(Video)
10 saniye
5 - 4 - 3 - 2 - 1
Resmi başlangıç
Artı 1 - 2 - 3 - 4 - 5
6 - 7 - 8 - 9 - 10
Guillaume Nèry, Fransa.
Serbest ağırlık, 123 metre,
3 dakika 25 saniye
Ulusal rekor denemesi
70 metre
[123 metre]
Beyaz kart!
(Alkış)
Beyaz kart!
Ulusal rekor!
Teşekkürler
(Alkış)
Çok teşekkür ederim. Bu sıcak karşılama için teşekkürler.
Az önce izlediğiniz dalış bir seyahatti.
İki nefes arasında bir seyahat.
İki nefes arasında gerçekleşen bir seyahat,
dalmadan önceki son nefes
ve yüzeye çıktıktan sonraki ilk.
İzlediğiniz dalış insanın fiziksel sınırlarına yapılan bir yolculuk.
Bilinmezliğe bir yolculuk.
Ama her şeyden önce, birçok farklı şeyin gerçekleştiği
kişisel bir seyahat:
Fizyolojik ve zihinsel şeyler.
Bugün bu sebeple burdayım,
seyahatimi sizinle paylaşmak ve ona sizi de dahil etmek için.
Seyahate son nefesle başlıyoruz.
(Nefes alıyor)
(Nefes veriyor)
Gördüğünüz üzere, nefes almam yavaş,
derin ve yoğun.
Nefes almamı carp adı verilen, havayı sıkıştırarak ciğerlerimde
bir veya iki litre daha fazla hava depolamamı
sağlayan bir teknikle sonlandırıyorum.
Ve dalış; ciğerlerimde 10 litre kadar havayla
yüzeyden ayrılıyorum.
Yüzeyden ayrıldıktan sonra vücudum bir refleksle karşı karşıya kalıyor:
Dalıcı memeli refleksi.
Dalıcı memeli refleksinin yaptığı ilk şey nabzınızı düşürmektir.
Benim nabzım dakika 60 - 70 atımdan,
saniyeler içinde, neredeyse ansızın,
dakikada 30 - 40 atıma düşüyor.
Sonrasında bu refleks çevresel damar büzülmesine sebep oluyor.
Bu, kanın uzuvlardan uzaklaşarak
en önemli organlara akması anlamına geliyor:
Akciğerler, kalp ve beyin.
Bu refleks tamamen doğal.
Benim kontrolümde değil.
Daha önce hiç inmemiş olsanız da, su altına indiğinizde,
siz de aynı etkileri hissedeceksiniz.
Her insan bu reflekse sahip.
Asıl sıra dışı olan da
bu refleksi deniz memelileri ile paylaşıyor olmamız.
Bütün deniz memelileri: yunuslar, balinalar, denizaslanları vb.
Onlar da okyanusun derinliklerine daldıklarında
bu refleksler kendilerini gösterir,
ama daha büyük ölçüde
ve elbette her şey onlar için daha iyi gider.
İnanılmaz derecede büyüleyici.
Yüzeyden ayrılır ayrılmaz doğru yöne itiliyorum,
güvenle aşağı inmemi sağlayan bir itiş bu.
Mavinin derinliklerine indikçe,
basınç yavaş yavaş ciğerlerimi sıkıştırmaya başlıyor.
Yüzeyde kalmamı sağlayan şey ciğerlerimdeki havanın hacmi olduğu
ve aşağı indikçe ciğerlerimin üstündeki basınç arttığı için
ciğerlerimdeki havanın hacmi azaldıkça batmam kolaylaşıyor.
Bir noktada, 35 - 40 metre aşağıda,
artık yüzmeme gerek bile kalmıyor.
Vücudum aşağıya kendi kendine inecek kadar
yoğun ve ağır durumda
ve artık serbest düşüş adını verdiğim evredeyim.
Serbest düşüş dalışın en güzel kısmı.
Hâlâ dalıyor olmamın sebebi.
Çünkü aşağıya çekiliyor gibi hissediyorsun,
artık çaba göstermek zorunda değilsin.
35 metreden 123 metreye hiç çaba göstermeden inebiliyorum.
