Tüm icat ettiğimiz,
kilisedeki semboller,
törenler,
hepsi düşünce tarafından oluşturuldu.
Düşünce bu şeyleri icat etti,
kurtarıcıyı icat etti,
Hindistan'daki tapınakları ve tapınakların içindekileri icat etti.
Düşünce, bütün bu kutsal denilen şeyleri icat etmiştir.
Bunu inkar edemezsiniz.
O halde düşünce kendi içinde kutsal değildir.
Dolayısıyla düşünce Tanrıyı yarattıyorsa o Tanrı kutsal değildir.
Öyleyse kutsal olan nedir?
Bu ancak şöyle...
anlaşılabilir veya olabilir:
korkudan,
acıdan,
tamamem özgürleşilirse,
ve de sevgi hissi var ise
kendine özgü zekası ile şefkat ile beraber.
Ve sonunda zihin tamamen sakinleştiğinde
o kutsal olan şey gerçekleşebilir.
Bir yaz günü öğleden sonra geç saatlerdeydi.
Sahilin yakınlarında, bir grup çocuk oynuyordu.
Çocuklardan biri, bakımsız ve aşırı zayıf olsa da
diğerlerinden ayrılıyordu.
Özel bir ışık saçtığı söylenebilirdi.
Saf ve parlak bir atmosfer onu çevreliyordu sanki.
Bu özelliklerinden dolayı bu çocuk diğerlerinden ayırılyordu
ve yaklaşan 'Dünya Öğretmeni' için bir araç olarak seçildi.
Bu keşif tek başına bir durum değildi...
çünkü insanlığın yeni bir çağa girdiğine inanılıyordu,
beraberinde yeni bir Mesih'in geleceği bir çağa.
19. yüzyılın başlarında
bilim, insanlığın kurtarıcısı olarak dinin yerini almaya başlamıştı.
Monolitik kilise bölündükçe,
bilim ile din arasında denge sağlayan
yeni kurumlar ortaya çıktı.
Bu yeni kurumlardan biri olan Teosofi Derneği,
tüm dünyaya hızlı bir şekilde yayılmaktaydı.
Dernek, Rusya doğumlu Helena Petrovna Blavatsky
ve Amerikalı Henry Steel Olcott tarafından kuruldu.
Amaçları ise,
eski doğu dinlerinin ardındaki gerçeği aramak,
doğanın açıklanamayan kanunlarını araştırmak
ve evrensel kardeşliği güçlendirmekti.
Bu fikirler o denli ilgi görmüştü ki 1881 yılı itibarı ile
100.000'i aşkın coşkun üyesiyle,
bu topluluk dünya çapında bir kuruma dönüştü.
Helena Blavatsky metafizik ilminin derin bir öğrencisiydi...
ve psişik güçleri olduğuna
inanan insanlar tarafından takip edilen biri oldu.
Bazılarınca şarlatan diye dalga geçilse de
aslında o ciddi bir yazardı...
ve 1888 yılında en iyi eseri olan
2 devasa ciltlik "Gizli Öğreti"yi yayınladı.
Genç gazeteci Annie Besant, kitabı incelemesi için
Londradaki Review of Reviews tarafından görevlendirildi.
Kitabın sayfalarını çevirdikçe okuduklarından hayrete düştü.
Ona, kopuk haldeki gerçeğin parçaları...
yüce bir bütünlük içinde artık görünür oldu.
Hayatının karmaşaları, çıkmazları ve problemleri
sanki yok olmuştu.
Birkaç hafta içinde
Annie Besant hayatını Teozofiye adamaya karar verdi.
Bu ani karar tezcanlı
Bayan Besant için olağandışı bir şey değildi.
Konuşmacı, eğitimci, feminist olarak
Viktorya devri İngilteresinde çok tanınan bir insandı.
Ayrıca işçi hareketinin oluşmasında da öncülük yapmıştı.
Kibritçi kızların çalıştığı Bryant and Mays
fabrikasındaki grevi düzenlemişti.
Kendisinin sosyal adalet duygusu,
onu Sidney Webb, George Bernard Shaw
ve Ramsey Mcdonald gibi isimlerle beraber
Fabian sosyalisti yapmıştı.
Blavatsky'nin ölümünden sonra,
Annie Besant topluluğun başına geçti.
Ve Teozofi düşüncesinin en etkili ismi oldu.
Blavatsky'nin hantal felsefesini alıp,
popüler bir harekete dönüştüren o oldu.
Dünyadaki çoğu dinler, kriz zamanlarında insanlığa yardım edecek
bir kahramandan, kurtarıcıdan söz eder.
"Gizli Öğreti" kitabında Blavatsky,
böyle bir öğretmenin gerçeği nasıl tanımlayacağını
yeni bir medeniyetin koşullarına göre tasvir etmişti.
Yıllar boyunca, bu konu Besant'ın aklını meşgul ediyordu.
1900'lerde, büyük bir ruhani liderin yeniden ortaya çıkmasının
zamanının geldiğine iyice ikna olmaya başladı.
Hatta, Hindistan, Amerika ve Avrupa'da gelecek dünya öğretmeni
üstüne konuşmalar yapıyordu.
Topluluk içinde beklentiler artmaya
ve binlerce insan Besant'ı dinlemek için toplanmaya başlamıştı.
Charles Webster Leadbeater
topluluğun etkili isimlerinden bir başkasıydı.
O ve Besant birlikte çok yakın çalıştılar.
Tıpkı yıllar önce, Olcott ve Blavatsky'nin
yaptığı gibi birbirlerini tamamlıyorlardı.
1909 yılıydı.
C. W. Leadbeater Hindistan'a taşındı...
Ve şimdi Adyar'da, Madras yakınındaki,
Teozofik Derneği'nin genel merkezinde yaşıyordu.
Her gün, arkadaşlarıyla beraber
Bengal Körfezinin sahilinde gezinirdi.
İşte orada, o genç Jiddu Krishnamurti keşfedildi.
Çocuğun zayıf, bakımsız görünümüne rağmen,
Leadbeater, çocukta öylesine göze çarpan bir nitelik gördü ki
uzun süredir beklenen kehaneti gerçekleştirecek
kişinin bu Brahman çocuk olduğunu ilan etti.
Krishnamurti'nin...
dünya öğretmeni olması için yetiştirilmeye başlandı.
Çocuğun annesi Sanjeevamma, birkaç yıl önce ölmüştü
ve 14 yaşındaki çocuk babası ve üç erkek
kardeşiyle beraber Topluluğun binasının
hemen dışındaki yerde yaşamaya başlamıştı.
