Vücut kendi korsesine dönüşür.
Geçmiş, şimdi ve gelecek tek bir güç olarak var.
Yer çekimsiz bir salınma korkunç bir yüksekliğe çıkar.
İnsanların ve nesnelerin ana hatları çözülür.
Sayısız şair ve yazar bir panik atak deneyimini anlatmaya çalıştı -
o kadar büyük bir his ki,
birçok insan bunu kalp krizi, felç veya yaşamı tehdit eden
başka bir krizle karıştırıyor.
Panik ataklar uzun vadede fiziksel zarara yol açmasa da,
daha sonra başka bir atak korkusu kişinin günlük yaşamını sınırlandırabilir
ve daha fazla panik atağa neden olabilir.
Araştırmalar, neredeyse üç insandan birinin
hayatında en az bir kez panik atak geçireceğini gösteriyor.
İster ilk, ister yüzüncü ya da başka birinin
bir kez yaşadığına şahit ol,
kimse deneyimi tekrar etmek istemez.
Hakkında bir şeyler öğrenmek bile rahatsız edici olabilir, ancak gerekli-
çünkü panik atakları önlemenin ilk adımı onları anlamak.
Temelde panik atak, vücudun tehlike algısına verdiği
normal fizyolojik tepkiye aşırı tepki vermek.
Bu yanıt, korkuyu işlemeye dâhil olan
beyin bölgesi olan amigdala ile başlar.
Amigdala tehlike algıladığında,
adrenalin salınımını tetikleyen
sempatik sinir sistemini uyarır.
Adrenalin, kol ve bacak kaslarına kan ve oksijen aktarmak için
kalpte ve solunum hızında bir artışa neden olur.
Bu aynı zamanda beyne oksijen göndererek onu daha uyanık ve duyarlı hâle getirir.
Panik atak sırasında, bu tepki,
tehlikeli bir durumda yararlı olabilecek, kalp çarpıntısına,
ağır nefes almaya
veya hiperventilasyona neden olacak kadar abartılır.
Kan akışındaki değişiklikler baş dönmesine ve ellerde
ve ayaklarda uyuşmaya neden olur.
Panik atak genellikle 10 dakika içinde zirveye çıkar.
Daha sonra prefrontal korteks amigdaladan görevi alır
ve parasempatik sinir sistemini uyarır.
Bu, kalp atış hızını düşüren ve panik atağı kademeli olarak azaltan
asetilkolin adı verilen bir hormonun salınmasını tetikler.
Panik atakta, vücudun tehlike algısı, gerçek bir tehdide
- ve sonra bazılarına - vereceğimiz yanıtı tetiklemek için yeterli.
Bunun neden olduğunu kesin olarak bilmiyoruz,
ancak bazen çevremizdeki travmatik geçmiş deneyimleri
hatırlatan ipuçları panik atağı tetikleyebilir.
Panik ataklar, TSSB, sosyal anksiyete, OKB ve genel anksiyete bozukluğu
gibi anksiyete bozukluklarının bir parçası olabilir.
Tekrarlayan panik ataklar, yeni ataklar hakkında sık sık endişelenme
ve panik ataktan kaçınmak için davranış değişiklikleri
panik bozukluğu tanısına yol açabilir.
Panik bozukluğu için iki ana tedavi,
antidepresan ilaçlar ve bilişsel davranışçı terapi veya BDT.
Her ikisinin de yaklaşık %40'lık bir yanıt oranı vardır -
ancak birine yanıt veren diğerine yanıt vermeyebilir.
Fakat, antidepresan ilaçların bazı yan etkileri vardır
ve insanların %50'si bunları almayı bıraktıklarında nükseder.
Bu arada, BDT, sadece %20'lik bir nüksetme oranıyla daha kalıcı.
Panik bozukluğunda BDT tedavisinin amacı, insanların panik atakla ilişkili duyumlar
ve düşünceler üzerinde fiziksel ve daha sonra zihinsel olarak kontrol etmek için
somut araçlar öğrenmelerine ve uygulamalarına yardımcı olmak.
BDT, panik atağın fizyolojik nedenlerini açıklar
ve insanların bilinçli olarak nefes alma modellerini kontrol etmelerine
yardımcı olmak için tasarlanmış nefes ve kas egzersizleri ile devam eder.
Daha sonra, ataklar sırasında yaygın olan düşünceleri tanımlamayı
ve değiştirmeyi- nefes almayı bırakacağınıza,
kalp krizi geçireceğinize veya öleceğinize inanmak gibi -
ve bunları daha doğru düşüncelerle değiştirmeyi içeren
bilişsel yeniden yapılandırma gelir.
Tedavinin bir sonraki aşaması, tipik olarak panik atağı tetikleyen
bedensel hislere ve durumlara maruz kalmak.
Amaç, bu hislerin ve durumların tehlikeli olduğu inancını
deneyim yoluyla değiştirmek.
BDT'den sonra bile, bir atağın pençesinde bu adımları atmak kolay değil.
Ancak pratikle, bu araçlar atakları hem önleyebilir hem de şiddetini
ve nihayetinde bir kişinin hayatındaki paniğin etkisini azaltabilir.
Resmi terapinin dışında
birçok panik hastası, BDT'nin amaçladığı aynı inançlardan kurtulma bulur:
Bu korku size zarar veremez, ancak ona tutunmak paniği artırır.
Hiç panik atak geçirmemiş olsanız bile, onları anlamak,
kendinizde veya bir başkasında neler olduğunu bilmenize
yardımcı olacak ve onları tanımak, onları önlemenin ilk adımı.