Derinliğin beni çekmesine izin veriyor ve su altında uçuyormuş gibi hissediyorum.
Gerçekten inanılmaz bir his, mükemmel bir özgürlük hissi.
Yavaşça dibe ulaşıyorum.
40 metre aşağıdayım,
50 metre aşağıdayım,
50 ve 60 metre arasında ikincil bir fizyolojik tepki kendini gösteriyor:
ciğerlerim rezidüel hacme ulaşıyor.
Teorik olarak, ciğerlerimiz
bu hacmin altında daha fazla sıkıştırılamaz.
Bu ikinci refleks ise blood shift
Fransızca'daki karşılığı pulmonary erection
Ben blood shift'i tercih ediyorum.
(Gülüşmeler)
Blood shift'ten bahsedelim.
Nasıl çalışır?
Ciğerlerdeki kılcal damarlar basınçtan ötürü
kanla dolarlar.
Bunun sayesinde ciğerler sertleşir
ve bütün göğüs boşluğunu basınç altında ezilmekten korur.
Ciğer duvarlarının çökmesini,
duvarların birbirlerine yapışmasını engeller.
Deniz memelileriyle de paylaştığımız bu refleks sayesinde
dalışıma devam edebiliyorum.
60 metre aşağıdayım,
70 metre aşağıdayım,
Üstümdeki basınç sürekli arttığı için
giderek daha hızlı düşüyorum.
80 metreyi geçince
basınç daha da artıyor,
artan etkisini vücudumda hissedebiliyorum.
Vücudumdaki yoğun baskıyı hissediyorum.
Nasıl göründüğümü görebilirsiniz, pek güzel değil.
Diyafram tamamen çökmüş,
göğüs kafesi sıkışmış
ve ruhsal olarak da her şey yolunda değil.
Kendi kendine düşünüyorsun: "Bu hiç iyi hissettirmiyor..."
"Ne yapmalıyım?"
Karasal reflekslerimi düşünüyorum:
"Yeryüzünde problem olduğunda ne yaparız?"
Karşı koymak, direnmek isteriz.
Savaşırız.
Ama su altında bu işe yaramaz.
Su altında bunu denerseniz, ciğerlerinizi yırtar,
kan kusar, ödem geliştirir
ve durmak zorunda kalırsınız, en azından bir süreliğine.
Yapmanız gereken kendinize doğanın,
çevrenin sizden daha güçlü olduğunu söylemek.
Ben de suyun beni ezmesine izin veriyorum.
Basıncı kabullenip
ona ayak uyduruyorum.
Bu anda, bu huzur vücuduma yayılıyor,
ciğerlerim rahatlamaya başlıyor.
Kontrolü bırakıyor,
tamamen rahatlıyorum.
Basıncın beni ezmesi artık kötü hissettirmiyor.
Hatta kendimi kozada gibi hissediyorum,
korunduğumu hissediyorum.
Ve dalış devam ediyor.
80 metre, 85 metre aşağıdayım,
90,
100.
100 metre - bu büyülü bir sayı.
Her sporda büyülü bir sayı.
Yüzücüler, atletler ve biz serbest dalışçılar için,
herkesin hayalini kurduğu sayı.
Herkes bir gün 100 metreye dalmanın hayalini kurar.
Bizim için sembolik bir sayı bu, çünkü 1970'lerde doktorlar
ve fizyolojistler hesapları doğrultusunda insan vücudunun
100 metreden derine inmeye dayanamayacağı sonucuna vardılar.
Daha derinde insan vücudunun içine çökeceğini söylediler.
Ardından hepinizin tanıdığı Fransız Jacques Mayol,
The Big Blue'daki ana karakter,
şansını denedi ve 100 metrenin altına daldı.
Hatta 105 metreye indi.
O zamanlar limitsiz dalış yapıyordu. Aşağıya hızlı inmek için ağırlık takar,
çıkmak için de balon kullanırdı, The Big Blue'daki gibi.
Bugün limitsiz dalışla 200 metreye dalabiliyoruz.
Ben 123 metreye sadece kaslarımı kullanarak dalabiliyorum.
