Son birkaç yıldır,
kampüsteki cinsel istismar hakkında ulusal bir tartışmayla uğraşıyoruz.
Şüphesiz olarak --
genç insanların razı gelmek için temel kuralları anlamaları önemlidir,
fakat seks hakkındaki iletişimin bittiği nokta da burası.
Bu bilgi boşluğunda
medya ve internet --
o yeni dijital sokak köşesi --
çocuklarımızı bizler için eğitiyor.
Eğer genç insanların güvenli, etik, ve evet, eğlenceli bir şekilde
bir araya gelmelerini istiyorsak,
"evet" dedikten sonrası hakkında açık ve dürüst bir tartışma başlatma
zamanı geldi ve bu, en büyük tabunun yıkılmasını ve kadınların
cinsel haz kapasitesi ve hakkı
konusunda genç insanlarla konuşmayı da içeriyor.
Evet.
(Alkış)
Haydi kadınlar.
(Alkış)
15 ila 20 yaşlarında kızlarla, seks tutumları ve deneyimleri
hakkında konuşarak üç yıl geçirdim.
Bulgum ise şuydu;
genç kadınlar cinsel davranışla meşgul olmak konusunda hak sahibi
hissetseler de, haz almayı hak ettiklerini hissetmiyorlar.
Örneğin Ivy League kolejindeki ikinci sınıf
öğrencisi şöyle dedi:
"Benim ailem çok fazla zeki ve güçlü kadından oluşuyor.
Büyükannem özgürdü, annem bir profesyonel
ve kız kardeşlerimin ve benim de
sesimiz çıkıyor, bu bizim kadınsal gücümüz."
Daha sonra bana seks hayatını anlattı:
tek seferlik bir ilişkiler serisi,
13 yaşındayken başlamış,
ve bunlar ...
güvenli değil,
çift taraflı değil ve
zevkli de değilmiş.
Omuz silkti.
"Sanırım biz kızlar, ihtiyaçlarını veya isteklerini ifade etmeyen
uysal yaratıklar olarak sosyalleştirildik."
"Bir dakika," dedim.
"Sen bana az önce zeki, güçlü bir kadın olduğunu söylemedin mi?"
Eveledi geveledi.
Sonunda "sanırım" dedi,
"bana kimse bu zeki, güçlü imajının seksi içerdiğini söylemedi."
Muhtemelen şunu söylemeliyim, ergenlik çağındakiler,
25 yıl öncekinden daha fazla ya da daha erken bir yaşta cinsel ilişkiye
girmiyorlar.
Ancak, başka davranışlarda bulunuyorlar.
Biz bunu yok saydığımızda,
onu "seks değil" diye adlandırdığımızda
bu, riskli davranışa ve saygısızlığa yol açıyor.
Bu özellikle de, ergenlerin birleşmeden
daha az samimi olduğunu var saydıkları oral seks için doğru.
Kızlar bana "önemsiz bir şey" diyorlar,
sanki hepsi aynı kullanım kitapçığını okumuş gibi --
en azından, eğer alıcı taraf erkeklerse.
Genç kadınların katılım için birçok nedeni var.
Bu onlara arzulu hissettiriyor;
sosyal statüyü arttırmanın bir yolu bu.
Bazen de rahatsız edici bir durumdan kurtulmanın bir yolu.
West Coast'taki birinci sınıf öğrencisinin dediği gibi,
"Bir kız gecenin sonunda oğlana oral seks yapacaktır
çünkü onunla seks yapmak istemiyordur ve
oğlan da tatmin olmayı bekliyordur.
Yani, eğer gitmesini istersem
ve hiçbir şey olmasını istemezsem ..."
Kızların oral seks yaptığına dair öyle çok hikâye duydum ki,
şunu sormaya başladım:
"Bir adamla baş başa kaldığınız her zaman
sizden, mutfaktan bir bardak su getirmenizi rica etse
ve o size hiçbir zaman getirmese --
ya da şöyle yapsa ...
'yapmamı ister misin?'
Yani, tamamen isteksizce.
Bunu sindirmezdiniz.
Ama yapmak istemeyen, daima erkekler değildir.
Onların yapmasını istemeyen, kızlardır.
Kızlar cinsel organlarına dair bir utanma duygusu sergilediler.
Hem iğrenç hem de kutsal oldukları hissi.
Kadınların cinsel organları hakkındaki
duyguları doğrudan seks hazlarıyla bağlantılıdır.