Hayalperest çocuk sıtmaya yakalandı
ve bu hastalık onu sık sık okuldan mahrum etti.
Alçakgönüllüydü...
ve başkalarının tavsiyelerine kendini kolayca kaptırıyordu.
Sanki başka bir dünyada yaşıyor gibiydi.
Genellikle etrafındaki olaylara ilgisizdi.
Tuhaf bir boşluk vardı.
Krishnamurti ve küçük kardeşi Nityananda
birbirlerine özellikle yakındı.
Büyük şeyler için yetiştirilme fırsatından ona bahsedildiğinde,
Nitya yanında olmazsa bunu kabul etmeyeceğini söyledi.
27 Kasım 1909 yılında
Annie Besant Hindistan'a döndü...
ve ilk kez kardeşlerle tanıştı.
Aralarında şefkatli bir bağ oluşmuştu,
ve utangaç Krishnamurti'ye
bir anne, öğretmen ve arkadaş olmuştu.
Annie Besant için çocuğun geleceğine rehberlik etme
sorumluluğu kutsal bir ilişkiye dönüşmüştü.
Ve sonunda Krishnamurti'yi
dünyaya tanıtma zamanının geldiğine karar verildi.
Bu amaçla, Doğu Yıldızı Örgütü oluşturuldu.
Başında ismen Krishnamurti'nin olduğu bu örgüt,
Annie Besant'ın rehberliğinde
dünya öğretmenini ve söylemlerini
kabul ettirme umuduyla üyeleri hazırlamaya başladı.
Aynı yıl, Benareste yapılan Teozofi Kongresinde
yaklaşık 400 yeni üye Yıldız Örgütüne katıldı.
Üyeler Mesihin gelişiyle ilgili
konuşurken, ufukta muhteşem bir gelecek resmediliyordu.
Yeni üyeler, duygu seliyle çocuğun ayaklarına kapandılar.
Besant, Krishnamurti'nin dünya öğretmenliği için
gerçekten bir aracı olduğunu resmen açıkladı.
1911'in sonlarında her şey düzenlenmiş
ve çocuğun kaderi neredeyse planlanmıştı.
Çocukların babası Narianiah, hemen ikna olmadı.
Bu tanrılaştırma, onu Hindistan'da kolayca alay konusu yapabilirdi.
Bu yüzden Besant'ı onların vasiliğinden men etmekle tehdit etti.
Besant hemen müdahale etti.
İngiliz eğitiminin avantajlarını açıkladı ve çocuklarının
Oxford mezunu olmasının
özel avantajlarını vurguladı.
19 Ocak 1912 de Narianiah, Krishnamurti ve Nitya'nın
İngiltere'ye götürülmesine izin veren belgeyi imzaladı.
Bu ayrılığın 10 yıl süreceğinden
ve uzun bir dava konusu
olacağından habersizdi.
İngiltereye varış haberleri çabucak yayıldı.
Charing Cross İstasyonunda
büyük bir kalabalık gelen grubu karşılamak için hazırdı.
Bir İngiliz Teozofist, Krishnamurti'yi şöyle tanımlıyordu:
''Neredeyse omuzlarına kadar gelen uzun, siyah saçlarıyla
ve boş bakan, inanılmaz siyah gözleriyle, tuhaf bir endam''
Avrupa'ya ilk kez gittiğimde,
zengin, iyi eğitimli ve toplumda sosyal gücü olan
insanların arasında yaşadım.
İnsanların yüzlerini izleyerek sokaklarda gezindim.
Tiyatrolara gittim.
İnsanların mutsuzluklarını unutmak için kendilerini nasıl eğlendirdiklerini gördüm
Politik, sosyal ve dini güce sahip insanlar gördüm.
Genç insanların eğlencelerini izledim.
Fakirlerin yaşadığı yerlere gidip
onlara hizmet etmeyi isteyen insanlar gördüm.
Yardım etmek istiyorlardı
ama kendilerinin yardıma ihtiyacı vardı.
Eğer sen de o hastalığa tutulmuşsan,
başkalarını nasıl iyileştirebilirsin ki?
Her şeyi sorguladım...
Çünkü olayları kendim keşfetmek istiyordum.
Annie Besant, Londra'daki Queen's Hall'da
üç heyecan verici konferans verdi.
Hareket, güç topluyordu.
Besant Hindistan'a döndüğünde,
bir sürü öğretmen eşliğinde çocuğun eğitimi başladı.
Genç adamın etrafı sürekli
öğretmenler ve dikkatli müritler tarafından sarılmıştı.
Hiç yalnız kalamıyor, normal bir yaşamı arzuluyordu.
Hoşnutsuzluğu gittikçe artıyor
ve hazırlandığı role olan tüm ilgisini kaybediyordu.
1914 yazında, İngiltere Büyük Savaş'a girdi.
İletişim olanakları çöktü ve çocuğun inzivası yoğunlaştı.
Krishnamurti gittikçe daha çok rahatsız olmaya başladı.
Annie Besant sık sık ona yazıyor,
mutluluğun sadece önündeki işte saklı olduğunu hatırlatıyordu.
Besant'a karşı derin bir sevgi ve sadakat hissetmesine rağmen,
içsel olarak sessiz bir devrim gelişiyordu.
Her şeye karşı uzun süredir bir başkaldırı içerisindeyim:
Başkalarının otoritesine karşı, başkalarının yönlendirmesine karşı,
başkalarının bilgilerine karşı.
Kendi başıma bulana kadar hiçbir şeyi
gerçek olarak kabul etmedim.
Diğerlerinin fikirlerine asla karşı çıkmadım.
Fakat onların otoritelerini
ya da hayat görüşlerini kabul etmedim.
O başkaldırma halinde olana kadar,
her şeyden, her dogma ve her inançtan
hoşnutsuz olana kadar,
gerçeği bulamayacaktım.
Kardeşler üniversite sınavlarını geçmek için çok sıkı çalıştı.
Nitya fazla zorluk çekmedi,
fakat Krishnamurti yavaş ve ilgisiz bir öğenciydi.
Ne Oxford'e ne de Cambridge'ye kabul edilmeyeceği
kesin olarak anlaşılınca herkes hayal kırıklığına uğradı.
1918 yılında savaşın bitmesi
Teozofistlerin daha aktif çalışmasına yol açtı.
Hindistan'da, Annie Besant politik hareketler
ve eğitimle ilgili sorunlarla oldukça meşguldu.
Gandhi ve diğerleriyle beraber, Hindistan'ın bağımsızlığı için
uğraş verenlerin başında geliyordu.
