Sot, ne jemi një vend i ndarë,
ose të paktën kështu na thonë.
Jemi përçarë nga emigracioni, arsimi, armët
dhe kujdesi shëndetësor.
Kujdesi shëndetësor është i shëmtuar dhe i zhurmshëm,
aq i zhurmshëm sa që kërcënon të mbysë çdo gjë tjetër.
(Inçizimi) Protestuesit: Kujdesi shëndetësor është e drejtë e njeriut!
Luftoni, luftoni, luftoni!
Protestuesit: Hej hej! Ho ho! kujdesi i Obamës duhet të shkojë!
Rebecca Onie: Po sikur poshtë gjithë zhurmës,
ne nuk jemi të përçarë?
Po nëse gjërat për të cilat nuk pyesim
janë gjërat me të cilat biem dakord më tepër?
Rezulton se kur ne pyesim pyetjet e duhura,
përgjigjet janë befasuese, sepse biem dakord
jo për kujdesin shëndetësor, por për diçka më të rëndësishme:
ne biem dakort rreth shëndetit.
Për 20 vjet, unë kam qenë e fiksuar me një pyetje:
Çfarë na duhet të gjithëve në mënyrë që të jemi të shëndetshëm?
Si studente në vitin 1995,
kalova muaj duke folur me mjekë në një spital kaotik në Boston, duke i pyetur ata,
"Cila është gjëja e vetme që u duhet pacientëve tuaj për të qënë të shëndetshëm? "
Ata ndanin të njëjtën histori sërish dhe sërish,
prej së cilës kam dëgjuar me qindra variante që atëherë.
Ata thonë, "Çdo ditë shoh një pacient me përkeqësim të astmës,
dhe unë i jap një ilaç kontrollues.
Por unë e di se ajo jeton në një apartament të infektuar nga myku.
Ose shoh një fëmijë me një infeksion, në vesh dhe i jap antibiotikë,
por unë e di që ai nuk ka ushqim në shtëpi.
Dhe unë nuk pyes rreth këtyre çështjeve, sepse nuk i kam unë në dorë".
Tani, duket se nuk duhej të ishte kaq e komplikuar
për të hartuar një vizitë mjekësore
rreth çfarë u duhet njerëzve për të qënë të shëndetshëm.
Kështu që krijova Health Leads,
një organizatë që mundëson mijra mjekë dhe kujdestarë shëndetësor
të pyesin pacientët e tyre,
"Për çfarë ke nevojë që të jesh i shëndetshëm?"
dhe pastaj t'ua japin ato gjëra -
fruta dhe perime, ngrohje në dimër,
energji elektrike për të ftohur ilaçet e tyre -
dhe pastaj ne i drejtojmë pacientët drejt atyre burimeve
në komunitetet e tyre.
Modeli funksionon.
Një studim i Spitalit të Përgjithshëm Mass
zbuloi se t'i drejtosh pacientët drejt burimeve themelore
lidhet me përmirësime në presionin e gjakut dhe në nivelin e kolesterolit
njëlloj si paraqitja e një ilaçi të ri,
por pa efekte anësore.
Pra, pas dy dekadash, çfarë ka ndryshuar?
Tani njihet gjerësisht që vetëm 20 për qind e rezultateve shëndetësore
lidhen me kujdesin mjekësor,
teksa rreth 70 për qind lidhen me shëndetin mendor
dhe ato që quhen përcaktuesit social të shëndetit -
pra, gjithçka që na ndodh për shumicën dërrmuese të kohës
kur nuk jemi në zyrën e mjekut
ose në spital.
Sot drejtuesit e kujdesit shëndetësor na kujtojnë herë pas here
se kodi ynë postar ka më shumë rëndësi sesa kodi ynë gjenetik.
Dhe një publikim për kujdesin shëndetësor kohët e fundit kishte guximin
t'i përshkruante përcaktuesit social të shëndetit
si "slogani i kënaqshëm më i mirë i vitit".
Tani, ka pasur edhe disa veprime.
Gjatë dekadës së fundit,
gjashtë ofrues dhe sigurues të mëdhenj të kujdesit shëndetësor
kanë dedikuar mbi 600 milionë dollarë
në strehim të përballueshëm,
duke njohur se kjo gjë zvogëlon vdekshmërinë foshnjore
dhe rrit jetëgjatësinë.
Por le të jemi të sinqertë.
Është sistemi ynë 3.5 trilion dollarësh i kujdesit shëndetësor
projektuar rrënjësisht për të krijuar shëndet?
Absolutisht jo.
Qasjuni ushqimeve të shëndetshme.
Jo shumë kohë më parë, një djalë adoleshent shfaqet në një spital në Baltimore,
duke humbur peshë.
Teksa mjekët e tij ishin grumbulluar për të zbuluar se cilat panele metabolike
dhe teste gjaku të bënin,
një nga kolegët e mi pyet me zë të lartë,
"A mendoni se ai mund të jetë i uritur?"
Doli se ky fëmijë ishte përzënë nga shtëpia e tij
dhe me plotkuptimin e fjalës nuk kishte pasur një vakt për javë të tëra.
