Chcę porozmawiać o moich dzieciach.
Wiem, że każdy twierdzi, że jego dziecko jest najlepszym
i najpiękniejszym dzieckiem na świecie,
ale moje naprawdę takie są.
(Śmiech)
Mam 696 dzieci.
Są najinteligentniejszymi, najbardziej pomysłowymi, kreatywnymi
oraz najcudowniejszymi dziećmi, jakie kiedykolwiek poznaliście.
Każdy uczeń, którego miałam przyjemność uczyć, jest moim dzieckiem.
Jednak z powodu biedy ich "prawdziwych" rodziców
i według mnie również z powodu koloru ich skóry
rzadko widzą w sobie tę nieprzeciętność,
którą ja w nich widzę.
Ponieważ widzę w nich siebie
albo to, kim byłabym.
Jestem córką dwojga ciężko pracujących
afroamerykańskich wykształconych rodziców,
którzy zdecydowali się na pracę w służbie publicznej,
ojciec jako minister, mama - nauczycielka.
Dobrobyt nigdy nie był najważniejszą wartością w naszym domu.
Z powodu braku dobrobytu
żyliśmy w sąsiedztwie, gdzie też go brakowało
i nie było go też w szkolnictwie.
Na szczęście wygraliśmy edukacyjny los na loterii
w wolontariackim programie desegregacji
na dowóz dzieci czarno- i brązowoskórych,
z miast do szkół na przedmieściach, dla bogatych i białych.
Mając pięć lat, musiałam dojeżdżać godzinę
do oddalonego miejsca,
żeby zdobyć lepszą edukację.
Mając pięć lat, myślałam, że każdy ma takie życie jak ja.
Myślałam, że inni też chodzą do szkoły
i jako jedyni używają brązowych kredek,
żeby pokolorować portret rodziny,
gdy pozostali używali kredek brzoskwiniowych.
Mając pięć lat myślałam, że każdy jest taki jak ja.
Kiedy podrosłam, zaczęłam zauważać różne rzeczy.
Jak to jest, że moi koledzy nie muszą wstawać o piątej rano
i jechać do szkoły oddalonej o godzinę jazdy?
Jak to jest, że uczę się grać na skrzypcach,
kiedy moi koledzy z sąsiedztwa nie mają nawet zajęć z muzyki?
Dlaczego moi koledzy z sąsiedztwa uczyli się tego,
czego ja uczyłam się dwa lub trzy lata wcześniej?
Z biegiem czasu
coś w środku zaczęło mnie dręczyć,
że robię coś, czego nie powinnam,
biorę coś, co nie należało do mnie,
dostaję prezent
przeznaczony dla kogoś innego.
Wszystkie te cudowne rzeczy, które stały na mojej drodze
i których doświadczałam,
miałam wrażenie, że nie powinnam ich mieć.
Nie powinnam mieć biblioteki, w pełni wyposażonych obiektów sportowych
czy bezpiecznego miejsca do zabawy.
Nie powinnam korzystać ze scen teatralnych
z sezonowymi przedstawieniami i koncertami,
sztukami digitalnymi, wizualnymi i widowiskowymi.
Nie powinnam mieć w pełni wyposażonych laboratoriów biologicznych i chemicznych,
autobusów, przewożących mnie od drzwi do drzwi,
świeżo przygotowanych posiłków w szkole
czy nawet klimatyzacji.
Moje dzieci nie mają tych rzeczy.
Z biegiem czasu
byłam coraz bardziej wdzięczna za tę niezwykłą możliwość,
która była mi dana,
ale zawsze był ten ból:
"Ale co z innymi?".
Tysiące dzieci takich jak ja
również na to zasługują.
Dlaczego każde z nich tego nie dostaje?
Czemu edukacja na wyższym poziomie jest dostępna tylko dla bogatych?
Czułam pewnego rodzaju wyrzuty sumienia.
Wszyscy moi przyjaciele doświadczali
edukacyjnej porażki,
przed którą zostałam uchroniona dzięki dojazdom autobusem.
Byłam niczym Mojżesz edukacji krzyczący:
"Pozwólcie moim ludziom
chodzić do szkół na wyższym poziomie!".
(Śmiech)
Sama widziałam, jak inni byli traktowani i kształceni.
Widziałam edukacyjną Ziemię Obiecaną
i za nic nie mogłam usprawiedliwić tych różnic.
Uczę teraz w tym samym systemie, z którego szukałam ucieczki.
Osobiście znam narzędzia, które były mi dane jako uczennicy,
ale jako nauczycielka nie mam do nich dostępu
i nie mogę dać ich moim uczniom.