Fakat söylevlerinde,
dünya öğretmeninin ve insanlık için mesajının önemini
vurgulamaya devam ediyordu.
Krishnamurti yavaş olgunlaşıyordu
ve anavatanından 10 yıl uzak kaldıktan sonra,
sonunda çalışmalarına Adyar'da başlamansına karar verildi.
Aralık ayının sonlarına doğru kardeşler Bombay'a vardılar.
Besant için uzun süredir beklenen gün gelmişti...
çocuk olarak geride bıraktığı iki kardeşin,
yetişkin olarak dönmeleriyle beraber.
Hindistan'a geldiğimde, oradaki insanların da
aynı şekilde kendilerini kandırdıklarını,
eski geleneklerini devam ettirdiklerini,
kadınlara zalimce davrandıklarını gördüm.
Aynı zamanda da kendilerini çok dindar olarak görüyorlardı
ve yüzlerini küllerle boyuyorlardı.
Hindistan, dünyanın en kutsal kitaplarına sahip olabilir,
en iyi filozoflara sahip olabilir,
geçmişte muhteşem tapınaklar inşa etmiş olabilir
ama bunların hiçbiri bana istediğim şeyi vermedi.
Yıldız Örgütünün başkanı olarak
utangaç genç adam kendini işine verdi.
Star yayınları için sayısız kitap ve makale yazdı.
Yapılması gereken konuşmalar, gidilmesi gereken toplantılar vardı.
Hindistan, İngiltere Avustralya, Avrupa'da
konuşmalar yapan kardeşlerin programı çok ağırdı.
Bu seyahatler Nitya'ya ağır geldi.
Hastalandı ve kendisine tüberküloz teşhisi kondu.
Veremliler için uygun ikliminden dolayı
ve iyileşme için ideal bir yer olduğundan,
Kaliforniya, Nitya için dinlenme yeri olarak seçildi.
1922 yazında,
Ojai Vadisindeki küçük bir kır evinin kiralanması,
genç adamları ilk kez Amerika'ya getirmiş oldu.
Bayan Besant'a yazdığı mektupta
Nitya, yeni çevrelerini şöyle anlatıyordu:
''Şeftali bahçeleri ve portakal ağaçlarının
olduğu uzun, dar vadide evimiz yeralıyor.
Parlayan sıcak güneş her gün bize Adyar'ı hatırlatıyor.
Kızılderililer, vadimize Ojai, ya da yuva diyorlar.
Ve yüzyıllardır, burayı sığınak olarak kullanmıs olmalılar.''
Bir süre için Nitya iyileşiyor gibiydi.
Fakat belki de en önemlisi, kardeşlerin yalnız olmalarıydı.
Mahremiyet, çocukluklarından beri onlardan esirgenen bir lüks olmuştu.
Ama şimdi vadinin bu sessizliği içinde
Krishnamurti, kendiyle baş başa kalmak için bir fırsat yakalamıştı.
Tepelerde tek başına gezindi,
portakal bahçeleri ve fundalıklar arasında tırmandı.
Günler geçtikçe, tuhaf bir huzursuzluk ona hakim oldu.
Hastalandı ve yoğun bir acıyla beraber boğucu ateşten mustarip oldu.
Bu tuhaf durum yoğunlaştıkça,
bilincini kaybettiği zamanlar bile oluyordu.
Huzursuz ve yüksek ateşli olmasına rağmen tek başına gezmekte ısrar ettiyse de
kır evinin yakınındaki
genç biber ağacının altında dinlenmek zorunda kaldı.
Ve işte orada, gecenin hareketsizliğinde,
o insan aklını aşan, hayatını temellerinden sarsan
olay gerçekleşti.
Ağaçların arasından geçen rüzgarı hissedebiliyordum,
ve çimenin üstündeki o küçük karıncayı,
kuşları hissedebiliyordum,
ve de tozu.
Ve her bir ses benim bir parçamdı.
Her şeyin içindeydim.
Ya da daha doğrusu her şey
benim içimdeydi.
Yaşadığım şey karşısında,
inanılmaz derecede mutluydum.
Hiçbir şey bir daha aynı olamazdı.
Hayat pınarının saf ve temiz suyundan içmiştim.
Ve susuzluğum dinmişti.
Bir daha asla susamış olamam.
Asla mutlak karanlıkta kalamam.
Bütün acı ve kederi iyileştiren
o şefkate dokundum.
Kendim için değil,
dünya için.
Yeni kavrayışını anlatmak için
Krishnamurti, dünya çapında bir konuşma turuna başladı.
Değişim çok açıktı.
Her yerde, tüm insanlar arasında,
gizli kalmış bir şeyin arayışı vardı.
Büyük bir bilgi,
ulu bir görüş,
ulu bir anlayış verecek olan
bir idrak arayışı.
Bu insanların 'gerçek' dediği şeydi.
Onlar gerçeğin uzak diyarlarda,
hayattan,
mutluluktan,
acıdan uzakta bir yerlerde saklı olduğunu sanıyorlar.
Fakat gerçek, hayatın ta kendisidir.
Yaşamın kavranması ile ancak
gerçeğin anlaşılması mümkün olur.
Bir seyahat sırasında ani bir kanama,
Nitya'nın sağlığı için tekrar endişeye yol açtı
Zayıftı, ateşi yüksekti ve acı çekerek öksürüyordu.
Kardeşlerin tekrar, Ojai Vadisinin
kuru iklimine dönmesine karar verildi.
Kaliforniya'ya varınca Nitya iyileşir gibi oldu.
Krishnamurti, Besant tarafından Teozofistlerin
50. yıldönümü için,
Hindistan'a çağrıldığında,
istemeyerek de olsa kabul etti.
İki kardeşin arasındaki bağ hiç olmadığı kadar güçleniyordu.
Yapılacak işler için Nitya'nın önemi
sorgulanamayacak derecede fazlaydı
ve bu yüzden yaşaması çok önemliydi.
Krishnamurti yoldayken, Nitya'nın grip olduğunu yazan bir telgraf ulaştı.
Daha sonraki telgraf şöyle diyordu: "Grip oldukça ciddi, benim için dua et."
13 Kasımda
gemi Suez Kanalına girerken
Nitya'nın ölümünü haber veren telgraf ulaştı.
Bu haber Krishnamurti'yi tamamen alt üst etti.
Dahası, tüm yaşam felsefesi,
geleceğe dair tam olan inancı,
ve Nitya'nın bunlardaki hayati önemi,
o anda hepsi paramparça olmuş gibiydi.