Bütün bunlar aslında onun sayesinde. Çünkü o gerçeklere meydan okudu,
kendimize dayattığımız teorik inançları ve zihinsel limitleri
elinin tersiyle silip attı.
İnsan vücudunun sonsuz bir adaptasyon yetisine sahip olduğunu gösterdi.
Ben de dalışıma devam ediyorum.
105, 110, 115 metre,
dibe yaklaşıyorum,
120 metre,
123 metre. Dipteyim.
Şimdi kendinizi benim yerime koymanızı istiyorum.
Gözlerinizi kapayın.
Yüzeyin 123 metre altında olduğunuzu hayal edin.
Yüzey çok çok uzakta.
Yalnızsınız.
Etraf kapkaranlık.
Soğuk.
Acı bir soğuk var.
Basınç vücudunuzu acımasızca eziyor, yüzeydekinden 13 kat daha güçlü.
Ne düşündüğünüzü biliyorum,
"Korkunç!"
"Ne yapıyorum ben?"
"Guillaume deli olmalı!"
Ama değilim!
Ben aşağıdayken böyle düşünmüyorum.
Dipteyken mutluyum.
Son derece huzur dolu oluyorum.
Belki bütün stresimi zihnimden attığım
ve kendimi bıraktığım için.
İyi hissediyorum, ve nefes alma ihtiyacı bile duymuyorum.
Bu biraz kaygı verici biliyorum.
Küçük bir noktayım, okyanusun ortasında
bir su damlası gibi hissediyorum.
Her seferinde aklıma aynı görüntü geliyor:
Soluk Mavi Nokta.
Bu fotoğrafı tanıyabilirsiniz. Gerçekten de soluk mavi bir nokta.
Okun gösterdiği şu küçük nokta.
Ne olduğunu biliyor musunuz?
Dünya.
Voyager 1'e 6,4 milyar km uzaktan
gözüken Dünya.
Evimiz şuradaki nokta.
Hiçliğin içinde yüzen şu küçük nokta.
Dipte, 123 metredeyken, ben de böyle hissediyorum.
Küçük bir nokta gibi,
evrenin ortasında, hiçlikte,
uçsuz bucaksız uzayda yüzen
bir toz zerresi, yıldız tozu gibi.
İnanılmaz bir his bu,
çünkü yukarı, aşağı, sağa, sola, önüme, arkama baktığımda
hep aynı şeyi görüyorum: sonsuz bir mavilik.
Dünya'nın başka hiçbir yerinde aynı hissi yaşayamazsınız,
etrafınıza bakıp sadece tek bir şeyi görme hissini.
Sıradışı bir şey bu.
Aynı zamanda, içimde her seferinde aynı hissi duyuyorum,
içimde giderek büyüyen
bir tevazu.
Az önce ekranda olan
fotoğrafa baktığımda sıradan hissediyorum.
(Gülüşmeler)
Çünkü aşağıda bir hiçim.
Tüm uzay ve zamanda kaybolmuş bir hiçim.
Bu, fazlasıyla büyüleyici bir şey.
Oraya ait olmadığım için yukarı çıkmaya karar veriyorum.
Yüzeye aitim.
Dolayısıyla yukarı çıkmaya başlıyorum.
Yukarı çıkmaya karar verdiğim anda
küçük bir şok yaşıyorum.
Her şeyden önce, dipten ayrılmak için çok fazla çaba göstermen gerekiyor
çünkü dalarken seni aşağıya çeken kuvvet hâlâ üzerinde etkili.
İki kat güçlü yüzmen gerekiyor.
Sonra başka bir etki kendini gösteriyor:
Vurgun. Daha önce duydunuz mu bilmiyorum,
dekompresyon hastalığı da deniyor.
Genelde tüplü dalıcıların karşılaştığı bir sorun,
ama serbest dalışçıların başına da gelebiliyor.
Kanda çözünen nitrojen yüzünden oluyor,
bilinç ve bilinçsizlik arasında
verilen savaştan da sorumlu aynı zamanda.
Kafandan birçok düşünce geçiyor,
başının içinde sürekli dolaşan düşünceler,
hiçbir şeyi kontrol edemiyorsun,
asidin etkisindeymişçesine.
