Şu an gezegenimizde olanlarla yüzleşmek
oldukça acı verici.
Yanan ormanlardan,
okyanuslardaki plastiklere,
her gün yok olan türlere
zorunlu göçlere...
Bunalmış hissetmek çok kolay.
Belki biraz çaresiz.
Güçsüz.
Kızgın.
Tutuşmuş.
Uyuşmuş.
Kopuk.
Muhtemelen hepsi.
Bu dağınık ve karışık duygular,
tamamıyla anlaşılır.
Keşke biri bana bunu 30 yıl önce söyleseydi.
Üniversitede ilk yılımdı ve çevresel çalışmalar dersleri alıyordum.
İnsanların güzel dünyamıza
derinden zarar vermesiyle ilgili
kötü haberlerle dolu bir dönemdi.
Çıkmak için hiçbir araç verilmeden
karanlık bir tünele atılmış gibi hissettim
ve yine de her şey normalmiş gibi
günlük hayatıma devam etmem bekleniyordu.
Ama bu tür bilgilere bir kez maruz kaldığınızda
artık hiçbir şey normal olmaz.
Endişeliydim ve korkmuştum,
hiç kimse bunun hakkında konuşmuyordu.
ve ben neredeyse okulu bıraktım, gerçekten.
Ama okul yerine Kaliforniya'da bir saha çalışmasına kaydoldum.
Küçük bir grup olarak iki ay boyunca sırt çantasıyla gezdik.
Kulağa çok etkileyici geldiğini biliyorum.
Öyleydi ama çok konuştuğumuzu keşfettim.
Dünya hakkında
açıkça ve dürüstçe
nasıl hissettiğimizi konuşuyorduk
ve hiç kimse bana herhangi bir konuda daha olumlu ya da umutlu olmam
gerektiğini söylemedi.
Bir kez bile.
Şaşırtıcı şekilde kendimi daha iyi hissettim.
Bu başa çıkılamaz gibi görünen sorunlarla
doğrudan yüzleşebilirmişim
gibi hissettim.
Şunu idrak ettim:
Ya kendimizi
ve birbirimizi anlayarak
bu krizden kurtulmanın
yeni ve farklı bir yolunu bulabilirsek?
Ya psikoloji, gezegenimizin şu anda
karşılaştığı en büyük zorlukları çözmede
eksik bir anahtarsa?
Saha çalışmasından döndüğümde
klinik psikolojiye odaklandım,
travma, keder ve yaratıcılık
arasındaki ilişkileri araştırdım.
Bence, tüm bunların kalbinde yatan çelişki
gerçekten acı veren şeylerle
nasıl hayatta kaldığımız,
tehditkar, ezici ve korkutucu
olaylar karşısında nasıl bağlı kaldığımızdır.
Görünen o ki, psikoloji bu konuda çok şey biliyor.
Gerçekten çok şey biliyor.
Ama ben bunlardan bahsedildiğini ne çevre çalışmaları sınıfımda
ne katılmaya başladığım iklim eylemleri toplantılarında
ne de herkesin
neden daha hızlı davranmıyoruz
ve bu ne kadar sürecek diye sorduğu uluslararası konferanslarda
hiç duymuyordum.
Böylece bu bir nevi
benim psikolojiden kazandığım anlayışları
işleri tersine çevirmek için ön cephede çalışanları desteklemek adına
kaynak ve araçlara çevirdiğim görevim oldu.
Bu arada bu herkes için demek.
Şu an hepimiz ön saflardayız.
Ben yıllarca çevre, iklim ve psikoloji
arasında sıkıştıktan sonra artık şuna inanıyorum,
bizim işimizde eksik olan şey bu.
Yaratıcı, dirençli, yetenekli, becerikli, cesaretli
ve dünyanın şu anda ihtiyacı olan her şey için
kapasitemizi üstel olarak ivmelendirebilecek şey bu.
Şimdi sizlerle özellikle yenilikçi bulduğum
üç konsepti ve şu zamanları
biz insanlar için
nasıl anlamlandırdığımı paylaşacağım.
İlki, hoşgörü penceremiz dediğimiz bir şey.
Dr. Dan Siegel hepimizin bir penceresi olduğunu söylüyor.
Stresi, bağlıyken ne kadar
tolere edebiliriz ki
klinisyenler bunu "entegre" olarak adlandırıyor.
Entegre, düşüncelerimiz ve duygularımızın
aralarından seçerek değil de
tümünün hakikaten farkında olabileceğimiz bir şey.
Hepimizin bir eşiği var.
