ოთხი წლის წინ ვიყავი აქ
და მახსოვს, მაშინ
გამოსვლები არ იდებოდა ინტერნეტში.
მგონი, მონაწილეებს ყუთებს გადასცემდნენ.
ეს იყო ყუთები დი-ვი-დი დისკებით,
რომლებსაც თაროებზე აწყობდნენ... დღემდე იქ აწყვია.
(სიცილი)
ქრისმა დამირეკა
ჩემი გამოსვლიდან ერთ კვირაში
და მითხრა, გამოსვლების ინტერნეტში დადებას ვაპირებთო.
"შეიძლება თქვენიც დავდოთ?” რა თქმა უნდა, დავთანხმდი.
და ოთხი წლის შემდეგ...
როგორც გითხარით, გამოსვლა ნახა ოთხმა…..
მოკლედ, ოთხ მილიონჯერ ჩამოტვირთეს.
თუ, ვთქვათ, 20-ზე გავამრავლებთ,
მივიღებთ ადამიანთა იმ რაოდენობას, რამდენმაც ნახა გამოსვლა.
ქრისი ამბობს, რომ ერთგვარი წყურვილი შეინიშნება
ჩემს გამოსვლებზე.
(სიცილი)
(ტაში)
… რა, ვერ გრძნობთ?
(სიცილი)
მოკლედ, მთელი ეს ამბავი იმისთვის მოაწყვეს,
რომ კიდევ ერთი გამოსვლა მომემზადებინა, და აი, ისიც:
(სიცილი)
ოთხი წლის წინ ელ გორი გამოვიდა
ტედის კონფერენციაზე. მეც ვიღებდი მონაწილეობას.
მან ეკოლოგიური კრიზისის შესახებ ისაუბრა.
მეც შევეხე ამ საკითხს
მაშინდელი გამოსვლის ბოლოს.
ამიტომ მინდა ისევ იქიდან გავაგძელო,
იმიტომ, რომ მაშინ მხოლოდ 18 წუთი მომცეს სასაუბროდ... მართლა.
ჰოდა, იმას ვამბობდი, რომ…
(სიცილი)
ელ გორი მართალია.
ვგულუსხმობ, რომ მართლაც სახეზეა უდიდესი ეკოლოგიური კრიზისი.
და ვისაც არ სჯერა, ის უფრო ღრმა კრიზისს იმსახურებს.
(სიცილი)
მაგრამ, ჩემის აზრით, ადგილი აქვს მეორე ეკოლოგიურ კრიზისს,
რომელიც ასეთივე მძლავრია,
იგივე წარმომავლობისაა
და არანაკლებ ყურადღებას იმსახურებს.
მე ვგულისხმობ…
ისე, შეიძლება გაიფიქროთ: "თავი დამანებეთ,
ერთი ეკოლოგიური კრიზისი ხომ არის,
ჰოდა, სულაც არ მჭირდება მეორე."
მაგრამ ესაა არა ბუნებრივი რესურსების კრიზისი,
თუმცა იგი ნამდვილად სახეზეა,
არამედ ადამიანური რესურსების კრიზისი.
ჩემი აზრით, ჩვეულებრივ,
და ეს უკვე ბევრმა გამომსვლელმა აღნიშნა,
ჩვენ არსაკმარისად ვიყენებთ
საკუთარ ნიჭს.
უამრავი ადამიანი ისე გადის ცხოვრების გზას,
რომ ვერც კი ხვდება რა სახის ნიჭის მატარებელია
ან თუ გააჩნია საერთოდ ასეთი.
ბევრი ადამიანი ფიქრობს,
რომ დიდად ვერაფერში გამოდგება.
სინამდვილეში, მე ადამიანებს, ასე ვთქვათ, ორ კატეგორიად ვყოფ.
ჯერემი ბენთამმა, უტილიტარიზმის უდიდესმა ფილოსოფოსმა,
ერთხელ იქილიკა ამ მიდგომაზე:
“დედამიწაზე არსებობენ ორი ტიპის ადამიანები -
ისინი, ვინც ადამიანებს ორ ჯგუფად ყოფენ
და ისინი, ვინც არ ყოფენ."
