U Trenutku vizije...
Tokom 1940-tih, na vrhuncu Drugog svetskog rata u Ročesteru, Njujork.
Hemičar Hari Kuver vrši istraživanje za firmu Istman Kodak.
On i njegov tim su u potrazi za providnom plastikom
kako bi proizveli precizne nišane za vojsku.
Počinju da rade sa grupom hemikalija poznatim kao cijanokrilati,
ali na njihovo izuzetno nerviranje,
otkrivaju da se hemikalije trajno lepe za sve što dotaknu.
Cijanokrilati se odbacuju.
Nakon rata, Kuver radi u Kodakovom hemijskom postrojenju u Tenesiju.
Ovog puta, on i njegov tim istražuju
polimere otporne na toplotu za potrebe površina na mlaznim aviona.
Onda pokušavaju sa cijanoakrilatima, ali na njihovo izuzetno nerviranje,
otkrivaju da se hemikalije trajno lepe za sve što dotaknu.
I ovog puta, cijanokrilati se odbacuju.
Ipak, Kuver u trenutku vizije shvata
da svojstvo koje ove hemikalije čini toliko iritantnim za rad
je upravo ono što ih čini vrednim.
On prijavljuje patent i počinje da reklamira superlepak.
Godinama kasnije, tokom Vijetnamskog rata,
doktori na terenu otkrivaju da stavljanje superlepka na otvorenu ranu
odmah zaustavlja krvarenje,
što spašava nebrojene živote.
Danas se medicinski superlepak još uvek koristi kod operacija,
ali je i skoro nezamenljiva kućna potrepština.