Eski bir hayal...
ölmüştü...
ve yenisi doğmak üzereydi.
Yeni bir görüş ortaya çıkıyordu.
Ve yeni bir bilinç baş gösteriyordu.
Artık hiç olmadığı kadar kesin bir şekilde biliyorum ki
yaşamda gerçek güzellik var.
Gerçek mutluluk...
herhangi bir fiziksel olay sebebiyle bozulamayan
Olup biten olaylar
karşısında gücünü yitirmeyen, büyük bir kuvvet.
Ve sonsuz,
bozulmayan,
ele geçirilemeyen
müthiş bir sevgi.
Krishnamurti Madras'a vardığında,
çehresi sessiz ve parlaktı.
1925'deki Jubile Kongresinde
Teozofi Topluluğunun 50. yıldönümü kutlanıyordu.
4 gün süren toplantılara binlerce kişi katıldı
ve dünyanın farklı yerlerinden
gazeteler de bu gelişmeleri heyecanla bildirdiler.
Kongrenin ardından Yıldız Kongresi yapıldı.
Bu zamana kadar Doğu Yıldızı Örgütü 45.000 üyeye ulaşmıştı.
Adyar'ın devasa hint inciri ağacının (banyan) dalları altında
Krishnamurti, dünya öğretmeni üstüne konuşuyordu.
Alacakaranlıkta, ifadesi güçlü ve sertti,
sanki ruhun derinliğine bakar gibi gözleri yarı kısıktı.
O konuştukça, dinleyiciler arasına derin bir sessizlik yayıldı.
Bazıları etrafını bir ışığın çevrelediğini düşündü.
Ve birçoğu, bizzat Mesihin
huzurunda olduklarına inanıyorlardı.
Genç adam, derin bir bölünmenin de odağı olmaya başlamıştı
Binlerce insan onu dünya öğretmeni olarak kabul ederken,
diğerleri, ona gösterilen ilgi ve hayranlıktan rahatsız oluyordu.
Birkaç yıl önce Hollanda'da,
Baron Phillip van Pallandt, ailesinden miras kalan
Eerde Şatosunu, Yıldızı Örgütü'ne vermişti.
Bu 18. yüzyıldan kalma şatoyu, 2000 hektarlık ağaçlık alan çevreliyordu.
Şato, küçük grupların
yıllık buluşmaları için toplanma yerine dönüştürülmüştü.
Krishnamurti'deki değişim,
bir hafta sonra 1926 yılındaki Ommen Yıldız kampında,
daha da belirginleşecekti.
Eerde Şatosu yakınlarındaki
Ommen Kampı, her ülkeden 2 binin üzerinde insanı çekmeyi başardı.
Toplantılar ve yemekler için devasa çadırlar vardı.
Söylevler veriliyordu.
Ve her akşam...
Krishnamurti açık havadaki ateşin etrafında, kalabalığa sesleniyordu:
Mutlu olmak için, dinlere ihtiyacımız var mı?
Sevmek için,
tapınaklar mı yapmamız gerekiyor?
Gerçek, ne tapınakların karanlık mabetlerinde,
ne de örgütlenmiş toplumların iyi aydınlatılmış konaklarında bulunabilir.
Ne kitaplarda, ne de törenlerde bulunabilir.
Rüzgarın gürlediği, dalgaların birbiriyle çarpıştığı
denize doğru bir gidin.
Tüm bu güzelliği toplayıp, hapsetmek mi istiyorsunuz
dar bir tapınağa?
Zihninizin ya da kalbinizin
bir şeye ya da birine bağlanmasına
asla izin vermeyin.
Eğer izin verirseniz,
başka bir din,
başka bir tapınak kurmuş olacaksınız.
Küçük tanrılar yaratıp
bunlara türbelerde tapınmamalısınız.
Güneşe sahipken
bir mum ışığında ibadet etmeyi kim ister ki?
Krishnamurti'nin hakkikat üstüne olan görüşünü
sadece Teozofinin usul ve yapısıyla değil
örgütlü tüm dinlerinki ile de bağdaştırmak
gittikçe güçleşiyordu.
Ruhsal otoriteyi reddedişi....
topluluğa ve onun daimi üyelerine karşı bir tehditti.
Topluluk çökme aşamasına gelirken,
ortada çok açık bir düşmanlık vardı.
Sınırlar çizilmişti: Bazıları açıkça onun yanında yer alırken,
diğerleri topluluğun değerli inançlarına sıkı sıkıya bağlıydılar.
1911' dan beri Krishnamurti'ye yakın olan
Lady Emily Lutyens
birçok kişinin hissettiği bu şaşkınlığı şöyle paylaşıyordu:
''Ne kadar tuhaf'' diyordu,
''17 yıl boyunca dünya öğretmeninin gelmesini bekledik...
ve şimdi o konuştuğunda ya üzülüyoruz ya da sinirleniyoruz.
Kendi işimizi kendimizin halletmesini sağlıyor.
Bu ondan bekleyeceğimiz en son şeydi.''
1928 yılının mayısında, Güney Kaliforniya'nın her daim yeşil olan
meşe ağaçlarının altında, ilk Ojai Yıldız Kampı yapıldı.
Fakat her yeni konuşma ve buluşma ile
ayrılıklar daha çok günyüzüne çıktı.
Kötüye giden sağlığı yüzünden Annie Besant,
resmi randevularını iptal etmek zorunda kaldı.
Fakat Krishnamurti'nin söyledikleriyle
Teozofiyi bağdaştırmaya yine de devam etti.
Eski Hindu yazıtlarından alıntılar yapıyordu:
'Bütün yollar aynı ruhsal amaca çıkar.'
Fakat çabalarına rağmen, ayrılıklar arttı.
Kibar basmakalıp sözlere yer yoktu.
Varolan dinlerin birleştiriciliği söz konusu değildi.
'Törenler ve örgütlü dinler birer engel,
gerçeğe karşı dikkat dağıtan birer unsur' diyordu.
Hiçbir yöntem sunmadı.
Takip edilecek adımlar,
ruhsal gelişmeyi garantileyecek bir sistem yoktu.
Gerçeğe dair algısı kesindi.
Hollanda'da 3 Ağustos 1929'da,
Ommen Toplantısı sırasında
Besant ve 3000'in üzerinde Yıldız üyesinin huzurunda
Krishnamurti Yıldız Örgütü'nü dağıttı.
Böylece kendisi için söylenen tüm iddialardan özgürleşmiş oldu.
