وقتی معماری شگفت انگیز جهان را تصور می‌کنید،
چه می‌بینید؟
عظمت اهرام گیزا
یا شاید شگفتی مجرا‌های آب روم باستان؟
هر دوی اینها شاهکا‌رهای شگفت‌انگیز نوآوری انسان است.
بعنوان یک معمار،
من اغلب در شگفتم که چرا ما شگفتیهای باستانی تمدن‌هایی
را که مدت‌ها پیش فروپاشیده‌اند به یادگار می‌گذاریم؟
من برای مطالعه نوآوری‌های باستانی به دنیا سفر کردم،
و آنچه که من یافته‌ام از فناوری‌های بومی فرهنگ‌های زنده است
که هنوز هم مورد استفاده قرار می‌گیرند.
و برخی از این فرهنگ‌ها را ممکن است تاکنون چیزی در موردش نشنیده باشید.
آنها در دورافتاده‌‌‌‌‌ترین مکان در زمین زندگی می‌کنند،
رو به رو با افراط زیست محیطی مانند خشکسالی کویر و طغیان مکرر
برای نسل‌ها.
چند سال پیش، من به شمال هند سفر کردم
به مکانی مشرف به دشتهای بنگلادش
آنجا که مردم خسی زندگی می‌کنند
در یک جنگل که بارندگی بیشتراز هرجای دیگر در روی زمین است.
و در طول فصل موسمی،
سفر بین روستاها توسط این سیلاب قطع می‌شود،
که کل این چشم‌انداز را
از یک سایبان جنگلی به جزایر جدا تبدیل می‌کند.
این قبیله تپه‌ای، پل‌های ریشه ای زنده‌ای را ایجاد کرده است
که با هدایت و رشد ریشه‌های درختان ایجاد شده‌اند،
که شما به سختی می‌توانید بازوهای خود را بدور
داربست‌های بافته شده دقیق بپیچید.
چندین نسل از مردان خسی و زنان و کودکان،
مراقب این ریشه‌ها هستند
زمانی‌که در طرف دیگر آن سیل‌گیر، رشد می‌کنند
جایی که درنهایت برای ساختاری کاشته می‌شوند
که با افزایش سن قوی‌تر شود.
این سنت ۱۵۰۰ ساله رشد پل‌های ریشه‌ای زنده
۷۵ مورد از این ساختا‌رهای باورنکردنی را تولید کرده است.
و در حالی که رشد آنها ۵۰ سال طول می‌کشد،
در این منظره آنها در واقع برای قرن‌ها ادامه داشتند.
در سراسر کره زمین،
من فرهنگی را دیدم که با وجود سیلها هزاران سال زندگی می‌کنند
با تکامل این فن‌آوری‌های قدیمی که به آنها اجازه می‌دهد با آب کار کنند.
در تالابهای جنوبی عراق،
که در اثر تلاقی رودهای دجله و فرات ایجاد می‌شود،
تمدنی منحصر به فرد و مبتنی بر آب زندگی می‌کند.
برای ۶۰۰۰ سال، مادیان روستاهایی شناور داشتند
در جزایرساخت بشر که از یک گونه نی ساخته شده است
که در اطراف آنها رشد می‌کند.
و نی قصب کاملا برای هر جنبه‌ای از زندگی استفاده می‌شود.
غذا برای گاومیش آبی است،
آرد برای انسان‌ها
و مصالح ساختمانی برای این جزایر قابل تجزیه و زیست‌پذیر،
و خانه‌های شبیه کلیسای جامع آنها
که آنها در کمتر از سه روز می‌سازند.
و این نی خشک قصب،
می‌تواند در ستونهایی بسته شود،
می‌تواند در کف‌ها یا سقف‌ها یا دیوارها بافته شود،
و همچنین می‌توان آن را بصورت یک طناب تاب داد
که برای اتصال این ساختمانها استفاده می‌شود بدون استفاده از هیچ میخی.
روستاهای مادیان در مرداب ساخته شده‌اند،
همانطور که برای نسلها بوده‌اند،
در جزایر که شناور هستند بیش از ۲۵ سال.
اگرچه توجه جهانی روی همه‌گیری متمرکز است،
شهرها هنوز در حال غرق شدن هستند و سطح دریا هنوز در حال افزایش است.
و راه‌حل‌های پیشرفته
مطمئنا به ما برای حل این مسائل کمک خواهد کرد،
اما در شتاب ما بسوی آینده،
ما تمایل داریم که گذشته را فراموش کنیم.
در قسمت دیگری از جهان، جاییکه رودخانه‌ها با فاضلاب آلوده ادغام می‌شوند،
یک شهر ۱۵ میلیون نفری آب فاضلاب خود را با دشت‌های خود تمیز می‌کند.
در مرزهای کلکته،
احاطه شده از یک انبار دود حاصل از زباله‌های شهری
و باریک شده در کنار بزرگراه‌ها،
یک فن‌آوری بومی ۳۰۰ تن ماهی تالاب
هنگام تولید غذایش در آن آب تمیز می‌کند.
و از طریق یک ترکیب از آفتاب و فاضلاب
و یک همزیستی بین جلبک‌ها و باکتری‌ها،
فاضلاب خراب شده است
استخرهای ماهی این روند تمیز کردن آب را
طی یک روند که حدود ۳۰ روز به طول می‌انجامد ادامه می‌دهند.