Ancak, Indiana Üniversitesinde araştırmacı olan Debby Herbenick
kızların genital öz-imgelerinin her zamankinden daha fazla
kabul edilemezlik baskısıyla
kuşatma altında olduğuna inanıyor.
Araştırmaya göre
üniversitedeki kadınların dörtte üçü kasık bölgesin tüylerini - tamamını -
bazen ve yarısından fazlası da
düzenli olarak aldırıyor.
Kızlar bana epilasyonun daha temiz hissettirdiğini, bunun kişisel
bir tercih olduğunu söylüyorlar.
Fakat merak ediyorum, bir çöl adasında tek başlarına
kalsalar, zamanlarını epilasyonla mı geçirirlerdi?
(Gülüşmeler)
Daha ileriye gittiğimde,
daha karanlık bir motivasyon ortaya çıkıyor:
aşağılanmaktan kaçınmak.
"Erkekler bundan tiksiniyor gibi davranıyorlar,"
bunu genç bir kadın söyledi.
"Kimse kendinden böyle bahsedilsin istemez."
Kasık bölgesi epilasyonundaki artış, bana kadınların düzenli olarak
koltuk altı ve bacaklarını tıraş etmeye başladıkları 1920'leri anımsattı.
Flapper tarzı giysilerin moda olduğu zamandı ve
kadınların kolları ve bacakları birden
halka açık hale gelmişti.
Bunun da bir işaret olduğunu düşünüyorum.
Bir kızın en mahrem bölgesi gözler önüne çıkıyor,
eleştiriye açık,
ona nasıl hissettirdiğinden çok, başkasının onu nasıl gördüğü
daha önemli bir hâl alıyor.
Bu tıraş modası, labioplastide yükselişi de beraberinde getirdi.
İç ve dış dudakların düzeltilmesi anlamına gelen labioplasti,
ergen kızlar arasında en hızlı büyüyen estetik ameliyatı.
2014-2015 arasında %80 arttı
ve 18 yaş altındaki kızların oranı tüm estetik ameliyatlarında %2 olsa da,
labioplastide %5'i oluşturuyorlar.
Bu arada, en çok istenen dış görünüşte
dış dudaklar bir istiridye kabuğu gibi görünüyorlar ve bunun
adı da ...
hazır mısınız? ...
"Barbi".
(Sızlanma)
Sizlere Barbi'nin a) plastikten
yapıldığını ve b) cinsel organı olmadığını
söylememe gerek yok.
(Gülüşmeler)
Labioplasti modası öyle endişe verici bir hale geldi ki
Amerika Kadın Hastalıkları ve Doğum Uzmanları Üniversitesi
bu prosedür hakkında bildiri yayınladı ve
nadiren tıbbi olduğunu, güvenli
olduğunun kanıtlanmadığını
ve yan etkilerinin yara, uyuşma, acı ve cinsel hazda azalma olduğunu
yayınladılar.
Şimdi, kuşkusuz ki
ve şükürler olsun ki
bunu yaptıran kızların sayısı oldukça az, fakat
onları bir felaket habercisi olarak, kızların vücutlarını nasıl
gördüklerine dair önemli bir ipucu veren bir şey olarak görebiliriz.
Michigan Üniversitesinde
bir psikolog olan Sara McClelland,
bu konuda en sevdiğim ifadeyi ortaya çıkaran kişi:
"Kişisel adalet."
Bu, seksin politik ve aynı zamanda kişisel imalar içerdiği fikridir,
tıpkı evinizde bulaşıkları kimin yıkadığı ya da halıyı
süpürdüğü gibi.
Bu da eşitsizlik, ekonomik eşitsizlik, şiddet, fiziksel ve ruhsal
sağlık hakkında
benzer soruları
ortaya çıkarıyor.
Kişisel adalet bizlerden, kimin bir ilişki
deneyimi yaşama hakkı olduğunu gözden geçirmemizi istiyor.
Kimin haz alma hakkı var?
Öncelikli hak sahibi kim?
Her partner "yeterince iyi" terimini nasıl tanımlıyor?
Doğrusu, yetişkin kadınlar için bu soruların aldatıcı ve bazen de
travmatik olduğunu düşünüyorum,
fakat kızlardan bahsediyorsak,
erken cinsel deneyimin, aşılması gereken bir şey olmaması gerektiği
fikrine geri dönüp duruyorum.
McClelland çalışmasında,
genç kadınların, partnerden alınan zevkin bir tatmin olma ölçüsü olarak
kullanmaya, genç erkeklerden daha yatkın olduklarını gösteriyor.
Şöyle şeyler söylüyorlar,
"Eğer o tatmin olursa,
ben de olurum."