Bana göre,
gerçeğin yolu yoktur.
ve ona herhangi bir yol,
bir din,
bir tarikat,
ya da başka bir şey aracılığı ile ulaşamazsınız.
Bu benim bakış açım.
Ve ben buna, kesinlikle
ve kayıtsız şartsız bağlıyım.
Gerçek,
sınırsız,
koşulsuzdur
ve gerçeğe herhangi bir yolla ona ulaşılamaz.
O düzenlenemez.
Ya da herhangi bir kurum oluşturulamaz:
belirli bir yolu takip için sizi zorlayarak veya yöneterek
Eğer bu amaçla bir kurum oluşturulursa,
bu bir kösteğe,
bir zayıflığa, bir esarete dönüşür
ve bireyi felç eder
ve onu koşulsuz,
mutlak gerçeği keşfetmekten alıkoyar.
Başka kurumlar oluşturabilir, ve başka birini bekleyebilirsiniz.
Ben bununla ilgilenmiyorum.
İlgilendiğim tek şey
insanı
tamamen
ve koşulsuz olarak
özgür kılmaktır.
Bütün dinler
her zaman, sadece bizim yolumuz,
bizim kurtarıcımız,
bizim sistemimiz,
bizim inancımız,
bizim törenlerimiz var deyip durdu...
ve sadece bunlarla kurtuluşu bulacağınız söylendi.
Bu,
bütün dinlerin
değişmez şarkısı oldu.
Yıllar, yıllar önce
şöyle bir şey demiştim,
öylesine,
doğruydu ki,
doğru ki,
hakikate giden bir yol yoktur.
Hakikat onlara göre sabit bir nokta.
Ve eğer sabit bir noktaysa ona giden
birçok yol bulabilirsiniz.
Ama ya sabit bir şey değil de hareket eden, canlı bir şeyse
-hareketlilik anlamında- dünyada...
zaman ait olmayan -ki o başka bir konu-
o zaman doğal olarak ona giden bir yol olmayacaktır.
Ama görüyorsunuz,
biz böylesine tehlikeli bir görüş
istemiyoruz.
Biz her şeyi sabit istiyoruz.
Her şeyin bir sonu olsun istiyoruz.
Bir soruyla devam etmek istiyorum.
İnsanın kendi içinde
derin ve radikal
bir değişim geçirmesi gerekliliği
ne anlama geliyor?
Soruyoruz, temel
psikolojik bir devrime
yol açmak mümkün müdür?
Derin, sonu olmayan
geri dönülemez bir değişim,
dönüşüm.
Eğer sınırlı,
kontrollü,
sığ
yaşıyorsanız,
tüm insanlığın
bir parçası olduğunuz
gerçeğini anlamak çok ama çok zordur.
İçinizde
tüm insanlık var.
Siz,
bir insan olarak,
dünyanın bir parçasısınız.
Siz dünyasınız.
Bu bir fikir değil.
Sebep-sonuç analizi şeklinde ve birinin
'evet bu çok doğru' dediği entellektüel bir olgu olarak değil.
Tersine, bir gerçek olarak,
siz, bir insan olarak, tüm insanlığı temsil ediyorsunuz.
Acı çekiyorsunuz.
Sıkıntılısınız.
Emin değilsiniz, kafanız karışık,
şikayetçisiniz,
korku dolusunuz,
incinmişsiniz, siz herşeysiniz.
Ve her bir insanda bunlar var.
Yani sizin bilinciniz
tüm insanlığın bilincidir.
Şimdi, acıya son vermek
mümkün mü?
Eğer tüm insanlığın temsilcisi olan
bir kişide acı son bulursa,
bu bitiş tüm insanlığın bilincini etkiler.
Söylediğim şeyleri öylece kabul etmeyin.
Keşfedin, sınayın !
Bu, gözlem yapmak için özgür olmanız anlamına geliyor.
Herhangi bir istek, bir özlem,
bir baskı olmaksızın gözlem yapmak -bilirsiniz işte.
Hoş bir çiçeği gözlemlemek gibi.
Tüm dünyada insanların şu basit gerçeği neden göremediklerini
merak ediyorum:
Eğer milletler olarak bölünmüşseniz,
dünyaya barış getiremezsiniz.
Dünyada
bir düzen istiyoruz.
Politik, dini,
ekonomik, sosyal bir düzen.
Birbirimizle olan ilişkilerimizde bir düzen istiyoruz.
Biraz barış istiyoruz.
Biraz anlayış istiyoruz.
Ve...
Eğer içsel psikolojik durumunuz düzgün ise,
bir çatışma yoksa,
bir çelişki yoksa,
bilinçteki bu durumunuz sessizse,
sağlamsa,
net ise,
o zaman dünyaya bir düzen getirebilirsiniz.
Ama şimdi bizim yapmaya çalıştığımız şey
kanuni,
milliyetçi
ve benzeri şekillerde
dünyada bir düzen oluşturmak.
Dışarıda bir düzen,
dünyada.
Fakat bunun tamamen düzensizlik yarattığı
birçok defa kanıtlanmıştır.
Bu yüzden diyoruz ki
yani konuşmacı olarak
diyorum ki:
İçsel bir düzen olmadan,
yani içsel
bilinç düzeni,
karmakarışıksa,
çelişkiliyse,
içsel, psikolojik düzen olmadan
dışsal bir düzene de sahip olamazsınız.
Ve kriz işte orada!
Biz sanıyoruz ki kriz
ulusal
ekonomik, sosyal, vb.
Kriz orada, dışarda değil.
Kriz aslında içerde.
Ve biz bununla yüzleşmeye isteksiziz.
Bu bizim...
eğitimimiz, yaşam tarzımız, geleneğimiz, vb:
bir başkası size birşey verebilir.
İsa size kurtuluşa ulaştırabilir.
Bir guru sizi kurtarabilir.
Ya da eşiniz size yardım edebilir.
Bu bizim takılıp kaldığımız,
bozulmuş, eski bir gelenek olabilir.
Bu tamamen yanlış bir yaklaşım olabilir.
Siz bir anlayışa sahipsiniz
ve ben bunu anlamıyorum
Ve siz koşullandırılmışsınız,
pardon ama,
bunları bana verebileceğiniz fikriyle
siz koşullandırılmışsınız.
Doğru mu?
Sonuçta bu hiç de gerçek olmayabilir.
Psikolojik ve içsel olarak birilerine bağımlı mısınız?
Diyorsunuz ki, lütfen bana kibirimden kurtulmam için yardım edin.
Ya da ilişkinizde
kendinizdeki küstahlığı görürsünüz.
Yok oldu.