Hiç asit kullanmadım ama eğer...
Yok, siz mantıklı bir kalabalıksınız.
Her neyse, üzerinizde asitle aynı etkiye sahip.
Özellikle bunu kontrol etmeye çalışmamalı akışına bırakmalısın.
Kontrol etmeye çalışma. Denedikçe kendine sahip olman daha zor olacak.
Sonra üçüncü bir etki geliyor: Nefes alma isteği.
Sonuçta ben balık adam değilim,
insanım ve nefes alma isteği bana bu gerçeği hatırlatıyor.
60 ya da 70 metrede,
nefes alma ihtiyacını hissediyorsun.
Diğer olan her şeyle beraber
aklını kaybetmen ve panik yapmaya başlaman
hiç de imkansız değil.
Panikleyince "Yüzey nerede? Yukarı çıkmak istiyorum.
Nefes almak istiyorum. Şimdi!" diyorsun.
Bunu yapmamalısın.
Asla yüzeye bakma,
ne gözlerinle
ne de aklınla.
Kendini asla yüzeyde hayal etmemelisin.
O andayken o anda kalmalısın.
Ben çıkarken önüme bakarım,
beni yüzeye yönlendiren ipe.
İşte o anda o ipe odaklanırım.
Çünkü yüzeyi düşünürsem paniklerim
ve eğer paniklersem her şey biter.
Böyle yaptığımda zaman çok daha hızlı akar.
30 metredeyim, sonunda, kurtuldum.
Artık yalnız değilim.
Emniyet dalıcılarım, koruyucu meleklerim,
yanımdalar.
Yüzeyden ayrılıyorlar ve 30 metrede karşılaşıyoruz,
problem çıkabilecek son metrelerde
bana eşlik ediyorlar.
Onları her gördüğümde aklımdan geçen tek şey
"Sizin sayenizde" oluyor.
Onlar sayesinde buradayım, takımım sayesinde.
Tevazu hissi geri geliyor.
Onlarsız, takımımsız, etrafımda bunca insan olmadan
derinliğe seyahatim mümkün olmazdı.
Derine seyahat her şeyden önce bir grup çalışması.
Seyahatimi onlarla noktalandırmaktan memnunum
çünkü onlar sayesinde oradayım.
20 metre, 10 metre.
Ciğerlerim yavaşça normal hacimlerine ulaşıyor,
Arşimet prensibi yüzeye çıkmama yardımcı oluyor.
Yüzeyin 5 metre altında nefesimi vermeye başlıyorum
ki yüzeye ulaştığım anda yapmam gereken tek şey nefes almak olsun.
Ve yüzeydeyim.
(Nefes alıyor)
Hava ciğerlerime doluyor,
tekrar doğmak gibi bir his,
bir nevi rahatlama,
çünkü iyi hissettiriyor.
Seyahat sıradışıydı
ama ciğerlerimi dolduran o oksijen moleküllerine
de ihtiyacım vardı.
Sıradışı bir his ama aynı zamanda travmatik,
sistemime bir şok.
Sonsuz karanlıktan gün ışığına gittiğinizi hayal edebiliyor musunuz?
Derinliklerin sessizliğinden yüzeyin koşuşturmacasına gidiyorum.
Dokunma duyusundan düşünürsek, suyun yumuşak kadife hissinden
yüzüme sürtünen havaya gidiyorum.
Tat ve koku alma duyusundan düşünürsek,
ciğerlerime hücum eden hava yüzeyde beni bekliyor.
Ciğerlerim de açılarak karşılık veriyor.
90 saniye önce tamamen ezilmiş durumdalardı,
şimdiyse tekrar açıklar.
Bu deneyim birçok şeyi etkiliyor.
"Geri gelmek" için birkaç saniyeye ihtiyacım var,
tekrar yüzeye alışmak için.
Ama bu çok çabuk olmalı, çünkü hakemler karşımda
denememi onaylamak için bekliyorlar
ve onlara tamamen sağlıklı olduğumu göstermem gerekiyor.
Videoda gördünüz, çıkış protokolünü gerçekleştiriyordum.
