Nije tajna da anarhisti
ne vole države.
Ustvari, nas anarhiste
generano određuje naše odbijanje
i protivljenje državnim institucijama,
poput vlada, policije i zatvora.
Ali iako je protivljenje ovim
fizičkim manifestacijama države
svakako važan deo
anarhističke prakse,
anarhistička kritika države
ide mnogo dalje i uključuje
temeljne društvene odnose
i ideologije koje su tokom istorije
bile upotrebljene za stvaranje država,
i održavanje njihovog autoriteta.
Jedan od najvažnijih
među tim konceptima je nacionalizam.
Pa, šta je on zapravo?
I šta anarhisti imaju protiv njega?
Pa ... u suštini
nacionalizam je poput društvenog lepka
koji na okupu drži ljude
različitih etničkih, plemenskih, lingvističkih
verskih i kulturnih grupacija
u populaciji koja je homogena
i povezana određenom geografskom teritorijom.
Problem sa nacionalizmom nije
nužno to što je lepak -
puno je primera
organskog nacionalizma, zasnovanog na
zajedničkoj kulturi, jeziku i istoriji,
i ustvari, mnogi anarhisti su bili
pod velikim uticajem,
pa čak su i učestvovali u
borbama koje su bile motivisane nacionalizmom
poput otpora koji su pružali
urođenički narodi
protiv svojih kolonijalnih ugnjetavača,
ili, 1929-e i osnivanja
Autonomne zone Šinmin
od strane kineskih, korejskih i japanskih anarhista
koji su se borili protiv japanskog imperijalizma.
Problem sa nacionalizmom leži u
tendenciji maskiranja društvenih kontradikcija
koje postoje u stanovništvu,
ne bi li se na taj način omogućila reprodukcija
hijerarhija,
koje zauzvrat na kraju proizvode
novu državnu strukturu.
Što drugim rečima znači
da je nacionalizam snaga
koja grupiše ljude na način
koji teži ka održanju podele
ljudske rase na međusobno suprostavljenje države.
U zemljama sa snažnim
državnim institucijama,
nacionalizam je poznatiji kao
patriotizam
i od svih se zahteva
od najranijeg doba da veruju
da je ljubav prema zemlji jedna od
najvažnijih, najprirodnijih stvari koje možete učiniti.
U školama nas teraju svakog jutra
da stojimo tokom intoniranja himne
i uče nas u velikoj meri prečišćenoj verziji
istorije naše nacije.
Mi joj čak svake godine slavimo rođendan.
... sa vatrometom, niša manje.
Jer nacionalizam je toliko ukorenjen
u našim životima, običajima i verovanjima
da bi se mnogi ljudi iznenadili kada bi saznali
da je to relativno nova stvar.
Dok su neke zemlje, poput KIne,
postojale kao manje-više
ujedinjena teritorija hiljadama godina,
druge, poput Italije,
postoje manje od 150 godina.
I mnoge države su još mlađe
od toga.
Tokom najvećeg dela ljudske istorije
nacionalne države prosto nisu postojale.
Umesto toga, svet je bio podeljen
na gradove-države, kojima su vladala kraljevstva
i carstva, čije granice
su bile u stalno promenjivom stanju.
Tada, većina ljudi je vodila jednostavne živote
kao seljaci, i imali su vrlo malo dodira
sa onim što sada podrazumevamo pod državom.
I zato što su jezici uglavnom
prenošeni usmenim putem,
bujali su mnogi različiti dijalekti
i egzistirali jedan kraj drugog.
Iako se nacionalizam javio
u različitim delovima sveta
u različito vreme,
razvoj moderne nacionalne države
često se povezuje sa
početnim razvojem kapitalizma
i evropskom kolonijalnom ekspanzijom
počevši od 16. veka.
Trkom za otimanje zemlje
i resursa počela je
žestoka borba između
evropskih kraljevina,
što je dovelo do povećanja broja
i postepene konsolidacije država
sa jasno definisanim granicama.
U takozvanim „Novom svetu“
naseljenici iz raznih evropskih nacija
stvorilii su nove kolektivne nacionalne identitete
nastale na temelju zajedničkog iskustva
rasne dominacije nad
urođeničkim nacijama
i porobljenim Afrikancima i Afrikankama.
Sredinom 19. veka
mnoge države su po prvi put počele sa uvođenjem
centralizovanih obrazovnih sistema,
dodatno olakšavajući nacionalističku
indoktrinaciju, i pomažući
eliminisanje preostalih lingvističkih
i kulturnih razlika.
U ekstremnim slučajevima
poput internatskog školskog sistema
u takozvanoj Kanadi,
ova praksa doseže razmere
pravog genocida.
Nezadovoljni svojim pljačkanjem Amerika
evropski kolonijalisti su raskomadali Ameriku
i bivše Otomansko carstvo
u arbitrarno definisane države,
koje su zauzvrat proizvele
nacionalističke diktatore
koji su brutalno masakrirali lingvističke
i etničke manjine, poput
Jermena i Kurda
na Bliskom istoku.
Nacionalizam se oslanja na velike, objedinjujuće
narative za povezivanje stanovništva
u težnji za ostvarenjem zajedničke sudbine.
Bilo da ovo podrazumeva oblik
individualističkog ostvarenja
takozvanog američkog sna,
ili nacističko ostvarenje Trećeg rajha,
bilo da je u pitanju izrazito militarizovani
etno-religijski protekcionizam Izraela,
ili totalitarna samodovoljnost
severnokorejske „džuče“,
nacionalizam pruža
ideološki okvir
za manipulisanje i društvenu kontrolu
nad velikim grupama ljudi.
On pruža smisao
kolektivnog pripadanja
i jedinstvo svrhe,
dok simultano pomaže opravdavanje
drastične primene državnog nasilja
prema onima koji se smatraju za „druge“.
Ljudska istorija pliva u krvi
koja je opravdana u ime nacionalizma,
od etničkog čišćenja i genocida,
do agresivnih ratova
pokrenutih u odbranu apstraktnih,
emocijama zasićenih koncepata,
poput slobode
ili slave otadžbine.
Umesto da se ograničavaju
uskom perspektivom nacionalizma,
anarhisti ističu
suprotni koncept internacionalizma.
To proističe iz shvatanja da su
granice i nacije
veštački konstrukti
koji bi trebalo da nas podele
i da borbe za slobodu i dostojanstvo
koje se vode bilo gde na svetu
zaslužuju našu solidarnost
i podršku.
Da umesto da se bore
i umiru u ratovima u korist
bogatih i moćnih,
potlačeni ljudi bi trebalo da se ujedine
i da vode rat protiv naših zajedničkih neprijatelja.
I konačno, da bi
čovečanstvo ostvarilo svoj pun potencijal
i da bismo se udružili radi rešavanja problema
sa kojima se suočavamo kao vrsta
... potrebno je ništa manje
od svetske revolucije.