Δεν είναι μυστικό οτι οι αναρχικοί
δε γουστάρουν τα κράτη.
Στη πραγματικότητα, εμείς οι αναρχικοί
οριζόμαστε γενικά απο την απόρριψη των κρατών
και την αντιθεσή μας στους κρατικούς θεσμούς,
όπως οι κυβερνήσεις, η αστυνομία, και οι φυλακές.
Αλλά ενώ η εναντίωση σε αυτές τις
φυσικές εκφάνσεις του κράτους
είναι σίγουρα ένα σημαντικό κομμάτι
της αναρχικής πρακτικής,
οι αναρχικές κριτικές του κράτους
πάνε ακόμα παραπέρα, και περιλαμβάνουν
τις υποκείμενες κοινωνικές σχέσεις
και ιδεολογίες που ιστορικά έχουν
χρησιμοποιηθεί για να δημιουργηθούν τα κράτη
και να διατηρήσουν την εξουσία τους.
Μια απο τις πιο σημαντικές
απο αυτές τις έννοιες είναι ο εθνικισμός.
Τι είναι λοιπόν ακριβώς;
Και τι έχουνε οι αναρχικοί ενάντια του;
Ουσιαστικά
ο εθνικισμός είναι κάτι σαν μια κοινωνική κόλλα
που κρατά ενωμένους ανθρώπους
διαφορετικών εθνοτικών, φυλετικών, γλωσσικών,
θρησκευτικών και πολιτιστικών ομάδων
σε έναν ενιαίο καθορισμένο πληθυσμό
συνδεδεμένο σε μια συγκεκριμένη γεωγραφική περιοχή.
Το πρόβλημα με τον εθνικισμό δεν είναι
απαραίτητα οτι είναι μια κόλλα -
υπάρχουν πολλά παραδείγματα
οργανικού εθνικισμού, με βάση τη
κοινή κουλτούρα, γλώσσα και ιστορία,
και μάλιστα, πολλοί αναρχικοί έχουν
επηρεαστεί απο,
και έχουν συμμετάσχει σε
αγώνες υποκινούμενων απο εθνικισμό,
όπως την αντίσταση που εξαπέλυσαν
οι Ιθαγενείς λαοί
ενάντια στους αποικιοκράτες καταπιεστές τους,
ή την ίδρυση, το 1929,
της Αυτόνομης Ζώνης Σινμιν
απο Κινέζους, Κορεάτες και Ιαπωνέζους αναρχικούς
που μάχονταν ενάντια στον Ιαπωνέζικου ιμπερεαλισμού.
Το πρόβλημα με τον εθνικισμό είναι
η τάση που έχει να καλύπτει κοινωνικές αντιφάσεις
ανάμεσα σε ένα πληθυσμό,
επιτρέποντας έτσι την αναπαραγωγή
των ιεραρχιών,
που με τη σειρά τους παράγουν
μια νέα κρατική δομή.
Που είναι άλλος ένας τρόπος να πείς πως
ο εθνικισμός είναι μια δύναμη
που ομαδοποιεί ανθρώπους με ένα τρόπο
που τείνει να διατηρεί το διαχωρισμό
της ανθρώπινης φυλής σε ανταγωνιστικά κράτη.
Σε χώρες με ισχυρούς
κρατικούς θεσμούς,
ο εθνικισμός συχνά αναφέρεται
ως πατριωτισμός
και όλοι εγκλιματίζονται
απο μικρή ηλικία να πιστεύουν
οτι το να αγαπάς τη χώρα σου είναι απο τα πιο
σημαντικά, φυσικά πράγματα που μπορείς να κάνεις.
Στο σχολείο είμαστε αναγκασμένοι να σταθούμε
κάθε πρωϊ για τον εθνικό ύμνο
και μας δίδαξαν μια έντονα αποστειρωμένη εκδοχή
της ιστορίας του έθνους μας.
Γιορτάζουμε και τα γενέθλια του κάθε χρόνο.
..... με πυροτεχνήματα κιόλας.
Επειδή ο εθνικισμός είναι τόσο ριζωμένος
στη ζωή, τα έθιμα και τισ πεποιθήσεις μας,
πολλοί άνθρωποι θα εκπλαγούν όταν μάθουν
οτι είναι ένα σχετικά καινούργιο πράγμα.
Ενώ κάποιες χώρες, όπως η Κίνα,
υπάρχουν λιγο-πολύ ως
ενιαίο έδαφος για χιλιάδες χρόνια,
άλλες όπως η Ιταλία,
υπάρχουν λιγότερο απο 150 χρόνια.
Και πολλά κράτη είναι ακόμα πιο νέα
απο αυτό.
Για το μεγαλύτερο μέρος της ανθρώπινης ιστορίας
κράτη-έθνη απλά δεν υπήρχαν.
Αντ'αυτού, ο κόσμος χωρίστηκε
σε πόλεις-κράτη, που κυβερνόνταν απο βασίλεια
και αυτοκρατορίες, των οποιών τα σύνορα
ήταν σε μια διαρκή κατάσταση ροής.
Εκείνη την εποχή, οι περισσότεροι ανθρώποι ζούσαν απλές ζωές
ως αγρότες, και είχαν πολύ λίγη επαφή
με αυτό που τώρα αντιλαμβανόμαστε ως κράτος.
Και επείδη οι γλώσσες μεταφέρονταν
κυρίως προφορικά,
πολλοί διαφορετικοί διάλεκτοι άνθισαν
και υπήρξαν μαζί δίπλα-δίπλα.