Genç erkekler tatmin olma derecelerini kendi orgazmlarıyla ölçmeye yatkınlar.
Genç kadınlar kötü seksi de farklı tanımlıyorlar.
Amerikalıların cinsel
davranışları üzerine yapılmış en büyük ankette kadınlar
cinsel birleşme zamanlarının yüzde otuzunda canlarının
acıdığını belirttiler.
Ayrıca "üzücü", "utandırıcı"
"onur kırıcı" gibi
kelimeler de kullandılar.
Genç erkekler bunları hiç kullanmadı.
Genç kadınlar, genç erkeklerinkine eşit olan ya da onlarınkinden
daha yüksek olan tatmin olma seviyeleri belirttikleri zaman --
ve araştırmada yaptılar --
aldatıcı olabilirler.
Bir kız canının acımayacağı, partnerine yakın hissetmek istediği
ve erkeğin orgazm olmasını beklediği
bir ilişki yaşarsa, bu kriterler
gerçekleştiği takdirde, tatmin olacaktır.
Partnerine yakın hissetmeyi veya onun mutlu olmasını istemekte
herhangi bir sorun yok
ve orgazm da deneyimin tek ölçütü değil ...
fakat acının olmaması --
cinsel bütünlüğünüz için çok alçak bir bariyerdir.
Tüm bunları dinlerken ve düşünürken,
Amerikalı kızlar üzerinde bir tür psikolojik klitoridektomi sergilediğimizi
fark ettim.
Bebeklikten başlayarak,
erkek aileleri vücudun bölümlerini adlandırmaya daha yatkınlar,
en azından "işte senin pipin" diyorlar.
Kız aileleri ise göbekten dizlere geçiyorlar
ve buradaki bütün olayı isimsiz bırakıyorlar.
(Gülüşmeler)
Bir şeyi adlandırmamak, onu konuşulmaz hale getirmenin
en iyi yoludur.
Çocuklar ergenlik eğitimi sınıflarına gidiyorlar ve
erkeklerin ereksiyonunu, boşalmalarını öğreniyorlar
ve kızların da ...
reglini ve istenmeyen gebeliklerini.
Kadınların üreme sisteminin bu içsel şemasını görüyorlar --
bilirsiniz, hani öküz kafası gibi bir şeye benzeyen --
(Gülüşmeler)
Bacakların arası ise daima gridir.
Yani hiç vulva demiyoruz,
kesinlikle hiç klitoris demiyoruz.
14 ila 17 yaş arası
ergen kızların yarısından daha azının hiç mastürbasyon yapmamış
olmaları şaşırtıcı değil.
Sonra partnerli bir deneyim yaşıyorlar ve biz de
onlardan, seksin onlarla ilgili olduğunu düşünmelerini bekliyoruz,
ihtiyaçlarını, isteklerini, sınırlarını söyleyebileceklerini zannediyoruz.
Gerçekçi değil.
Ancak şöyle bir şey var.
Kızların, partnerlerinin hazzına yatırım yapmaları,
partnerin cinsiyetinden bağımsız.
Yani hemcins birlikteliklerinde
orgazm boşluğu yok oluyor.
Genç kadınlar da erkeklerle aynı oranda doruğa ulaşıyorlar.
Lezbiyen ve biseksüel kızlar bana
komutlardan uzaklaştıkları için özgür hissettiklerini söylüyorlar --
yani, işlerine yarayacak bir birleşme yaratmakta özgür olmak.
Ayrıca eşcinsel kızlar ilk birleşmeye atfedilen bakirelik
tanımına da meydan okudular.
Birleşme önemsiz bir şey olduğu için değil,
fakat kızların genelde huzursuzluk ve acıyla bağdaştırdığı bu eylemin,
cinsel erişkinlik tabakasında bir çizgi olarak var sayılması
-- çok daha anlamlı, her şeyden daha fazla
hayatı değiştiren bir şey
olması -- sorgulamaya değer bir şey olduğu için.
Bunun kızlara nasıl etki ettiği de düşünmeye değer;
onları hastalıktan, baskıdan, ihanetten, saldırıdan
uzak tutuyor mu tutmuyor mu?
Karşılıklılık ve şefkate teşvik ediyor mu etmiyor mu;
bu ister daha fazla kontrol sağlıyor olsun, ister tecrübeden alınan
haz olsun, diğer cinsel eylemleri görme
biçimleri ne anlama geliyor
ve heteroseksüel birleşme olmaksızın birden fazla seks
partnerine sahip olabilen eşcinsel gençler için bu ne anlama geliyor?
