ในวินาทีแห่งวิสัยทัศน์
มันเป็นช่วงยุค 1940 ช่วงสูงสุดของ สงครามโลกครั้งที่สอง ที่โรเชสเตอร์ นิวยอร์ค
นักเคมีนามว่า แฮรี่ คูเวอร์ ทำงานวิจัยให้กับอีสแมนโกดัก
เขาและกลุ่มของเขากำลังมองหา พลาสติกใส
เพื่อผลิตช่องเล็งปืนที่แม่นยำ สำหรับการทหาร
พวกเขาเริ่มวิจัยกลุ่มของสารเคมี ที่เรียกว่า ไซยาโนอะไครเลต
แต่กลับพบสิ่งที่กวนใจพวกเขาเป็นอย่างยิ่ง
นั่นก็คือมันเป็นสารเคมี ที่ติดกับทุกสิ่งทุกอย่างได้อย่างถาวร
สารไซยาโนอะไครเลตนั้นจึงละทิ้งไป
หลังสงคราม ขณะที่คูเวอร์ทำงานอยู่ที่ โรงงานเคมีของโกดัก ในเทนเนสซี
ครั้งนี้ เขาและกลุ่มของเขาทำวิจัย
ศึกษาโพลิเมอร์ที่ทนความร้อน สำหรับส่วนบนของเครื่องบินเจ็ท
พวกเขาลองใช้ไซยาโนอะไครเลต แต่กลับพบสิ่งที่ทำให้พวกเขาหงุดหงิดกันมาก
สารเคมีตัวนั้น ติดกับทุกสิ่งทุกอย่างอย่างถาวร
อีกครั้ง ที่ไซยาโนอะไครเลต ถูกละทิ้ง
อย่างไรก็ดี ในวินาทีแห่งวิสัยทัศน์
คูเวอร์ตระหนักว่าคุณสมบัติ ที่แสนจะทำให้น่าหงุดหงิดของสารเคมีเหล่านี้
อันที่จริงแล้วคือสิ่งที่ทำให้พวกมันมีค่า
เขาจดสิทธิบัตร และเริ่มขายกาวสุดแกร่ง
หลายปีต่อมา ในช่วงสงครามเวียดนาม
แพทย์สนามพบประโยชน์ ของการใช้กาวสุดแกร่งนี้ในการปิดแผล
ซึ่งห้ามเลือดได้ในทันที
และช่วยชีวิตคนเอาไว้ได้มากมาย
ทุกวันนี้ กาวสุดแกร่งที่ใช้ทางการแพทย์ ก็ยังคงถูกใช้อยู่ในการผ่าตัด
แต่มันยังเป็นของใช้ประจำบ้าน ที่แทบจะขาดไม่ได้อีกด้วย