مردم عمر طولانی تری داشته
و جوامع خاکستری تر می شوند.
شما اینرا بارها می شنوید.
در روزنامه ها درموردش می خوانید.
در تلویزیون درموردش می شنوید.
بعضی وقتها فکر می کنم که زیادی درموردش می شنویم
طوری که یه جورایی مغرورانه و راحت، عمر طولانی تر را پذیرا شدیم.
اما اشتباه نکنید
عمر طولانی تر، بنا به اعتقاد من، می تونه
کیفیت زندگی را در هر سنی بهبود ببخشه.
حالا برای پرداختن به این مسئله
اجازه بدید یه دقیقه به عقب برگردم.
سالهای بیشتری در قرن بیستم به میانگین طول عمر اضافه شده
این نسبت بیشتر از جمع تمام سالهای تکامل بشری در طول هزاره های پیشین است.
در یه چشم بهم زدن
ما تقریبا" طول زمان زندگی مان را دوبرابر کردیم.
بنابراین اگه این احساس را دارید که طول عمر استوار و محکمی ندارید
خود را سرزنش نکنید.
این یه مسئله خیلی تازه ای است.
و چون درست در همان زمانی که طول عمر رو به افزایش بود، میزان باروری کاهش پیدا کرد،
هرمی که همواره نشانگر سن جمعیت بود،
ومتشکل از تعداد بسیاری افراد جوان در قاعده
و تعداد کم افراد مسن در نوک هرم بود،
با افزایش طول عمر افراد پیر، داره شکلش از هرم به مستطیل تغییر پیدا می کنه.
وحالا، اگه شما جزء اون دسته افرادی هستید که از آمار جمعیت به وحشت می افتند،
این مورد واقعا" ترس هم داره.
چون بدین معنی است که
برای اولین بار در تاریخ گونه های بشری،
اکثر کودکانی که در جوامع پیشرفته بدنیا می آیند
شانس داشتن عمری طولانی را دارند.
چطور این اتفاق رخ داد؟
خُب ما از لحاظ ژنتیکی خیلی قوی تر از اجدادمان در دهها هزار سال پیش نیستیم.
این افزایش طول عمر
این محصول فوق العادۀ فرهنگ است
بوتۀ آزمایشی که دربر گیرندۀ علم و تکنولوژی
و تغییرات گستردۀ رفتاری است
که باعث بهبود سلامتی و سالم بودن است.
اجداد ما در مسیر تغییرات فرهنگی
مرگ زودرس را بطور چشمگیری از بین بردند
بنابراین مردم می توانند عمر طولانی تر از معمول داشته باشند.
حال مشکلاتی در رابطه با عمر طولانی وجود دارد
بیماری ها، فقر، فقدان منزلت اجتماعی.
وقت نیست که از موفقیت های خود خرسند باشیم.
اما هرچه بیشتر از پیری می دانیم
بیشتر آشکار می شود که
یک روند کاهش همه جانبه ، بشدت نادرست است.
پیری، یه سری پیشرفتهای چشمگیری بهمراه داشته
--دانش و تجربۀ بالاتر --
و جنبه های احساسی زندگی بهتر می شود.
درسته، افراد پیرتر خوشحالند.
اونا خوشحال تر از افراد میانسال و بطور قطع جوان تر ها، هستند.
مطالعات پیوسته منجر به نتیجۀ یکسانی شدند.
CDC اخیرا" یه نظر خواهی انجام داده
که در اون از شرکت کنندگان خواسته که بهشون بگن
که آیا در هفتۀ گذشته، مشکل روانی مشخصی داشته اند.
و تعداد کمتری افراد مسن نسبت به میانسال و همینطور جوانان، پاسخ مثبت دادند.
و در نظر سنجی اخیر "گلُپ"
از شرکت کنندگان سوال شد
که چقدر در روز گذشته ، استرس و نگرانی و خشم داشتند.
و استرس، نگرانی و خشم ، همه با افزایش سن، کاهش می یافت.
اکنون ، دانشمندان اجتماعی، این امر را تناقض پیری می نامند.
بهر حال، پیری چیز راحتی نیست.
بدین ترتیب ما هر نوع پرسشی را انجام دادیم
تا ببینیم می تونیم این یافته را خنثی کنیم.
پرسیدیم آیا می شه
که نسل کنونی افراد پیر تر،
یهترین نسل بوده و باشند.
