W 1881 roku lekarz William Halsted śpieszył z pomocą swojej siostrze Minnie,
która po porodzie doznała krwotoku.
Szybko wkłuł się w swoje ramię,
pobrał krew i przetoczył ją siostrze.
Po kilku minutach niepewności poczuła się lepiej.
Halsted nie wiedział, ile mieli szczęścia.
Jego transfuzja pomogła tylko dlatego, że on i jego siostra
mieli tę samą grupę krwi,
co nie jest pewne nawet wśród bliskich krewnych.
Grupy krwi nie zostały odkryte za życia Halsteda,
chociaż ludzie eksperymentowali z transfuzją przez wieki,
w większości bezskutecznie.
W 1667 roku francuski lekarz Jean-Baptiste Denis
pierwszy przetestował tę metodę na ludziach.
Denis przetoczył owczą krew Antoinemu Mauroy,
który prawdopodobnie cierpiał na psychozę,
w nadziei że zabieg zmniejszy jego objawy.
Po zabiegu Mauroy czuł się dobrze.
Jednak po drugiej transfuzji dostał gorączki,
silnego bólu w dolnej części pleców, intensywnego pieczenia w ramieniu,
a zamiast moczu oddawał gęstą, czarną ciecz.
Mimo że nikt tego wtedy nie wiedział,
były to oznaki niebezpiecznej reakcji układu immunologicznego.
Ta reakcja rozpoczyna się wraz z produkcją białek,
przeciwciał,
które odróżniają własne komórki od obcych.
Rozpoznają obce białka, antygeny,
wbudowane w błonę komórkową intruza.
Przeciwciała przyłączają się do antygenów,
dając sygnał innym komórkom, żeby zaatakować i zniszczyć obce komórki.
Zniszczone komórki są usuwane z organizmu z moczem.
W ekstremalnych przypadkach duża liczba zniszczonych komórek
tworzy skrzepy blokujące przepływ krwi do organów życiowych,
powodując niewydolność nerek i innych organów.
Na szczęście pacjent Denisa przeżył transfuzję.
Jednak gdy inne transfuzje międzygatunkowe okazały się śmiertelne,
zakazano tej procedury w Europie
na kilkaset lat.
Dopiero w 1901 roku austriacki lekarz Karl Landsteiner
odkrył grupy krwi.
Był to kluczowy krok do powodzenia transfuzji międzyludzkich.
Zaobserwował, że po wymieszaniu różnych grup tworzą się skrzepy.
Dzieje się tak, gdy przeciwciała łączą się z komórkami o innych antygenach,
powodując zlepianie się komórek krwi.
Gdy komórki dawcy mają tę samą grupę co komórki biorcy,
komórki dawcy nie będą uznane za obce i nie utworzą skrzepów.
Do 1907 roku
lekarze mieszali niewielkie ilości krwi przed wykonaniem transfuzji.
Jeśli nie utworzyły się skrzepy, grupy były jednakowe.
Pozwoliło to ocalić tysiące istnień ludzkich
i stworzyć podwaliny współczesnych transfuzji.
Aż do tego momentu wszystkie transfuzje odbywały się w czasie rzeczywistym,
bezpośrednio między pacjentami.
Ponieważ krew krzepnie prawie natychmiast
w kontakcie z powietrzem,
jako mechanizm zapobiegający utracie krwi w wyniku urazu.
W 1914 roku badacze odkryli, że cytrynian sodu
zatrzymuje proces krzepnięcia, usuwając wapń niezbędny do tego procesu.
Krew z cytrynianem mogła być przechowywana na później.
Był to pierwszy krok umożliwiający transfuzje na większą skalę.
W 1916 para amerykańskich badaczy odkryła efektywniejszy środek przeciwzakrzepowy,
heparynę, która deaktywuje enzymy odpowiedzialne za krzepnięcie.
Heparyna jest używana po dziś dzień.
W tym samym czasie
amerykańscy i brytyjscy badacze stworzyli przenośne maszyny
umożliwiające transport krwi na pola walk pierwszej wojny światowej.
Dzięki odkrytej heparynie
medycy bezpiecznie przechowywali i konserwowali krew,
dostarczając ją bezpośrednio do rannych żołnierzy na polu walki.
Po wojnie ten prosty pojemnik stał się inspiracją
dla współczesnych banków krwi zakładanych w szpitalach na całym świecie.