Godine 1881, doktor Vilijam Halsted žurio je da pomogne svojoj sestri Mini,
koja je krvarila nakon porođaja.
Brzo je ubacio iglu u svoju ruku,
izvadio je svoju krv i dao je sestri.
Nakon nekoliko neizvesnih minuta, počela je da se oporavlja.
Halsted nije znao koliko su imali sreće.
Njegova transfuzija je uspela samo zato što su on i njegova sestra
imali istu krvnu grupu,
nešto što nije zagarantovano, čak i među užom rodbinom.
Krvne grupe nisu bile otkrivene u Halstedovo vreme,
iako su ljudi eksperimentisali sa transfuzijama vekovima,
uglavnom bezuspešno.
Godine 1667, francuski lekar Žan-Baptist Deni je postao
prvi koji je pokušao tehniku na ljudskom biću.
Deni je preneo krv ovce u Antoena Moroa,
čoveka koji je verovatno patio od psihoze,
u nadi da će smanjiti njegove simptome.
Nakon toga, Moro je bio raspoložen.
Ali nakon druge transfuzije, dobio je temperaturu,
jak bol u donjem delu leđa, intenzivno pečenje u ruci
i mokrio je gustu, crnu tečnost.
Niko nije znao u to vreme, pak,
da su ovo bili znaci opasne imune reakcije koja se odvijala unutar njegovog tela.
Ovaj imuni odgovor započinje proizvodnjom proteina
koji se nazivaju antitelima,
koja prave razliku između ćelija sopstvenog tela i uljeza.
To rade tako što prepoznaju strane proteine ili antigene,
koji su ugrađeni u ćelijsku membranu uljeza.
Antitela se zakače za antigene,
dajući signal ostalim imunim ćelijama da napadnu i unište strane ćelije.
Uništene ćelije se izbacuju iz tela kroz urin.
U ekstremnim slučajevima, masovno razlaganje ćelija
uzrokuje ugruške u krvnom toku, koji remete tok krvi ka vitalnim organima,
preopterećuju bubrege i uzrokuju otkazivanje organa.
Na sreću, Denijev pacijent je preživeo transfuziju.
Ali, nakon što su se druge transfuzije između vrsta pokazale fatalnim,
procedura je postala zabranjena duž Evrope
i nije se koristila nekoliko vekova.
Sve do 1901. godine kada je austrijski lekar Karl Landštajner
otkrio krvne grupe,
važan korak ka uspešnoj transfuziji krvi između ljudi.
Primetio je da kada se pomešaju različite grupe, one prave ugruške.
Ovo se dešava kada se antitela zakače za ćelije sa stranim antigenima,
uzrokujući da se ćelije krvi zgrušaju.
Ali, ako su ćelije donora iste krvne grupe kao ćelije primaoca,
ćelije donora neće biti uništene i neće se formirati grudvice.
Do 1907. godine,
doktori su mešali male količine krvi pre nego što je transfundiraju.
Ako nije bilo grudvica, tipovi su se poklapali.
Ovo im je omogućilo da spasu hiljade života,
postavljajući temeljac za moderne transfuzije.
Sve do sada, sve transfuzije su se dešavale u sadašnjem vremenu,
direktno između dve individue.
To je zato što krv počinje da se zgrušava skoro odmah
nakon što dođe u kontakt sa vazduhom,
a to je odbrambeni mehanizam koji sprečava prekomerno gubljenje krvi nakon povrede.
Godine 1914, istraživači su otkrili da hemikalija natrijum citrat
zaustavlja koagulaciju krvi otklanjajući kalcijum koji je neophodan za zgrušavanje.
Krv sa citratima može da se sačuva za kasniju upotrebu,
što je prvi korak ka omogućavanju transfuzije krvi u velikim razmerama.
Godine 1916, par američkih naučnika je otkrio efektniji antikoagulant
nazvan heparin koji deaktivira enzime koji omogućuju zgrušavanje.
I dan-danas koristimo heparin.
U isto vreme,
američki i britanski istraživači su razvili prenosive mašine
koje su mogle da transportuju krv na bojna polja u Prvom svetskom ratu.
U kombinaciji sa novootkrivenim heprinom,
doktori su na siguran način skladištili i čuvali litre krvi,
prebacujući je direktno na bojno polje da daju krv ranjenim vojnicima.
Nakon rata, ova nezgrapna prenosiva kutija postala je inspiracija
za današnju banku krvi, i deo je opreme bolnica širom sveta.