Yüzeye çıktığımda burun tıkacımı çıkarmak,
bu işareti yapmak
ve I'm OK (İyiyim) demek için 15 saniyem var.
Ayrıca çift dilli olmanız gerekiyor.
(Gülüşmeler)
Bütün yaşananlardan sonra
bu o kadar kolay değil.
Protokol tamamlandığında hakemler bana beyaz bir kağıt gösteriyor
ve asıl sevinç o zaman başlıyor.
Az önce yaşadıklarımı sonunda kutlayabilirim.
Anlattığım seyahat serbest dalışın en uç örneği.
Ama serbest dalış sadece bundan ibaret değil.
Hatta çok daha fazlası var.
Son 2 - 3 yıldır serbest dalışın diğer yüzünü göstermeye çalışıyorum,
çünkü medya çoğunlukla yarışmalar ve rekorlar hakkında konuşuyor.
Serbest dalış bundan çok daha fazlası.
Serbest dalış suda rahat olmak hakkında.
Fazlasıyla güzel, şiirsel ve sanatsal bir etkinlik.
Serbest dalışın diğer yönlerini göstermek için eşimle film çekmeye karar verdik.
Suya gitmek istemenizi sağlayacak filmler.
Hikayemi bitirmek için birkaç görüntü göstermeme izin verin.
Su altı fotoğraflarının güzel bir kolajı. (Müzik)
Eğer bir gün nefes almayı bırakmaya çalışırsanız,
nefes almayı bıraktığınızda
düşünmeyi de bıraktığınızı fark edeceksiniz.
Suyun içinde olmak sizi rahatlatır.
Bugün, 21. yüzyılda, hepimiz çok stres altındayız.
Zihinlerimiz çok çalışıyor, saatte milyonlarca kilometre hızla düşünüyoruz,
sürekli stresliyiz.
Serbest dalmak, bir anlığına,
rahatlamanıza izin verir.
Suyun altında nefesinizi tutmak
ağırlıksızlığı deneyimleme şansını verir.
Su altında olmak, süzülmek,
tamamen rahatlamış bir vücut, bütün gerginliği atmak.
21. yüzyıldaki problem bu: sırtımız, boynumuz, her şey ağrıyor,
çünkü sürekli stresliyiz.
Sürekli gerginiz.
Ama sudayken, uzaydaymışçasına süzülürsün.
Kendini tamamen bırakırsın.
Bu tamamen sıradışı, sonunda zihninle, vücudunla,
kendinle iletişim kurabilmeye başlarsın.
Her şey bir anda daha iyi olur.
Nefes tutmayı öğrenmek aynı zamanda iyi nefes almayı öğrenmekle de alakalı.
Doğduğumuzdaki ilk nefesimizden son nefesimize kadar nefes almayı sürdürürüz.
Nefes almak hayatımızın ritmi.
Daha iyi nefes almayı öğrenmek daha iyi yaşamayı öğrenmenize yardımcı olur.
Denizde 100 metrede olmasa da 2 ya da 3 metrede nefesinizi tutmak,
deniz gözlükleri ve bir çift palet takmak
büyülü yeni bir dünya, bir evren
görebileceğiniz anlamına gelir.
Küçük bir balık, deniz yosunu,
bitki ve hayvanları görmek
ve tedbirlice izleyebilmek,
suyun altında süzülmek, etrafa bakmak ve yüzeye geri dönmek,
iz bırakmadan.
Denizin bir parçası olabilmek,
mükemmel bir his...
Son bir şey söyleyeyim,
nefesini tutmak, suda olmak, bu su altı dünyasını keşfetmek,
tamamen kendinle tekrar bağ kurmakla alakalı.
Vücudun hafızasından fazlaca bahsettim
milyonlarca yıl geriye giden,
denizdeki atalarımıza dayanan köklerimizden.
Suya döndüğünüz an,
nefesinizi birkaç saniye tuttuğunuzda
köklerinizle bağlantıya geçeceksiniz.
Size garanti edebilirim ki
tamamen büyülü bir deneyim.
Denemenizi öneririm. Teşekkürler.
(Alkış)