Birbirimizle olan ilişkiyi
ve kendimi gözlemliyorum.
Ve o gözlem esnasında ilişkimizde kibirli
olduğumu keşfediyorum.
Yani kibirli olduğumu senin bana söylemene bağımlı değilim.
Zaten bunun farkındayım.
Bu çok fazla önemli.
Hiç kimse bana yoğunluğu,
güzellik hissini veremez.
Ben (bunu) alıyorum.
Sonra...
Ben tek başımayım, takip ediyor musunuz?
İzole olmak anlamında değil.
Bunu keşfetmek için uğraşmalıyım.
Ve bu uğraşın ta kendisi ile "yoğunluğu" elde ederim.
İçinde yetiştiğim,
başkasına bağımlı olma anlamına gelen
gelenekten kurtulduğumda,
ve kurtulduğumda, bunun üstünde çalışmam gerek,
yoksa tükenir giderim, her iki durumda da.
Eğer
Eğer ondan kurtulursam
enerji ve yoğunluk hissini
zaten elde etmiş olurum.
Böylelikle hiç kimseye bağımlılığım kalmaz.
İlişkiler üzerinden
kendimi gözlemleyebilir miyim?
Temel olarak,
bütün tepkilerle,
bütün nüanslarıyla,
bütün inceliklerle,
kendimi bir ilişkide
bilebilir miyim?
Şimdi, bir kişinin bir başkasıyla ilişkisi
hafızaya dayalıdır.
Doğru mu?
Bunu kabul ediyor musunuz?
Ben sizinle ilgili çeşitli imgeler, görüntüler ve çıkarımlarda bulundum
siz de benimle ilgili olarak aynısını yaptınız.
Size dair eş, koca, kız, erkek, arkadaş vb.
farklı imgelerim var.
Yani sürekli bir imge yaratma var.
Doğru mu?
Bu basit, bu normal, böyle devam ediyor.
Biri evlendiğinde ya da bir kız veya erkekle yaşamaya başladığında
her olay, her söz, her hareket bir imge yaratır.
Yanlış mı?
Bu konuda mutabık mıyız?
Bana katılmayın, lütfen.
Sizi bir şeye ikna etmeye çalışmıyorum.
Aslında bunu siz kendiniz için görebilirsiniz.
Bir "kelime" kayıtlıdır.
Eğer kelime hoş ise gururunuzu okşar. Bu güzel.
Hoş değilse, hemen ondan kaçarsınız.
Ve bu bir imge yaratır.
Memnuniyet bir imge yaratır.
Kaçış, geri çekilme bir imge yaratır.
Yani, aslında bizim birbirimizle ilişkilerimiz...
çeşitli
imgelerin , görüntülerin hassas şekillerine
ve çıkarımlara dayalıdır.
O zaman sende ve de karşındaki insanda
böyle bir imge varsa,
orada bölünme vardır.
Ve işte bütün çatışma burada başlar.
Doğru mu?
İki imgenin arasında bölünme varsa
orada çatışma olmalıdır, değil mi?
Yahudi, Arap Hint, Müslüman
Hristiyan, Komünist
Hepsi aynı olgu.
Bu temel bir kanundur:
İnsanlar arasında bir bölünme varsa çatışma olmalıdır.
Tüm bu imge yaratma,
gelenekler, hepsi
tek bir çatışma olmadan
bitebilir mi?
Sorumu anlıyor musunuz?
İlgileniyor musunuz bununla?
Ne kadar ödersiniz bunun için?
Yapabileceğinizin hepsi bu.
Bir şeye para ödemekle onu alabileceğinizi sanıyorsunuz.
Şimdi bu
imge yaratma
mekanizması,
-sadece imge yaratma değil, gelenekler ve her şeyin kesin olmasını istemek-
tüm bu yapı,
sona erebilir mi?
Doğru mu?
Bu soruyu kendinize soruyor musunuz?
Size orada ne yapmanız gerektiğini söyleyen kim?
Şuna bakın,
çocukken, aileniz size ne yapıp ne yapmayacağınızı söyler.
Aynı mantık hayat boyunca işlemeye devam eder.
Okulda ne yapacağınız söylenir,
yüksekokulda ne yapacağınız söylenir,
üniversitede.
Bütün hayat boyunca...
birileri size şunu söylüyor:
bu doğru, bu yanlış, bu yapılmalı,
bu yapılmamalı.
Bu ne anlama geliyor?
Bir
kendini sorgulama yok.
"Ben aslında insanoğlunun bir parçasıyım" diye bir deyim yok.
Ki öylesiniz!
Çünkü dünyadaki tüm insanlar
büyük acılardan,
büyük zorluklardan, büyük kaygılardan geçiyor.
Kafaları karışık, emin değiller,
güvensizler,
aynı sizin gibi, dünyanın geri kalanı gibi.
Biz bunu kabul etmiyoruz.
Biz, kendi acımızı
diğerlerinin acısından tamamen ayrı olarak düşünüyoruz.
Ve...
şöyle bir mantığa
sahibiz:
Ne yapacağımı söyleyen birileri olmalı.
Papadan başlayarak fakir semtteki papaza.
Gerçekten şu soru sorulmalı:
İnanılmaz bir bilgi birikimine sahip olmalarına rağmen,
neden hiç kimse değişmek istemiyor? Neden?
Alışkanlık ve kalıpların içinde
kendilerini güvende hissettikleri için mi?
Senin kalıbın, benim kalıbım,
Hristiyan kalıbı, Hint kalıbı, Budist kalıbı.
Hepsi birer kalıp, düşünce şekilleri.
Yani,
bu kalıpların hepsi tehlikeli olabilir,
çünkü insanları bölüyorlar.
Ve din de insanları bölmüştür.
Törenleri,
fikirleri, inançları, kurtarıcıları.
Şimdi, bunların hepsinden kurtulmak
zeka ister,
araştırma ve çalışma ister.
Kimse bunu yapmaya istekli değil.
Çocukluk çağından beri
bize kıyaslama öğretildi.
"Kardeşin gibi akıllı olmalısın," diyoruz
Ya da okulda başkasından daha iyi notlar alsan iyi edersin.
Yani sürekli kıyaslanıyorsunuz.
Ve kıyaslamayı öğreniyorsunuz.
Öyle değil mi?
Ben diyorum ki,
kendinizi kimseyle kıyaslamayın!
Tamam mı?
Bunu duydunuz mu?
Tamam mı?
Şimdi,
neden kıyaslarsınız?
Kimin daha iyi olduğunu bulmak için.
