer je een stad als New York van boven af fotografeert,
kom je erachter dat de mensen in die auto's,
waar ik zeg maar mee samenleef,
er niet meer uitzien als mensen in auto's.
Ze leken meer op een gigantische school vis,
een vorm van emergent gedrag.
Als mensen de energie van New York beschrijven,
hebben ze het denk ik over wat je hier ziet.
Als je mijn werk in detail bekijkt,
zie je de verhalen die zich afspelen.
Je realiseert je dat Times Square een kloof is,
met schaduw en zonlicht.
Ik besloot dus voor deze foto tot een schaakbordpatroon.
Waar je schaduw ziet, is het nacht
en waar je de zon ziet is het dag.
Tijd is een bijzonder iets,
waar we nooit echt de vinger achter krijgen.
Maar op een hele unieke en speciale manier
geloof ik dat deze foto's tijd een gezicht beginnen te geven.
Ze belichamen een nieuwe metafysische visuele werkelijkheid.
Als je 15 uur lang ergens naar kijkt,
ga je de dingen een beetje anders zien
dan wanneer jij of ik er zouden komen met onze camera,
een foto namen en dan wegliepen.
Dit was een perfect voorbeeld.
Ik noem het 'Sacré-Coeur Selfie'.
Ik keek 15 uur lang
naar al die mensen die niet naar de Sacré-Coeur keken.
Ze vonden het interessanter als een achtergrond.
Ze kwamen aanlopen, namen een foto,
en dan liepen ze weg.
Ik vond dit zo'n buitengewoon voorbeeld,
een krachtige ontkoppeling tussen wat we denken dat mens zijn is,
versus in welke richting het zich ontwikkelt.
Het delen van de ervaring is belangrijker geworden
dan de ervaring zelf.
(Applaus)
En dan, mijn meest recente werk,
wat voor mij persoonlijk een bijzondere betekenis heeft:
dit is het Nationale Park Serengeti in Tanzania.
Dit beeld is genomen in het midden van de Seronera,
het is geen reservaat.
Ik ging opzettelijk middenin het migratieseizoen,
om hopelijk een zo groot mogelijke diversiteit aan dieren te zien.
Toen we er kwamen, heerste er helaas grote droogte
tijdens die migratieperiode,
vijf weken lang.
Alle dieren werden dus naar het water gelokt.
Ik vond deze ene drinkplaats
en ik voelde dat als alles zich op deze manier bleef gedragen,
ik een prachtige kans had om iets heel bijzonders vast te leggen.
De eerste drie dagen deden we onderzoek, maar ik was totaal niet voorbereid
op wat ik zag op de opnamedag.
Ik nam 26 uur lang foto's
in een afgesloten krokodillenhut, 6 meter boven de grond.
Ik was getuige van iets onvoorstelbaars.
Bijbels, mag je wel zeggen.
We zagen 26 uur lang
al die concurrerende soorten die ene waterbron delen.
Diezelfde bron waar de mensheid
de komende 50 jaar oorlog over moet gaan voeren.
De dieren gromden zelfs niet naar elkaar.
Ze lijken iets te begrijpen wat wij mensen niet snappen.
Dat deze kostbare voorziening, water,
iets is wat we allemaal moeten delen.
Toen ik deze foto creëerde,
besefte ik dat Dag tot Nacht echt een nieuwe manier van zien is,
het comprimeren van tijd
en het ruimte-tijdcontinuüm binnen één foto verkennen.
Door de komende ontwikkeling van technologie en fotografie
zullen foto's niet alleen dragers zijn
van de diepere betekenis van tijd en herinneringen,
maar ze zullen een manier vinden om de niet-vertelde verhalen te vertellen
en zo onze wereld een tijdloos venster bieden.
Dankjewel.
(Applaus)