و این نوآوری،
این فقط یک مدل برای مواد شیمیایی و تصفیه بدون انرژی زغال سنگ نیست.
از آنجا که درون کلکته هیچ درمان رسمی ندارد،
آن در شهر تنها راه تمیز کردن آب پایین رود است
قبل از آنکه وارد خلیج بنگال شود.
چیزی که بنظر من خیلی باورنکردنی است در مورد این ساختار
آن هست که همچنین شهرهای سراسر جهان در آسیا و در اروپا
شروع کردن به تکرار دقیق این سیستم،
اکنون کلکته در تلاش است تا به دلیل توسعه، آن را از جابجایی نجات دهد.
و سپس برای مقابله با سیل به روش کامل متفاوت،
قبیله توفینو بزرگترین شهر دریاچه‌ای توسعه یافته آفریقا است.
گانویه، به معنای «ما زنده ماندیم»
از خانه‌های چوبی ساخته شده است که در اطراف سیستم کانال سازمان یافته است
که می‌توانید با قایق کانوی در آن حرکت کنید.
و میدان سلطنتی در میان سه هزار ساختمان سنگی قرار دارد
که شامل یک اداره پست،
یک بانک، یک مسجد
و حتی چند بار است
که همه آنها توسط ۱۲.۰۰۰ حصار ماهی شخصی احاطه شده‌اند،
یا mangrove acadjas ( پوشش گیاهی).
این شبه جزیره مصنوعی فاقد مواد شیمیایی تقریبا نیمی از تالاب را پوشش می‌دهد
و غذای یک میلیون انسان که در آن اطراف زندگی می‌کنند.
آنچه مرا متحیر می‌کند
این درحالی است که یک قایق شخصی بسیار کم است،
وقتی در ۱۲،۰۰۰ ضرب می‌شود،
یک فن‌آوری بومی ایجاد می‌کند مقیاس آبزی پروری صنعتی را،
که بزرگترین تهدید برای اکوسیستم گیاه مانگرو ما ...
اما این فن‌آوری..
تنوع زیستی بیشتر از قبل را ایجاد می‌کند.
در اوایل امسال، زمانیکه من به خانه ام در استرالیا برگشتم،
دیوانه‌ترین اتفاق افتاد.
خاکستر سوخته از آتش سوزی‌های اطراف سیدنی
در ساحل بوندی بر سر ما بارید.
و نگرانی انتشار کربن ..
نه انتقال ویروسی ..
ما از قبل ماسک می‌زنیم.
هوا از شدت دود خفقان‌آورست
آنقدر بزرگ بود که به نیوزیلند هم رسید.
سپس در میان این آتش سوزی‌ها،
که بدترین چیزی است که ثبت شده یا در عمرمان دیدم،
چیزی غیر منتظره،
اما فوق العاده شگفت انگیز اتفاق افتاد.
سرزمین اجدادی در استرالیا،
جائیکه کشاورزی بومی (با ایجاد آتش با چوب) انجام می‌شد،
با آتش گرفتن این آتش‌ها در اطراف آنها نجات یافتند.
و این جنگل‌های باستانی ..
آنها بدلیل این سوختن‌های فصلی و نسلی نجات پیدا کردند،
که یک عمل بومی است از روشن کردن آتش‌های کوچک، آهسته و خنک.
بنابراین هر چند آتش سوزی یک فاجعه طبیعی،
بعنوان نتیجه تغییر آب وهوا است،
آنها همچنین ساخته دست بشر هستند.
و آنچه که بسیار شگفت آور است این هست که ما دارای فن‌آوری باستانی هستیم
می‌دانیم که به جلوگیری ازآنها کمک می‌کند
و ما آن را برای هزاران سال بکار می‌بریم.
و آنچه که در مورد این فناوری بسیار جذاب است برای من
این است که چقدر پیچیده است
و چقدر با طبیعت سازگار است.
و سپس، چقدر همه ما
با یادگیری از آنها مقاوم می‌شویم.
غالباً وقتی با بحران روبرو می‌شویم، ما یک دیوار دفاعی می‌سازیم.
من یک معمار هستم،
و من یاد گرفتم به جستجوی راه حل‌های بقا بگردم ..
بتن، فولاد، شیشه ..
اینها همه برای ساخت استحکاماتی در برابر طبیعت استفاده می‌شوند.
اما تحقیق من برای سیستمهای باستانی و فن‌آوری‌های بومی
متفاوت بوده است.
این از یک ایده الهام گرفته شده است که ما می‌توانیم خلاقیت را در بحران بکاریم.
ما هزاران سال دانش بومی را به همراه داریم
که فقط نیاز داریم به آن گوش دهیم
و اجازه دهیم تفکر ما را در مورد طراحی همزیستی با طبیعت گسترش دهد.
و از طریق گوش دادن،
ما فقط عاقل‌تر خواهیم شد
و آماده برای چالش قرن بیست و یکم
که می‌دانیم مردم ما و سیاره ما به خطر می‌افتد.
و من آن را دیده‌ام،
می‌دانم که امکان‌پذیر است.