Sizin daha iyi olup olmadığınızı anlamak için.
Yani sen kendini onunla kıyaslıyorsun.
O senden çok daha zeki,
çok daha parlak, daha akıllı,
ve kendini onunla kıyaslararak
sen sönük olursun.
Ama kıyaslamazsan, sönük olur musun?
Hayır. Şey...
Dinle dinle, çok dikkatli dinle.
Okullardaki sınavlarda, hayat boyu kıyaslama yapılıyor.
Öğretmenine kıyaslamamasını söyle.
Seninle öğretmenin arasındaki ilişki,
o senden daha çok şey biliyor, değil mi?
Akademik olarak.
Akademik olarak!
Vay canına!
Akademik olarak sen ondan daha çok biliyorsun.
Şimdi, o sana biyoloji öğretiyor
ve...
sana not veriyor,
değil mi?
... kademe kademe bu sınavı geçmene yardımcı oluyor.
Peki, o size sınav fikri olmadan bir şey öğretebilir mi?
Siz kendinizi nasıl test edersiniz, efendim?
- Neyde? - Sınav olmadan.
Kendinizi sınav olmadan nasıl test edersiniz?
Yani diyorsunuz ki sınav size
nasıl öğrendiğinizi söyleyecek.
- Belki de, efendim. - Dinle, çok acelecisin.
Keşfet.
Hepiniz sınavlara o kadar alışkınsınız ki.
Bu sizin geleneğiniz.
Alışkanlığınız.
Ve bunu sorguladığınız zaman,
"Evet, şimdi ne yapacağım" deyip strese giriyorsunuz,
korkuyorsunuz.
Ben öğrenciyken, İngiltere'de okuyorken,
tek bir sınavı bile geçmedim.
Tamam?
Bütün sınavlara girdim ama yapamadım.
Hiçbir şey yazmadan salonda öylece oturdum.
Bütün bunlarla ilgileniyor musunuz?
Hayatı ne olarak görüyorsunuz?
Hayatınız, nedir sizin hayatınız?
Günlük yaşadığınız o hayat nedir?
Bağımlılık, acı,
sinir, öfke, keder...
Bunların hepsini biliyorsunuz, değil mi? Bu sizin günlük yaşamınız.
Tapınağa gitmek
ve çanla bir çeşit sesler çıkarmak,
puja (bir çeşit ayin) yapmak,
yoga yapmak.
Bu söylediğimiz, bizim hayatımız.
Peki, dindar bir yaşamla neyi kastediyorsunuz?
Siz söyleyin.
Din sizin için ne ifade ediyor?
Bir kelime.
Din kelimesi
tüm enerjinizi toplamak anlamına gelir.
Tüm anlamı bu.
Anlıyor musunuz, efendim?
Soruşturmak, keşfetmek için
bütün enerjinizi toplamak.
Doğru mu?
Tüm tapınak, tören saçmalıkları
veya diğerleri değil; tüm bunlar kafanızda olan şeyler.
Hepiniz nasıl da onaylıyorsunuz, görüyorsunuz değil mi?
Toplanma anlamına gelen
kelime ile yani...
sahip olduğunuz
her bir enerji zerresi ile
neyin doğru, neyin gerçek olduğunu
sorgulayın.
Meditasyonun ne olduğunu sorgulayın.
İnsanların neden şu an böyle yaşadığını sorgulayın.
Acının bir sonu olup olmadığını sorgulayın.
Sevginin ne olduğunu sorgulayın.
Bir kişi çaba ve kontrol
olmaksızın yaşayabilir mi?
Bütün bunlar o kelimede ima ediliyor.
Dindar bir hayat,
kendin için bir ışık olmayı
ima ediyor.
Bu da demek ki
dışarda bir otorite yok.
Manevi bir otoritenin
olmamasından bahsediyoruz.
Konuşmacı olarak, ben de dahil.
Herhangi bir otoriteniz var mı?
manevi otoriteniz?
Çeşitli gurularınız var, Mahatma Gandhi, Sayın Gandhi
ve benzeri, altıncı
beşinci, dördüncü, üçüncü yüzyıldan
şimdiye.
Ve şimdi neredesiniz bu bin yıllar boyunca
yönlendirildikten sonra?
Neredesiniz?
Yoksa siz hala yönlendirilmek mi istiyorsunuz?
Öyleyse soruyorum,
biz size soruyoruz,
kibarca,
geleneklerinizi çöpe attınız mı?
Geleneklerden kastım; milliyetçilik,
sizin kast sisteminiz,
inançlarınız,
sizin
ritüelleriniz,
tapınaklara gitmeler.
Bunların hepsi.
Kurtuldunuz mu bunlardan?
Hayır mı?
Hayır.
O zaman dindar bir yaşamın ne olduğunu nasıl keşfedeceksiniz...
körken?
Dindar bir yaşamın ne olduğunu keşfetmek istiyorsunuz,
ama küçük sığınağınızdan dışarı da çıkmayacaksınız.
Değil mi?
Geleneğinize bağlısınız.
Yetenekli bir zihin,
ve gerçekten sevebilen bir kalp talep eden
bir şeyleri sorgulamak istiyorsunuz.
Kendinizi geleneğinizden,
kültürünüzden, inancınızdan
özgür kılmadan,
nasıl bir şey keşfedebilirsiniz?
Gita'nın, Upanişadlar'ın ya da diğer kitapların
dediklerini tekrarlayıp durabilirsiniz.
Ne değeri var bunun?
Geçen gün bazı guruların
Gita (kutsal bir kitap) üzerinden ders
veya söylev verdiğini duydum.
Doğru mu bu?
Ve yüzlerce, binlerce kişi gidip bunları dinliyor.
Ne değeri var bunun?
Nedir hepimizin oynadığı bu çocuk oyunu böyle?
Besbelli kişi kendi trajedisini göremiyor.
Değil mi, efendim?
Kendimin, insanoğlunun geri kalanını
temsil ettiğimi kavradığımda,
psikolojik olarak, neden başkasının söylediğini kabul edeyim ki?
İnsanoğlu benim.
"Ben", insanoğlunun tarihi, insanoğlunun kitabıdır.
Bunu okumasını biliyorsam,
başkasına ihtiyaç duymam.
Öyleyse,
bozulma olmadan,
önyargı olmadan,
seçim olmadan,
kitabın içeriğinin, yani 'ben'in
farkında olabilir miyim?
Bozulmadan, çok dikkatli bir şekilde
okumak,
büyük oranda dikkat,
büyük oranda enerji,
yoğunluk,
aciliyet
gerektirir.