Ai tha se ishte "... aq i lehtësuar që dikush më në fund pyeti. "
Siç dukt, ne kemi krijuar një sistem shëndetësor
ku duke e pyetur pacientin "A jeni i uritur?"
është aq jashtë kufijve të asaj që llogaritet si kujdes shëndetësor
saqë ne kryesisht dështojmë apo harrojmë ta pyesim;
ku mjekët ankohen për politikën "jo sanduiç i tretë"e një spitali,
që do të thotë se nëse je një pacient i uritur në emergjencë,
ti mund të kesh vetëm dy sanduiçe falas,
por aq MRI sa urdhëron mjeku;
ku, në vitin 2016 në shtetin e Texas,
ata shpenzuan 1.2 miliardë dollarë mbi shpenzimet mjekësore të kequshqyerjes
në vend të qasjes së ushqimit të shëndetshëm;
ku një Qendër për Kujdesin Mjekësor dhe programi për Shërbimet Mjekësore
i klasifikon pacientët e uritur,
në mënyrë që disa t'i qasen ushqimit e disa marrin informacion për ushqimin,
me arsyetimin se të mos bërit asgjë për pacientët e uritur
është kujdes standard dhe i zakonshëm në këtë vend.
Dhe ky është vetëm ushqimi.
E njëjta gjë është e vërtetë për strehimin, elektriktricitetin ...
Faktori me i rëndësishëm është se, kujdesi shëndetësor mund të ndryshojë,
por jo me mjaftueshëm dhe me siguri jo shpejt mjaftueshëm .
Ne bëjmë pyetje të gabuara të mjekëve tanë, pacientëve tanë,
por edhe të qytetarëve tanë.
Ne pyesim dhe diskutojmë rreth kujdesin shëndetësor,
por çfarë mendojnë votuesit rreth shëndetit?
Askush nuk mund të na tregojë përgjigjen e kësaj pyetjeje,
kështu që nisëm një iniciativë të re
dhe punësuam një firmë votimi për t'i pyetur votuesit në të gjithë vendin:
Çfarë ju duhet që të jeni të shëndetshëm?
Çfarë e bën këtë befasuese është se askush nuk ia kishte idenë
se çfarë po flasim rreth kujdesit shëndetësor.
Votuesit nuk mendojnë se përcaktuesit socialë të shëndetit
është një shprehje e kënaqshme.
Ata në të vërtetë e urrejnë atë.
"Kush person i paarsimuar doli me atë gjuhë? "
tha një nga votuesit.
Ose i preferuar im ishte ai që tha,
"Ti po më vdes mua."
Por kur zhvesh gjithë absurditetin
e gjuhës sonë në kujdesin shëndetësor,
ne e dimë saktësisht se çfarë krijon shëndetin.
Për shembull Sharlota, në Karolinën e Veriut.
Ne patëm dy grupe fokusi,
një nga gratë afrikane demokratike dhe një nga gratë e bardha republikane.
Dhe ne i pyetëm ato, "Nëse do të kishit njëqind dollarë,
si do t'i shpenzonit ato për të blerë shëndetin në komunitetin tuaj?
Siç duket, ato binin dakord gati në pikën e fundit të përqindjes.
Së pari, ato pajtoheshin se kujdesi shëndetësor e ndikon vetëm disi shëndetin.
Kështu që, ato zgjedhin të shpenzojnë shumicën e dollarëve të tyre
jashtë spitaleve dhe klinikave.
Dhe së dyti, ato pajtohen në atë që krijon shëndetin,
duke shpenzuar 19 për qind në strehim të përballueshëm
dhe rreth 25 për qind për qasje në ushqim të shëndetshëm.
Dhe unë jam e sigurt që ju po mendoni, "Kjo duhet të jetë një koincidencë."
Por nuk është.
Meshkujt votues të bardhë dhe latinë në Seattle,
votuesit e bardhë dhe afrikano-amerikanë demokratë në Cleveland,
republikanët e bardhë meshkuj në Dallas,
demokratët e bardhë me të ardhura të ulëta në Hendersonville, North Carolina:
përgjigjet e tyre janë çuditërisht të ngjashme,
pasi të gjithë ata zgjodhën të shpenzonin më shumë para
në ushqim të shëndetshëm dhe strehim të sigurt
sesa në spitale dhe qendra shëndetësore.
Kur ju bëni pyetjet e duhura,
bëhet shumë e qartë:
ne mund të jemi të përçarë tek kujdesi shëndetësor në këtë vend,
por ne jemi të unifikuar tek shëndeti.
Gjëja të cilën jam munduar të kuptoj është pse-ja.
Pse jemi dakord për shëndetin?
Ne pajtohemi për shëndetin sepse është sens i përgjithshëm.
Ne të gjithë e dimë se gjërat që duhet të bëjmë për të qënë të shëndetshëm -
mjekësia dhe kujdes mjekësor -
nuk janë gjërat që na duhen për të qënë të shëndetshëm,
për të mos u sëmurur në radhë të parë.
Por ne gjithashtu pajtohemi për shkak të përvojës së përbashkët.