Peki, tolere edebileceğimizin de ötesinde
stresle karşılaştığımızda ne olur?
Penceremizin kenarlarına gitme eğiliminde oluruz.
Bir yandan,
kaotik cevap denilen
depresyon ve çaresizlik gibi gözüken
bir nevi kapatma olan bir çeşit yıkıma
gidebiliriz.
Pencerenin diğer kenarında ise daha katı bir cevap var:
İnkar,
öfke
sert.
Böyle olduğunda
aslında entegre olma kapasitemizi kaybediyoruz,
metanetli, uyumlu
olmak istediğimiz her şeyi.
Bu tamamen normal
ama bu şu anda tüm dünyada yaşanıyor, değil mi?
Hepimiz bu farklı hisler, duygular arasında tereddütte kalıyoruz.
İklim değişikliği gibi bir şeyle,
her yeni bilimsel raporla
belgeselle,
noktaları birleştiren, yaptıklarımız
ve sebep oldukları etkiler,
kitlesel olarak bizi tolerans penceremizin dışına itebilir.
Bu kapasiteyi kaybediyoruz, değil mi?
Yıllardır, Orta Batı ABD'den Çin'e
farklı kültür birikimlerinden ve politik düşüncelerden
yüzlerce insanla
olanların bize nasıl hissettirdiği
hakkında konuştum.
Düşünceleri ya da inançları değil.
Yerel çevrenizde,
suyunuzda, toprağınızda neler olduğuyla alakalı
yani büyük resim hakkında neler hissettiğimizle ilgili konuştum.
Neredeyse hepsinden duyduğum şey
bakın söylüyorum
eli kolu bağlı olmak.
Konuşmanın bir noktasında insanlar,
"Olanları ciddi bir şekilde umursuyorum,
çıldırıyorum.
Korkuyorum.
Bu toprakları seviyorum, kuşları seviyorum."
diyorlar.
"Ama hareketlerim önemsiz gibi hissediyorum.
Nereden başlayacağımı bilemiyorum.
Ben aynı zamanda --"
İnsanların laflarının arasında
"Değişmekten çok korkuyorum.
Her türlü değişiklikten... bu çok --
Düşünemiyorum bile, bu düşünülemez gibi." dediklerini duyuyorum.
Bu ikinci kavram,
çifte açmaz.
Çifte açmaz, bir şeyi yaparsanız da
yapmazsanız da kötü hissetmek
ve çıkmazda kalmaktır.
Bu çekilmez bir insani deneyim.
Bundan kaçınmak ve bir kenara atmak için her şeyi yaparız.
Tüm bu önemseme ve kaygı burada
sadece azalır, gizlenir.
Ama olan şey,
insanlar önemsemiyormuş gibi gözüküyor, umursamazlık gibi.
Durumun aciliyetini gören kimselerse,
"Sizi motive etmeliyiz.
Sizi heyecanlandırmalıyız." diyor.
Biz çözümlerin amigosu oluyoruz.
Ya da "Gerçekler bunlar, bunlar yaşanıyor, uyanın." diyoruz.
Bu şeyler aslında özleri itibariyle kötü değildir
çünkü çözümlere ihtiyacımız var ve gerçeklerle yüzleşmemiz lazım.
Ama kasıtsız da olsa bu geri tepebilir ve daha fazla
uyuşukluğa, hareketsizliğe sebep olabilir ki
bu bazı insanlar için çok kafa karıştırıcıdır.
Şey gibi, ne haltlar dönüyor, değil mi?
Bu, altta neler döndüğüyle
gerçekten ilgilenmemekten kaynaklanıyor.
Bir terapistle görüşmeye gittiğinizi hayal edin
ve bir çifte açmazınız var.
Gerçekten çaresiz hissediyorsunuz,
değişmeniz gerektiğini biliyorsunuz
ve terapist size bağırarak
"Ne olduğunu görmüyor musunuz? Şimdi hareket etmezseniz
korkunç sonuçlarla
karşılaşacaksınız.
Umrunuzda değil mi?
Sorununuz ne?
Neye mâl olacak?" diyor.
Ya da bir terapiste gidiyorsunuz,
sahiden üzgün ve kederli hissediyorsunuz
ve bu terapist,
"Çok fazla düşünmeyin.
Yapabileceğiniz bazı basit şeyler var.
Basit pozitif şeyler" diyor.
Sizi başından gönderiyor.
Evet, eğer bu ben olsaydım
bu terapisti anında kovardım
çünkü iyi bir terapist uyum denilen bir metot kullanır.
