İnsanlar ağaçları görmezler.
Her gün yanımızdan geçerler.
Gölgemizde oturup uyurlar, sigara içip piknik yaparlar
ve gizlice öpüşürler.
Yapraklarımızı koparırlar ve meyvelerimizi atıştırırlar.
Dallarımızı kırarlar
ya da sevgililerinin adını gövdemize bıçakla kazırlar
ve sonsuz aşk yemini ederler.
İğnelerimizden kolyeler örerler
ve sanat eserleri çiçeklerimizi betimler.
Evlerini ısıtmak için bizi kütüklere bölerler
ve bazen sırf görüşlerini engellediğimizi düşündükleri için
bizi keserler.
Bizden beşik, şarap mantarları, sakız, rustik mobilyalar
ve dünyanın en güzel müziğini yaparlar.
Ve bizi soğuk kış gecelerinde gömüldükleri
kitaplara dönüştürürler.
Hayatları sona erdiğinde bulundukları tabutları yapmak için
ahşabımızı kullanırlar.
Hatta en romantik şiirlere ilham veririz,
onlara göre yer ve gök arasındaki bağ biziz.
Yine de bizi görmezler.
Hikâye anlatma sanatının birçok güzelliğinden biri,
kendinizi başkasının sesinde hayal etmektir.
Ama biz yazarlar hikâyeleri ve kelimeleri sevdiğimiz kadar,
sessizliklerle de ilgilenmemiz gerektiğine inanıyorum:
Toplumlarımızda kolay kolay konuşamayacağımız konular,
ötekileştirilenler, güçsüz kılınanlar.
Bu anlamda edebiyat, umuyoruz ki
dışarıda kalanı merkeze getirebilir,
görünmez olanı biraz daha görünür kılar,
duyulmayanları biraz daha duyulur hale getirebilir,
empati ve anlayış,
demagoji ve kayıtsızlıktan daha gür sesle konuşabilir.
Hikayeler bizi birleştirir.
Anlatılmamış hikâyeler ve inatçı sessizlikler bizi uzaklaştırır.
Ancak ister siyasi, ister sosyal, ister ekolojik düzeyde olsun
kolektif olarak deneyimleyeceğimiz şeyin emsalinin olmadığı
gezegenimizin yandığı bir zamanda
insanlık ve doğa hikâyeleri nasıl anlatılır?
Ancak bunları anlatmalıyız
çünkü dünyamıza her şeyden çok zarar veren bir şey varsa,
o da hissizlik.
İnsanların birbirlerinden koptukları, duyarsızlaştıkları, kayıtsız kaldıkları,
dinlemeyi bıraktıkları, öğrenmeyi bıraktıkları
ve burada, orada ve her yerde olanları umursamayı bıraktıkları an.
Ağaçlar ve insanlar olarak zamanı farklı ölçeriz.
İnsanların zamanı doğrusaldır --
bittiği ve tamamlandığı varsayılan bir geçmişten,
bozulmamış, dokunulmamış olduğu varsayılan geleceğe doğru uzanan
düzenli bir süreklilik.
Ağaçların zamanı daireseldir.
Hem geçmiş hem de gelecek şimdiki anda nefes alır.
Ve şimdiki zaman tek bir yönde hareket etmez.
Bunun yerine, bizi kestiğinizde bulacağınız halkalar gibi,
dairelerin içine daireler çizer.
Bir dahaki sefere bir ağacın yanından geçtiğinizde
yavaşlamayı ve dinlemeyi deneyin çünkü her birimiz rüzgârda fısıldarız.
Bize bakın.
Sizden ve sizin türünüzden daha yaşlıyız.
Söylemek zorunda olduklarımızı dinleyin
çünkü hikâyemizin içinde saklı insanlığın geçmişi ve geleceği.