Wiele razy płakałam w nocy z frustracji,
ze złości
i z żalu,
bo nie mogę uczyć moich dzieci tak, jak sama byłam uczona,
bo nie mam dostępu do tych samych źródeł i narzędzi,
które były używane w mojej edukacji.
Moje dzieci zasługują na więcej.
Ciągle próbujemy walczyć z określeniem:
"Braki edukacyjne".
Czy naprawdę trudno jest zrozumieć,
dlaczego jedne dzieci mają lepsze wyniki, a inne gorsze?
Naprawdę?
Myślę, że źle na to patrzymy.
Myślę, że powinniśmy,
jak mówi Gloria Ladson-Billings,
powinniśmy zmienić nasz paradygmat oraz język
i nazwać to po imieniu.
To nie braki edukacyjne,
ale dług edukacyjny,
z powodu braku inwestycji w zasoby szkolne
w edukacji czarno- i brązowoskórych.
Mało znanym sekretem w historii Ameryki jest to,
że jedyną amerykańską instytucją stworzoną specjalnie dla czarnych
jest amerykański rynek niewolników.
Niektórzy zaliczają też system więziennictwa,
ale to jest temat na inną prelekcję TED.
(Śmiech)
System szkół publicznych tego kraju został stworzony, kupiony i opłacany
z pieniędzy pochodzących z handlu i pracy niewolników.
Kiedy zniewolono Afroamerykanów i zablokowano im dostęp do szkół,
władza stworzyła instytucję,
z której zostali wykluczeni.
Od tego czasu każda rozprawa sądowa, polityka edukacyjna i reformy
były próbą udoskonalenia systemu.
A należało zatrzymać się i przyznać,
że od samego początku robiliśmy wszystko źle.
Uproszczenie amerykańskiej historii edukacyjnej.
Proszę o cierpliwość.
Czarni byli trzymani z daleka, sami wiecie, całe to niewolnictwo.
Przy pomocy filantropijnych białych
zbudowali swoje własne szkoły.
Zasada "oddzielnie ale po równo" była OK.
Ale choć wszystko było oddzielne,
w żadnym wypadku nie było równe.
Sprawa Brown przeciwko Komisji Edukacji miasta Topeka, Kansas 1954.
Od tego momentu segregacja rasowa została zdelegalizowana.
Mało kto zwracał uwagę na sprawy sądowe,
które niweczyły edukacyjną Ziemię Obiecaną dla każdego dziecka,
którą zakładała sprawa Brown przeciw Komisji.
Niektórzy twierdzą, że dziś w szkołach jest większa segregacja
niż przed próbą desegregacji.
Ucząc dzieci o desegregacji, sprawie "Dziewiątki z Little Rock"
czy ruchu praw obywatelskich,
dochodzi do niezręcznych sytuacji w klasie,
kiedy słyszę, jak dziecko pyta:
"Skoro zniesiono segregację szkół w 1954 roku,
to dlaczego nie ma tu białych dzieci?".
(Śmiech)
Te dzieci nie są głupie.
Doskonale wiedzą, co się dzieje,
a co nie.
Wiedzą, że jeśli chodzi o szkolnictwo,
to życie czarnych nie ma znaczenia
i nigdy nie miało.
Całe lata desperacko próbowałam kultywować w moich dzieciach
miłość do czytania.
Zgromadziłam niewielką bibliotekę klasową
pełną książek, które znalazłam w antykwariatach,
sklepach charytatywnych czy na strychach.
Ale za każdym razem, kiedy mówiłam te okropne słowa:
"Weź książkę i ją przeczytaj"
można pomyśleć, że wypowiadałam wojnę.
To była tortura.
Pewnego dnia
usłyszałam o stronie zwanej DonorsChoose,
gdzie nauczyciele tworzą listy rzeczy,
których potrzebują do swojej klasy,
a anonimowi darczyńcy realizują je.
Doszłam do wniosku, że nie mam nic do stracenia
i zrobię listę książek wymarzonej biblioteki nastolatków.
Ponad 200 nowiutkich książek zostało przysłanych do mojego pokoju.
Codziennie dochodziły nowe paczki, a moje dzieci reagowały podnieceniem:
"To prawie jak święta!".
(Śmiech)
Wtedy mówiły:
"Pani Sumner, skąd pochodzą wszystkie te książki?".
A ja odpowiadałam:
"Obcy ludzie z całego kraju chcieli, żebyście je dostali".
A one mówiły z pewnym powątpiewaniem:
"Ale one są nowiuteńkie".
