Een trap is misschien wel
een van de meest emotioneel kneedbare fysieke elementen
waar een architect mee moet werken.
[Klein ding. Groots idee.]
[David Rockwell over de trap]
In feite is een trap de simpelste manier
om van punt A naar punt B op verschillende hoogtes te geraken.
Trappen hebben een gemeenschappelijke taal.
De trede is het ding waar je op loopt.
De optrede is het verticale element dat de loopvlakken scheidt.
Veel trappen hebben neuzen die een soort rand creëren.
En dan uiteindelijk het dragend deel, de trapboom.
Die dingen vind je in verschillende vormen bij alle trappen.
Ik veronderstel dat de eerste trap werd gemaakt toen iemand zei:
"Ik wil van die lagere naar die hogere rots."
Mensen klommen met behulp van elk beschikbaar ding:
getrapte boomstammen, ladders
en natuurlijke paden die na verloop van tijd uitsleten.
Enkele van de vroegste trappen, zoals de piramiden in Chichén Itzá
of de wegen naar de berg Tai in China,
dienden om op een grotere hoogte te geraken,
zoals voor een eredienst of voor de bescherming van mensen.
De ingenieurskunst evolueerde, maar wat praktisch was ook.
Trappen kunnen worden gemaakt van allerlei materialen.
Je hebt lineaire en spiraalvormige trappen.
Trappen kunnen binnen of buiten liggen.
Ze helpen ons in geval van nood.
Maar ze zijn ook een kunstvorm op zichzelf.
Als we over een trap lopen,
dicteert de vorm ons tempo, ons gevoel, onze veiligheid
en onze relatie en engagement met de ruimte om ons heen.
Denk even na over het neerdalen langs een geleidelijke, monumentale trap
zoals die voor de New York Public Library.
Van deze trappen
heb je een uitzicht op de straat en al de mensen om je heen,
je gang is langzaam en gestaag omdat de trede zo wijd is.
Dat is een totaal andere ervaring
dan naar beneden komen langs de smalle trap in, laten we zeggen, een oude pub,
waar je de gelagzaal in duikelt.
Daar vind je hoge trapbomen, zodat je sneller beweegt.
Trappen voegen enorm drama toe.
Bedenk hoe een trap een grootse entree betekende
en de ster van dat moment waren.
Trappen kunnen zelfs heldhaftig zijn.
De trap die bleef staan na 11 september
en de aanslag op het World Trade Center
werd ook wel de ‘Overleverstrap’ genoemd,
omdat hij honderden mensen in veiligheid bracht.
Maar ook een kleine trap kan een enorme impact hebben.
De stoep brengt buren samen
om muziek te spelen en te kijken naar de stad in beweging.
Het fascineert me dat je mensen ziet die op de trappen willen rondhangen.
Ik denk dat ze in een diep menselijke behoefte voorzien
om ruimte niet alleen maar gelijkvloers in te nemen.
Als je halverwege de trap zit,
zit je op een magische plek.