Bu konsepti çok seviyorum.
Uyum, evet, ayarlamak.
Uyum, senkronize, anlaşılmış hissetmemizdir,
ve tam olarak olduğumuz halimizle kabul edildiğimizi hissetmemizdir.
Biz bunu hissediyoruz,
dünyayla kimsenin bizi değiştirmeye çalışmadığı,
utandırmadığı ya da yargılamadığı
anlamlı bir ilişki içerisindeyiz.
Öyle değil mi?
Uyum, beceri gerektirir.
Eğer ortaya konan şey fazlaysa,
acil tehditlerle karşı karşıyaysak,
herhangi bir şeyle uymak çok zordur.
Ama içinde olduğumuz anın paradoksu
tolerans penceremizde daha uyumluyken,
sorunlarımızı çözmekte
yaratıcı olmakta, uyumlu olmakta, esnek olmakta,
kendimizin en mükemmel hali olmakta
çok daha kabiliyetliyiz, değil mi?
Peki ya iklim ve çevresel çalışmalarımız
tolerans penceremiz,
çokça çifte açmazlar
ve uyum gibi konseptlerle
bilinçlendirilirse?
Bu çok fazla şey gibi gözükebilir.
Bana hep sorulur,
"Tamam, Renee, bu söylediklerin kliniksel anlamda harika,
bunun için zamanımız yok."
Bu kesinlike doğru değil.
Çünkü biz bu konudaki çalışmalarımıza
her yönüyle uyum getirebiliriz.
Bu kendimizle başlar.
Kendinizden haberdar değilseniz tam anlamıyla uyum sağlayamazsınız.
Kötü haberi verdiğim için üzgünüm.
Başka bir yol yok.
İçten dışa olan bir şey.
Bu hakikaten, "Nasıl hissediyorum?" sorusuna uyum sağlamakla başlıyor.
Merhametli olmakla.
Biliyorum söylemesi kolay
ama gerçekten merhametli olmak,
bunlar zor konular.
Bu zamanlar insan olmak için zor zamanlar,
uyanıyoruz.
Ben kötü bir insan değilim.
Ne oluyor demek,
ve sosyal anlamda uymamıza izin veren
tecrübemize merak katmak.
Bunu uygulayabileceğimiz sonraki seçenek
küçük gruplarda,
bireysel,
kampanyalarda, stratejilerde, sınıflarda, sinema salonlarında
ya da parklarda uyum sağlamak.
Sadece kendimiz olabilmek için birbirimize izin verebildiğimiz yerlerde
ve bakın, bu bizim daha yüksek seviyeye
çıkmamıza izin veriyor.
Yürütme görevi, prefrontal korteks,
sinir sistemimizin sakinleşebileceğini
ve diğeri tarafından anlaşıldığımızı hissettiğimizde.
Üçüncü yöntem, uyumla yönetme.
Liderler ve fenomenler olarak,
bir insan olarak görünmek, gerçek görünmek.
"Biliyor musunuz?
Gerçekten korkuyorum.
Bütün cevapları bilmiyorum." demek.
Liderleri bunu söylerken hayal edebiliyor musunuz?
"Bilmiyorum.
Ama buradayız ve hepimize ihtiyaç var.
Bunun içinde birlikteyiz
ve bunu yapabiliriz."
Bu sadece "Bunu yapabiliriz" den farklı bir mesaj, değil mi?
Bu "İşte buradayız.
Korkuyorum, ama bunlar oluyor."
İşte, olay şu,
bu çalışmanın tamamı gerçek,
muhteşem hallerimizi
göstermeye yarayacak,
bu şartları yaratacak araçlara sahibiz.
Hiç kuşkusuz, %100 biliyorum ki
her birimiz, insanlar olarak sahip olduğumuz
ustalık, mükemmellik ve cesurlukla
bu zorluklarla baş etme kapasitesine sahibiz.
Sadece tüm koşulları birlikte sağlamamız lazım.
Birbirimize ihtiyacımız var.
Birbirimizi desteklemeye ve kendimize
bunu gerçekten yapmak için izin vermeye ihtiyacımız var.
İhtiyacımız olan şey bu, o yüzden...
Hadi derin bir nefes alalım.
Kendimiz ve başkaları için merhametli olalım.
Şu anda ve geçmişte
böylece bu zor gerçeklikleri
acı doğruları ortaklaşa halledelim.
Hadi birlikte yapalım.
Dünya bunu yapmamız için hazır
ve bunu yapabiliriz.
Teşekkür ederim.
(Alkışlar)