(Śmiech)
Na co ja odpowiadałam:
"Zasługujecie na nowe książki".
Jedna z dziewczynek trafnie opisała tę sytuację,
kiedy odpakowując szeleszczący papier powiedziała:
"Pani Sumner, pomyślałam, że to pani kupiła te książki,
bo nauczyciele zawsze kupują nam różne rzeczy.
Ale jeśli ktoś obcy, kogo nawet nie znam,
tak bardzo troszczy się o mnie,
to naprawdę super".
Korzystanie z pomocy obcych ludzi to przywilej,
którego moje dzieci nie doświadczały.
Od czasu tej akcji
mnóstwo dzieci wypożycza książki do domu,
a później zwracają je, mówiąc:
"Ta była dobra!".
(Śmiech)
Teraz kiedy mówię: "Weź książkę i ją przeczytaj"
dzieci gnają do mojej biblioteki.
Nie chodziło o to, że nie chciały czytać.
Czytałyby z wielką chęcią, jeśli byłyby odpowiednie zasoby.
Patrząc na szkołę jako na instytucję,
system szkolnictwa publicznego nigdy nie był dobry dla kolorowych dzieci.
Skupiamy się na efektach końcowych,
wynikach testów
i denerwujemy się.
Dochodzi do katastrofy i zastanawiamy się:
"Dlaczego poszło tak źle? Jak do tego doszło?".
Naprawdę?
Jeśli przez długi czas zaniedbuje się dziecko,
to nie można się dziwić,
kiedy sprawy nie układają się dobrze.
Przestańcie się zastanawiać,
zdumiewać
i gdybać
nad brakami edukacyjnymi,
brakiem dochodów,
statystykami przestępczymi
czy nad czymkolwiek określanym obecnie jako rozbieżność socjoekonomiczna.
Nasze narodowe problemy,
to problemy stworzone przez nasze państwo.
Jakość edukacji jest wprost proporcjonalna
do dostępu na studia,
dostępu do miejsc pracy,
dostępu do przyszłości.
Dopóki nie żyjemy w świecie,
w którym każde dziecko ma dostęp do szkolnictwa wyższego,
bez względu na to, gdzie żyje
i jaki ma kolor skóry,
są rzeczy, które możemy zrobić w skali makro.
Budżet szkoły nie powinien zależeć od wielkości podatku od nieruchomości
albo od zawirowanych równań ekonomicznych,
gdzie bogate dzieci korzystają z pomocy państwa,
podczas gdy biednym dzieciom non stop
odejmuje się jedzenie i środki od ust.
Gubernatorzy, senatorzy, burmistrzowie, członkowie rad miasta,
jeśli edukacja publiczna ma być nazywana edukacją publiczną,
to właśnie taka powinna być.
W innym razie powinniśmy nazywać ją:
ubezpieczenie biedy.
"Edukacja publiczna:
od 1954 roku dba, żeby biedne dzieci były biedne".
(Śmiech)
Jeżeli naprawdę jako kraj twierdzimy, że edukacja jest "wielką równością",
to powinna być właśnie taka: równa i traktująca wszystkich równo.
Inaczej nie ma mowy o demokracji w naszej demokratycznej edukacji.
Na poziomie mezostrukturalnym:
historycznie rzecz ujmując, edukacja czarnych i brązowych dzieci
od zawsze zależała od filantropii innych.
Niestety nadal tak jest.
Jeśli twój syn, córka, siostrzenica, siostrzeniec czy sąsiad
albo mały Tommy z drugiego końca ulicy
chodzi do bogatej szkoły,
rzuć wyzwanie komitetowi szkolnemu, żeby zaadoptowali biedną szkołę
czy jedną z biedniejszych klas.
Zakończ ten podział, włączając się w komunikację
oraz powiązania, które są ważne.
Jeśli środki są wspólne,
to nie są dzielone,
ale pomnażane.
Na poziomie mikrostrukturalnym:
jeżeli jesteś człowiekiem,
daj coś od siebie.
Czas, pieniądze, środki, szanse,
cokolwiek posiadasz w sercu.
Są strony internetowe, jak DonorsChoose,
na których dysproporcje są zauważane
i chętnie udzielana jest pomoc.
Kim jest cieśla bez narzędzi?
Co to za aktorka, która nie ma sceny?
Co to za naukowiec bez laboratorium?
Co to za lekarz bez sprzętu?
Powiem wam:
to są moje dzieci.
Czy nie powinny być też waszymi?
Dziękuję.
(Brawa)