همینه که امروزه جوان ترها
عموما" این پیشرفت ها را همزمان با افزایش عمرشان، تجربه نمی کنند.
ما این سوال را پرسیدیم
که خُب شاید افراد مسن تر فقط سعی دارند تا ظاهری مثبت
به شرایط به گونه ای نا امیدانه بدهند.
(خنده حاضرین)
اما هرچه بیشتر سعی در انکار این یافته کردیم
شواهد بیشتری دال بر تایید آن یافتیم.
سالها پیش، من و همکارانم درصدد انجام مطا لعه ای برآمدیم
که در آن، یک گروه خاص از مردم را در طول ده سال تحت نظر گرفتیم.
در اصل سن آنها بین 18 تا 94 سال بود.
و ما بررسی کردیم که چطور و چگونه تجربیات احساسی آنها طی گذشت زمان تغییر می کند.
شرکت کنندگان ما هر هفته یک پیجر الکترونیکی را با خود حمل می کردند
و ما بطور متناوب در طول روز و شب، آنها را پیج می کردیم.
و هر بار که اونا رو پیج می کردیم
ازشون می خواستیم که به چند سوال پاسخ دهند
و از عدد یک تا هفت، جوابها را رده بندی کنند، چقدر الآن خوشحالید؟
چقدر الآن ناراحتید؟
چقدر الآن نا امیدید؟
بدین ترتیب می تونستیم از حالات و احساسات اونا در زندگی روزمره شان نشانی بگیریم.
بدین ترتیب می تونستیم حالات و احساسات اونا در زندگی روزمره شان را درک کنیم
و با استفاده از این مطالعۀ فشرده درمورد اشخاص،
دریافتیم که تنها یک نسل بخصوص نیست که بهتر از بقیه باشه
بلکه همون اشخاص طی گذشت زمان
عملکرد مثبت تقریبا" بیشتری را نشان داده اند.
حالا شما شاهد این کاهش مختصر در سن خیلی بالا هستید.
و کاهش مختصری وجود داره.
اما هیچگاه به نقطه ای که در ابتدای بزرگسالی شاهدش بودیم، برنمی گرده.
حالا خیلی ساده نگرانه است
که بگیم افراد پیرتر، شاد هستند.
اونا در مطالعات ما مثبت تر جلوه می کنند،
اما نسبت به افراد جوان، احتمال بیشتری می ره که احساسات نامفهومی را نیز داشته باشند.
احساس غم و اندوه همزمان با احساس خوشحالی؛
می دونید، همون اشکی که هنگام لبخند به یه دوست در چشماتون حلقه می زنه.
و تحقیقات دیگه نشون داده
که افراد مسن تر برخورد راحت تری نسبت به ناراحتی دارند.
اونا نسبت به افراد جوان تر، بیشتر پذیرای ناراحتی هستند.
و گمان می کنیم که این امر به توضیح این موضوع کمک کنه
که چرا افراد مسن تر در حل درگیریها ومجادلات بشدت عاطفی، بهتر از جوانان هستند.
افراد مسن تر، نگاهی دلسوزانه به بی عدالتی دارند، نه نگاهی نا امیدانه.
و همه چیز برایشان یکسان است
افراد مسن تر، منابع شناختی خود
مثل توجه و حافظه را
بیشتر به سمت مثبت سوق می دهند تا به سمت منفی.
اگه عکسهایی که شما روی پرده می بینید را به افراد مسن تر، میانسال، وافراد جوان تر نشان بدیم،
و بعدا" ازشون بخواهیم هر تعدادی را که می توانند بخاطر بیاورند
افراد مسن تر، نه افراد جوان تر
عکسهای مثبت بیشتری را نسبت به عکسهای منفی بخاطر می آورند.
ما هم از پیرترها و هم جوان ترها خواستیم
تا به یه سری چهره در آزمایشگاه مطالعاتی ما نگاه کنند
بعضی چهره ها اخم آلود و بعضی خندان.
نگاه پیرترها به سمت صورتهای خندان
و به دور از صورتهای اخمو و عصبانی بود.
مفهموم آن در زندگی روزمره یعنی لذت و خشنودی بیشتر.
اما بعنوان دانشمندان روابط اجتماعی،
ما به پرسش درمورد جایگزینهای ممکن ادامه می دیم.