Tüm bunları yapmaya isteksiziz çünkü...
bunun çok yorucu olduğunu düşünüyoruz.
"Çabucak ne yapacağımı söyle ki yapayım."
Ya da yapmayabilirim.
Genelde, yapmayabilirim.
Ve kişisel kanıma göre
başkası tarafından psikolojik bir rehberlik almak;
bu ister dinsel rehberlik olsun,
ya da bir psikolojik rehberlik olsun,
tümüyle yanlış.
Böylece insanları çocuğa dönüştürüyorsunuz:
rehberlik edilmesi, ne yapılması söylenen, cesaretlendirilen
Hepimiz yetişkin insanlarız
5 ya da 10 milyon yıldan sonra.
Olmayanın
reddilmesi ile
olan var olabilir.
Yani,
sevgi arzu değildir.
Sevgi haz değildir.
Sevgi hatıra değildir.
O ölüm kadar güçlü,
hayat kadar mühimdir.
Görüyorsunuz ya,
sevgi sadece ortada acı olmadığında var olabilir.
Acı kişiseldir.
Aynı zamanda da evrenseldir.
İnsanoğlu sürekli acı çekiyor.
Ve insan acıyı birleştirmeye çalışıyor
sevgi dediği şeyle.
Ve böylece durmadan bir çelişki,
bir ikilik meydana geliyor.
Tersine bunların hepsini
yani sevgi olmayan herşeyi redderseniz,
o zaman diğer şeyin müthiş bir güzelliği olur,
kendi ait büyük gücü ve canlılığı ile beraber.
O zaman neden matematik öğrenmeniz gerekiyor?
Çünkü matematiğin bir parçası
düzendir.
2 + 2 + 2 6 yapar.
Bu düzendir.
Doğru mu?
Sıralıdır, öyle olmalıdır.
Yani matematik, acayip karışıktır
ve hepsi
bir düzen ve sıralamadır.
Doğru mu?
Biz
başka birine olan sorumluluğumuzun farkında mıyız?
Eğer kişinin bir ailesi,
eşi ve çocukları varsa,
o çocuklardan sorumlu musunuz?
Önemsediğiniz,
sevgi beslediğiniz çocuklardan.
Onların sağlıklı, iyi birer vatandaş
olmalarıyla
ilgileniyor musunuz?
Eğer çocuklarınız varsa, kendinizi onlar için sorumlu hissediyor musunuz?
Doğru eğitim almaları,
böylece bir savaşta öldürülmemeleri için?
Böylece
vasat olmayacaklar.
Ya da bunlar için zamanınız yok.
Çünkü dışarı çıkıp, bir insan, bir erkek, bir anne olarak
para kazanmak zorundasınız.
Ve şimdi olduğu gibi çocuklara ayrılacak çok az zaman kalıyor.
Gerçek bu.
Nerede o zaman sizin sorumluluğunuz?
Ah tabii, siz bunlarla ilgilenmiyorsunuz.
Soruyoruz o zaman,
ne ile ilgileniyorsunuz peki?
Bence bu makul bir soru.
Aşk, özgürlük ve gökyüzünün güzelliği hakkında konuşabilirsiniz,
ama bu sadece dışsal bir ilgi.
Ama temelde,
biz ne ile ilgileniyoruz?
Kendimizle.
Bu doğru.
Kendinizle ilgileniyorsunuz.
Değil mi?
Bekleyin efendim, bu çok doğru.
Her bir insan kendisiyle ilgileniyor.
Bunun üstüne kurulu,
toplumumuz, kültürümüz, dinimiz.
Değil mi?
Herkes
kendisiyle
ilgileniyor.
Kendi ilerlemesi
ve bununla ilgili geri kalan her şeyle.
Siz, bir insan olarak,
hepimizin aslında tek olduğunu
kavrayabiliyor musunuz?
Bir fikir olarak değil,
gerçek olarak.
Çünkü Hindistan'a gittiğiniz zaman,
mutsuzluğu, karmaşayı, gerginliği,
insanların umutsuzluğunu görürsünüz...
kendi yarattıkları acınası küçük tanrılarına koşuyorlar.
Avrupa'ya geliyorsunuz, tamamen aynı şeyler!
Onların Mesihi, İsa'sı var. Takip ediyor musunuz?
Buraya geliyorsunuz, tamamen aynısı.
Anlıyor musunuz, efendim?
Öncelikle, farkına varın:
sözel olarak değil,
kalbinizle, kanınızla tüm düşüncenizle,
tüm insanlğın sizinle
aynı acıları çektiğini göreceksiniz.
Yalnızlık, umutsuzluk bunalımlar,
olağanüstü bir belirsizlik,
güvensizlik,
ister 15 bin km uzakta ister 3 bin km uzakta,
ister burada yaşıyor olsunlar.
Herkes psikolojik olarak birbirine bağlıdır.
Eğer içsel bir şekilde,
yüreğinde, kanında kalbinde, zihninde
bunun farkına varabiliyorsan,
işte o zaman sorumlusun demektir.
Bir insan olarak, tüm bunları dinlediniz.
Neden değişmiyorsunuz?
Sizi engelleyen nedir?
Eğer her birimiz bu soruyu sorarsa,
sözel olarak değil,
veya entellektüel olarak,
eğlence amaçlı değil,
çok ciddi ve derin bir şekilde sorarsanız,
cevabınız nedir?
İnsanların bin yıldan bin yıla
hep aynı şekilde yaşaması konusunda
cevabınız nedir?
Neden değişmediler?
Neden siz, şu anda beni dinleyenler,
neden değişmiyorsunuz?
Değişmemenin sonuçlarını biliyorsunuz.
Milliyetçi olacaksınız.
Bir gruba ait olup, dar görüşlü,
izole olacaksınız,
bu yüzden evrensel bir ilişkiniz olmayacak.
Savaş, savaş, savaş.
Birbirimizi yok etmek için daha çok silah üretiriz.
Şimdi,
eğer bu konuda gerçekten ciddiyseniz,
neden şu soruyu kendinize sormuyorsunuz?
Neden ben,
bütün bunları yaşayan
bir insan olarak,
neden değişmiyorum?
Nedir cevabınız?
işin özü,
hayat birdir.
Evrensel bir birleşik hareket.
Ve aynı şekilde,
bizim bilincimiz de tüm insanoğlu ile ortaktır.
O zaman, ben kökten değişirsem,
bu mutlaka insanoğlunun tüm bilincini etkileyecek.
Peki, neden değişmiyorsunuz?
Çeviren: Fuat Kaleli