(სიცილი)
უნდა გითხრათ, რომ მე ვყოფ.
(სიცილი)
ბევრი ადამიანი მინახავს,
რომელიც საკუთარი საქმიანობისაგან არ იღებს სიამოვნებას.
ისინი, უბრაოდ შეგუებულები არიან
და ასე ცხოვრობენ.
არანაირი სიამოვნება საქმის კეთებიდან.
მათთვის სამსახური ასატანია და არა სახალისო,
და უბრალოდ, შაბათ-კვირის მოლოდინში მუშაობენ.
მაგრამ ისეთებსაც შევხვედრივარ,
ვისაც უყვარს საკუთარი საქმე
და ვერც წარმოუდგენია სხვა რამის კეთება.
რომ შესთავაზოთ სამსახურისთვის თავის დანებება, ვერც მიხვდებიან, რას აუბნებით.
საქმე არა იმაშია, თუ რას აკეთებენ, არამედ იმაში, თუ ვინ არიან თავად ეს ადამიანები.
ისინი გეტყვიან, რომ
სისულელე იქნება ამ საქმისათვის თავის დანებება, რადგან
ეს საქმე მათი სულის ნაწილია.
მაგრამ ასეთი ბევრი არაა.
უფრო სწირად, მგონი
ასეთები უმცირესობას შეადგენენ.
ვფიქრობ, ამის უამრავი
მიზეზი არსებობს.
მათ შორის პირველია
განათლება.
რადგან განათლება, გარკვეულწილად,
ადამიანებს აუცხოვებს
საკუთარი ბუნებრივი ნიჭისა და შესაძლებლობებისაგან.
ადამინური რესურსები კი, ძალიან ჰგავქს ბუენბრივ რესურსებს -
ხშირად ისინი სღრმეშია ჩაძირული.
შენ კი უნდა მოიძიო ისინი.
ნიჭი და უნარები არაა, უბრალოდ, ზედაპირზე მიმოფანტული.
მათ პირობები უნდა შეუვუქმნათ გამოსავლენად,
პირველ რიგში იფიქრებთ, რომ
ეს განათლების მეშვეობით ხდება.
მაგრამ ძალიან ხშირად ასე არაა.
ამჟამად არსებული განათლების სისტემებში
რეფორმებს ატარებენ.
მაგრამ ეს არაა საკმარისი.
რეფორმა უსარგებლოა,
იმიტომ რომ იგი ფუჭი მოდელის გაუმჯობესების მცდელობაა და მეტი არაფერი.
ჩვენ კი გვესაჭირეობა -
და ეს არაერთხელ გაისმა ამ დღეებში კონფერენციაზე -
არა ევოლუცია,
არამედ რევოლუცია განათლებაში.
არსებული მიდგომა უნდა შეიცვალოს
და სულ სხვა რამედ იქცეს.
(ტაში)
ყოველთვის რთულია
ძირფესვიანი ცვლილების განხორციელება
განათლებაში.
ინოვაცი ყოველთვის რთულია,
რადგან იმის გაკეთებას გულისხმობს,
რაც უმრავლესობისათვის არაა ადვილი.
ეს ნიშნავს ეჭვქვეშ დააყენო ის, რასაც არასოდეს მტკიცება არ სჭირდებოდა -
რაც, ერთი შეხედვით ცხადზე უცხადესია.
უდიდესი სირთულე რეფორმის
ან გარდაქმნისათვის
არის საღი აზრის დიქტატი,
როცა ადამიანებს მიაჩნიათ, რომ
“ეს შეუძლებელია სხვაგვარად იყოს, რადგან ყოველთვის ასე იყო.”
ცოტა ხნის წინ აბრაჰამ ლინკოლნის შესანიშნავ ფრაზას წავაწყდი
და ვიფიქრე გესიამოვნებოდათ ახლა მისი მოსმენა.
(სიცილი)
ეს ფრაზა მან 1862 წლის დეკემბერში
კონგრესის მეორე წლიურ სხდომაზე წარმოსთქვა.
უნდა გითხრათ, რომ წარმოდგენა არ მაქვს რა ხდებოდა მაშინ.
ბრიტანეთში არ ისწავლება ამერიკის ასტორია.