ما گفتیم که خُب شاید افراد مسن تر
بدلیل نقصان شناختی، احساسات مثبت تری بروز می دهند.
(خندۀ حاضرین)
گفتیم آیا ممکنه
که خیلی ساده، روند احساسات مثبت آسانتر از احساسات منفی باشه
و بهمین دلیل شما به سمت احساسات مثبت تغییر جهت می دهید؟
شاید مراکز عصبی مغزمان طوری تحلیل رفته
که دیگه نمی تونیم احساسات منفی را پردازش کنیم.
اما موضوع این نیست.
افراد مسن با هوش بسیار بالا
کسانی هستند که از همه بیشتر این عکس العمل مثبت را بروز می دهند.
و تحت شرایطی که موضوع با اهمیت باشه
افراد مسن، اطلاعات منفی را به همان نسبت اطلاعات مثبت پردازش می کنند.
خُب این چطور ممکنه؟
خُب ما در تحقیقاتمان دریافتیم که این تغییرات
اساسا" ریشه در توانایی منحصر به فرد بشر در کنترل زمان است
نه فقط زمان ساعتی یا تقویمی، بلکه زمان طول عمر.
و اگر تناقضی دربارۀ پیر شدن وجود دارد،
اینه که، وقوف بر این امر که تا ابد زنده نمی مانیم،
دیدگاه ما را نسبت به زندگی، مثبت می کنه.
وقتی افقهای زمانی، طولانی و نامشخص هستند
مثل اونی که عموما" در دوران جوانی است
مردم دائم در حال آماده شدن هستند
و هر چه بیشتر سعی در جذب تمام اطلاعات ممکن دارند
ریسک کرده و کند و کاو می کنند.
ممکنه با آدمهایی که حتی دوستشون نداریم وقت بگذرانیم
چون یه جورایی جالبه.
شاید یه چیز غیر منتظره ای یاد بگیریم.
(خندۀ حاضرین)
ما سر قرار ملاقات می ریم.
(خندۀ حاضرین)
میدونید، آخرش اگه کار نکنه، همیشه فردایی وجود داره.
مردم بالای 50 سال قرار ملاقات با افراد ناشناس نمی گذارند .
(خندۀ حاضرین)
همینطور که پا به سن می زاریم
افقهای زمانی مان کوتاه تر شده
و اهدافمان تغییر می کند.
وقتی می فهمیم که به اندازۀ دنیا وقت نداریم،
اولویت هایمان را بروشنی کامل می بینیم.
به مسائل جزئی، اهمیت کمتری می دیم.
از زندگی لذت می بریم.
قدرشناس تر و نسبت به صلح ودوستی پذیرا تر هستیم.
روی بخشهای احساسی تر مهم زندگی سرمایه گذاری می کنیم
و زندگی بهتر می شه
و بنابراین ما روز به روز خوشحال تر می شیم.
اما همون تغییر دیدگاه باعث می شه
که تحمل کمتری نسبت به بی عدالتی داشته باشیم.
تا سال 2015
تعداد افراد بالای 60 سال در ایالات متحده بیشتر از افراد زیر15 سال می شه.
چی بر سر جامعه ای که پر از افراد مسن تر است، می یاد؟
ارقام، تعیین کنندۀ نتیجه نیست.
فرهنگ تعیین کننده است.
اگه ما روی علم و تکنولوژی سرمایه گذاری کرده
و راه حلی برای مشکلات واقعی پیرترها بیابیم
و از نقاط قوت بسیار حقیقی افراد مسن تر بهره ببیریم،
اونوقت، سالهای افزودۀ زندگی
می تونه بطور خارق العاده ای، کیفیت زندگی را در تمامی سنها بهبود ببخشد.
جوامعی با میلیونها شهروند با استعداد و با ثبات روحی
که سالمتر و تحصیل کرده تر از هر نسلی قبل تر از خود هستند،
مجهز به سلاح دانش دربارۀ مسائل اصلی و حقیقی زندگی
و با انگیزۀ رفع مشکلات بزرگ
می توانند، جوامع بهتری نسبت به آنچه تا کنون می شناختیم، باشند.
پدرم که 92 سالشه، دوست داره بگه
" بسه، فقط درمورد اینکه چطور پیرترها را نجات بدید، صحبت نکنید
از این بگید که چطور می تونید از اونها برای نجات همه مان استفاده کنید"
متشکرم.
(تشویق حاضرین)