Αν και ο εθνικισμός προέκυψε
σε διαφορετικά μέρη του κόσμου
σε διαφορετικές στιγμές,
η ανάπτυξη του μοντέρνου κράτους-έθνος
συχνά σχετίζεται με
την πρωϊμη ανάπτυξη του καπιταλισμού
και της Ευρωπαϊκης αποικιακής επέκτασης
που ξεκίνησε τον 16ο αιώνα.
Ο αγώνας για τη λεηλασία των εδαφών του κόσμου
και των φυσικών πόρων έδωσε την έναρξη σε
έναν έντονο ανταγωνισμό μεταξύ
βασίλειων στην Ευρώπη,
οδηγώντας στην πολλαπλασιασμό
και τη σταδιακή εδραιωση των κρατών
με σαφώς ξεκάθαρα σύνορα.
Στον λεγόμενο και "Νέο Κόσμο", έποικοι
απο διάφορα Ευρωπαϊκα έθνη
σφυρηλάτησαν νέες συλλογικές εθνικές ταυτότητες
γεννημένες απο την κοινή εμπειρία
φυλετικής κυριαρχίας πάνω σε
Αυτόχθονα έθνη
και σκλαβωμένους Αφρικανούς.
Κατά τα μέσα του 19ου αιώνα
πολλά κράτη ξεκίνησαν να θεσπίζουν
κεντρικά συστήματα εκπαίδευσης,
διευκολύνοντας περαιτέρω εθνικιστική
κατήχηση, και βοηθώντας στο να
εξουδετερωθούν εναπομείναντες γλωσσικές
και πολιτισμικές διαφορές.
Σε ακραίες περιπτώσεις, όπως τα Οικιστικά Εκπαιδευτήρια
(κρατικά θρησκευτικά σχολεία για την αφομοίωση παιδιών ιθαγενών )
στον επονομαζόμενο Καναδά,
αυτή η πρακτική διαμορφώθηκε
σε εγκαθίδρυση πλήρους γενοκτονίας.
Χωρίς να είναι ικανοποιημένοι με τη λεηλασία που πραγματοποίησαν
στην Αμερική,
οι Ευρωπαίοι αποικιοκράτες χώρισαν την Αφρική
και την πρώην Οθωμανική Αυτοκρατορία
σε αυθαιρέτως οριζόμενα κράτη,
που με τη σειρά τους παράγουν
εθνικιστικούς τραμπούκους
που βάναυσα σφάγιασαν γλωσσικές
και εθνοτικές μειονότητες, όπως τους
Αρμένιους και τους Κούρδους
στη Μέση Ανατολή.
Ο εθνικισμός βασίζεται σε μεγάλες, ενοποιητικές
αφηγήσεις για να δέσει μαζί πληθυσμούς
στην επιδίωξη ενός κοινού πεπρωμένου.
Είτε αυτό παίρνει τη μορφή
της ατομικιστικής επιδίωξης
το επικαλούμενου Αμερικάνικου Ονείρου,
ή της επιδίωξης του Τρίτου Ράιχ απο τους Ναζί,
είτε το βαρύ στρατικοποιημένο
εθνό-θρησκευτικό προστατευτισμό του Ισραήλ,
ή την ολοκληρωτική αυτοδυναμία
της Βόρειας Κορέας,
ο εθνικισμός παρέχει
ένα ιδεολογικό πλαίσιο
για τη χειραγώγηση και τον κοινωνικό έλεγχο
μεγάλων ομάδων ανθρώπων.
Παρέχει μια αίσθηση
συλλογικότητας
και ενότητας του σκοπού,
ενώ ταυτόχρονα βοηθά στο να δικαιολογήσει
τη μαζική επιβολή κρατικής βίας
προς αντιληψιακά "άλλους"
Η ανθρώπινη ιστορία είναι πλημμυρισμένη με αίμα
δικαιωμένη στο όνομα του εθνικισμού,
απο εθνοκάθαρση και γενοκτονία,
σε επιθετικούς πολέμους
που ξεκίνησαν προς υπεράσπιση της αφηρημένης,
φορτωμένης συναισθηματικά έννοιας
όπως η ελευθερία
ή η δόξα της πατρίδας.
Αντί να περιορίζουμε τους εαυτούς μας
στην περιορισμένη αντίληψη του εθνικισμού,
οι αναρχικοί βάζουν προτάσσουν
την ανταγωνιστική έννοια του διεθνισμού.
Αυτό προκύπτει απο τη συνειδητοποίηση οτι
σύνορα και έθνη
είναι τεχνητά κατασκευάσματα
φτιαγμένα για να μας διαχωρίζουν
και οτι οι αγώνες για την ελευθερία και την αξιοπρέπεια
που διεξάγονται οπουδήποτε στο κόσμο
αξίζουν την αλληλεγγύη
και την υποστήριξη μας.
Οτι αντί να πολεμούν
και να πεθαίνουν για χάρη των
πλουσίων και των ισχυρών,
οι καταπιεσμένοι ανθρώποι πρέπει να ενωθούν
για να εξαπολύσουν πόλεμο ενάντια στους κοινούς καταπιεστές μας.
Και κλείνοντας, οτι για να μπορέσει
η ανθρωπότητα να αξιοποιήσει πλήρως τις δυνατότητες της
και να ενωθεί για να αντιμετωπίσει τα προβλήματα
που αντιμετωπίζουμε ως είδος
....απαιτούμε τίποτα λιγότερο
απο μια παγκόσμια επανάσταση.