Në një studim me 5,000 pacientë,
24 për qind e pacientëve me sigurim tregtar shëndetësor -
domethënë, ata kishin një punë -
ende mbetën pa ushqim ose luftuan për të gjetur strehim apo transport
apo burime të tjera esenciale.
Njëzet e katër përqind.
Dhe ne pamë të njëjtën gjë në grupet tona të fokusit.
Pothuajse çdo votues e dinte çfarë do të thotë të luftosh,
ose veten ose familjet e tyre
apo fqinjët e tyre.
Një prej atyre grave republikane të bardha në Charlotte ishte një kamariere
që luftonte për të qëndruar zgjuar me një sodë të madhe Big Gulp.
Ajo thjesht dukej e rraskapitur.
Dhe ishte.
Ajo na tha se punonte dy punë
por ende nuk mund të përballonte një anëtarësim në Y,
por ishte në rregull që s'mund të shkonte në palestër, tha ajo,
sepse ajo gjithashtu nuk mund të përballonte naftën
dhe ecte 10 milje për në punë dhe nga puna
cdo dite të vetme.
Duke dëgjuar atë, unë ndjeva këtë panikun e njohur të rritej brenda meje,
mbetjet e fëmijërisë sime.
Kur isha 10 vjeç,
babai im shtrihej në dyshemenë e dhomës së ndenjes
në mbërthimin e një prej depresioneve të tij të shumta.
Kur unë kërrusesha afër tij, ai më thoshte se donte të vriste veten.
Babai im jetonte,
por ai luftonte të punonte.
Dhe familja ime mbijetoi,
por ne me zor ia dilnim
vetem me një rroge,
duke u mbështetur në rrogën e nënës sime mësuese.
Edhe si fëmijë i vogël, e dija që ne jetonim në hijen
e shkatërrimit financiar dhe emocional.
Kjo zor se thuhet,
sepse mua më janë dashur 25 vjet të jem e sinqertë me veten time
se kjo është arsyeja pse e bëj këtë punë:
duke e ditur se babait tim i duhej kujdesi shëndetësor për t'u shëruar,
por për të qënë të shëndetshëm, familjes sime i duhej diçka tjetër,
na duhej një e ardhur tamam;
dhe të dija, ashtu si shumë njerëz më shumë se unë,
atë panikun kur bazat kërcënojnë të rrëzohen.
Për votuesit në grupet tona të fokusit, zgjidhjet ishin të drejtpërdrejta.
Si tha një prej atyre grave republikane të bardha në Charlotte,
"Në vend që të vëmë gjithë këto para në kujdes shëndetësor,
vihini ato në strehim të përballueshëm.
E keni parasysh, pra, merrini ato shpërndajini ndryshe ".
Rezulton se kur ke gjuhën e duhur
dhe kur bën pyetjen e duhur,
përgjigjet bëhen jashtëzakonisht të qarta
dhe unanime.
Ajo që dimë është se, pavarësisht gjithë zhurmës,
plani për kujdesin shëndetësor në këtë vend
është se nuk ka plan.
Por ne kemi diçka më të fuqishme se projekt-ligji i çdo politikani,
se platforma e çdo kandidati,
çdo deklarate politike prej serbatorëve idesh.
Ne kemi sensin dhe përvojën tonë të përbashkët.
Kështu që unë pyes, nëse je një ekzekutiv i kujdesit shëndetësor:
A e dini sa prej pacientëve tuaj kanë mbetur pa ushqim
ose luftojnë për të paguar qiranë në fund të muajit?
A janë këto të dhëna në kartelën tuaj të rezultateve,
duke i dhënë formë biznesit dhe shpërblimeve tuaja?
Nëse jeni politikan:
Do të vazhdoni të luftoni në tokën e përvëluar të kujdesit shëndetësor,
apo do të veproni në bazë të asaj që votuesit tuaj,
që votuesit demokratikë dhe republikanë njësoj,
tashmë e dinë,
që është se pagat e mira,ushqimi i shëndetshëm dhe strehimi i sigurt
janë shëndeti?
Dhe për pjesën që mbetet, për qytetarët e këtij vendi:
Do të kërkojmë llogari për atë që dimë të jetë e vërtetë,
që është se sensi ynë i përbashkët,
përvoja jonë e përbashkët,
na bën ekspertë në atë që duhet për qënë i shëndetshëm?
Ky moment, si përfundim,
nuk ka të bëjë me ndryshimin e mendjes.
Ka të bëjë me diçka më të fuqishme.
Ka të bëjë me ndryshimin e pyetjeve që pyesim
dhe uljen e zhurmës për të dëgjuar përgjigjet e njëri-tjetrit.
Ka të bëjë me mundësinë radikale në të cilën ne pacientët,
ne mjekët, ne kujdestarët,
ne drejtuesit e kujdesit shëndetësor
dhe po, edhe ne njerëzit,
biem dakord.
Dhe tani është koha -
në fakt, shumë ka kaluar koha -
që ne të marrim guximin
për t'i dëgjuar këto përgjigje dhe të veprojmë sipas tyre.
Ju falemnderit.
(Duartrokitje)