Eşcinsel bir kıza sordum,
"Artık bir bakire olmadığını nasıl anlarsın?"
Google'a bakacağını söyledi.
(Gülüşmeler)
Google da emin değildi.
(Gülüşmeler)
Sonuç olarak bir partnerle ilk orgazmını yaşadıktan sonra
artık bir bakire olmadığına karar verdi.
Ve düşündüm --
yuh.
Birkaç saniyeliğine tanımın
bu olduğunu düşünürsek ne olur?
Yine, ilişki önemsiz bir şey olduğu için değil --
tabii ki önemli --
önemli olan tek şey o olmadığı için
ve seksi, hedefi olan bir yarış olarak düşünmektense
onu sıcaklık, yakınlık, uyarılma, istek, temas, samimiyet
içeren bir tecrübe havuzu olarak yeniden
kavramsallaştırmamıza yardımcı olur.
Genç insanlara şunu sormak gerek:
en fazla cinsel deneyime sahip olan kişi kim?
Bir partnerle üç saat boyunca sevişen ve bedensel heyecan ile
iletişim sağlayan kişi mi, yoksa bir partide sarhoş olup
üniversiteye başlamadan önce "bakireliğini" bozmak için
herhangi birisiyle takılan kişi mi?
Düşüncede bu değişimin gerçekleşebilmesi için
genç insanlarla seks hakkında daha fazla konuşmalıyız --
bu tartışmaları normalleştirirsek,
onları günlük hayata dahil edersek,
bu mahrem eylemler hakkında farklı bir biçimde konuşabiliriz --
kamu alanında kadınlar hakkında
konuşma biçimimizi değiştirdiğimiz gibi.
Bir Hollanda ve bir Amerika üniversitelerinden rastgele seçilmiş
300 adet kıza yapılan anketi ele alalım,
iki benzer üniversite,
kızlar ilk seks tecrübelerinden bahsediyor.
Hollandalı kızlar, kızlarımızdan istediğimiz her şeyi barındırıyorlardı.
Hastalık, gebelik, pişmanlık gibi çok az
olumsuz sonuç --
çok iyi tanıdıklarını söyledikleri
partnerleriyle iletişim kurabilmek;
tecrübeye sorumluluk sahibi olarak
hazırlanmak; haz almak gibi
daha fazla olumlu tepki.
Sırları neydi?
Hollandalı kızlar doktorlarının, öğretmenlerinin ve ailelerinin onlarla
erken bir yaştan başlayarak
seks, haz ve karşılıklı güven
hakkında samimiyetle konuştuklarını belirttiler.
Dahası,
Amerikalı aileler seks hakkında konuşmada daha az rahat değilken,
bu sohbetleri tamamen risk ve tehlike
bağlamında şekillendiriyoruz,
Hollandalı aileler sorumluluğu ve hazzı dengeleme hakkında konuşuyorlar.
Söylemem gerekiyor ki
bir ebeveyn olarak
bu beni derinden etkiledi,
çünkü biliyorum,
bu araştırmayı yapmasaydım eğer
ben de çocuğumla doğum kontrolü, hastalıktan
korunma, razı olma hakkında konuşurdum
çünkü ben modern bir ebeveynim
ve şöyle düşünürdüm ...
aferin bana.
Artık bunun yeterli olmadığını biliyorum.
Kızlarımız için umduğum şeyin ne olduğunu da biliyorum.
Onların cinselliği; kendini tanıma, yaratıcılık ve iletişim aracı olarak
görmelerini istiyorum,
olası risklerine rağmen.
Vücutlarının şehvetine yenik düşmeden, ondan
zevk alabilmelerini istiyorum.
Yatakta istedikleri şeyi söyleyebilmelerini ve onu
almalarını istiyorum.
İstenmeyen gebelik, hastalık,
kabalık,
dışlanma ve
şiddetten uzak
olmalarını istiyorum.
Saldırıya uğrarlarsa,
okullarına, patronlarına, mahkemelere
başvurmalarını
istiyorum.
Sorulacak çok soru var,
fakat istenenler çok fazla değil.
Ebeveynler, öğretmenler, avukatlar ve aktivistler olarak
evde, okulda, iş yerinde eşitlik talep edebilmeleri adına
seslerinin yükselebilmesi için
bir kız çocuk jenerasyonu
büyüttük.
Şimdi bu kişisel adaleti, aynı zamanda
kişisel yaşamlarında talep etme vaktidir.
Teşekkürler.
(Alkış)