(სიცილი)
მიჩქმალული გვაქვს. ეს ჩვენი პოლიტიკაა.
(სიცილი)
ასე, რომ ეჭვგარეშეა, 1862 წლის დეკემბერში რაღაც მნიშვნელოვანი ხდებოდა,
რის შესახებაც ჩვენი აუდიტორიის ამერიკული ნაწილისათვის,
ალბათ, ცნობილია.
აი, რა თქვა ლინკოლმა:
"დოგმები
მშვიდი წარსულისა
აღარ გამოდგება ქარცეცხლიან აწმყოში.
ჩვენი მაღალი მისია
დიდ სირთულეებს შეიცავს,
და ჩვენ ამ მისიასთან ერთად უნდა ავმაღლდეთ."
ძალიან მომწონს:
კი არ შევწვდეთ სიმაღლეს, არამედ მასთან ერთად ავმაღლდეთ.
“ვემსახურებით რა სრულიად ახალ, უპრეცენდენტო საქმეს,
საჭიროა ვიაზროვნოთ ახლებურად
და ვიმოქმედოთ ახლებურად.
თავიდან მოვიშოროთ ძველი დოგმები
და შევძლებთ ქვეყნის გადარჩენას.”
მომწონს ეს “ძველი დოგმების თავიდან მოშორება”.
იცით, ხომ რასაც ნიშნავს?
…რომ თავს მოხვეული გვაქვს შეხედულებები,
რომლებსაც ვაღიარებთ მტკიცებულების გარეშე,
აღვიქვამთ, როგორც მოვლენათა თუ საგანთა ბუნებრივ მდგომარეობას, რომ ყველაფერი ასეც უნდა იყოს.
მათ შორის ბევრი
არ ჩამოყალიბებულა ჩვენი საუკუნის მოთხოვნების პასუხად,
თუმცა შესანიშნავად პასუხობს გასული საუკუნის მოთხოვნებს.
მაგრამ მათ ჯერ კიდევ უპყრიათ ჩვენი გონება.
ამიტომ საჭიროა თავის გავითავისუფლოთ ასეთი აზრებისა თუ დოგმებისაგან.
რა თქმა უნდა, ეს სათქმელად ბევრად იოლია.
სხვათა შორის, საკმაოდ რთულია იმის დადგენა თუ, კონკრეტულად, რას არ სჭირდება მტკიცება.
რატომ? იმიტომ, რომ მათ დამტკიცება არ სჭირდება.
მოდით, ისეთ რამეს გკითხავთ, რაც შეიძლება მიგაჩნდეთ ჩვეულებრივ ამბად, რომლის დამტკიცებასაც არ საჭიროებთ.
რამდენმა თქვენგანმა გადააბიჯა 25 წელს?
არა, ეს არაა იმ კატეგორიიდან, რასაც ჩვეულებრივად აღიქვამთ.
რა თქმა უნდა, ეს იცით.
და რამდენი ხართ 25 წლის ქვემოთ?
ძალიან კარგი. ახლა, თუ შეიძლება
ხელი ასწიეთ 25 წელს გადაცილებულებმა, ვისაც მაჯის საათი გიკეთიათ.
უჰ, ბევრნი ვართ, არა?
აბა, იგივე სთხოვეთ მოზარდებით სავსე აუდიტორიას.
მოზარდები არ ატარებენ მაჯის საათებს.
არა იმიტომ, რომ ვერ ატარებენ ან აკრძალული აქვთ,
უბრალოდ, არ უნდათ.
მიზეზი კი ისაა, რომ ჩვენ, 25 წელს გადაბიჯებულნი,
გავიზარდეთ ციფრული კულტურის წინა ეპოქაში
და დროის გასაგებად
ვატარებთ ნივთს, რომელიც გვიჩვენებს მას.
ბავშვები კი, ახლა ციფრულ სამყაროში ცხოვრობენ
და მათთვის დრო ყველგანაა.
არ ესმით, რა საჭიროა ამისათვის მაჯის საათი.
ისევე როგორც, სხვათა შორის, არც თქვენთვისაა საჭირო;
უბრალოდ, თქვენ ყოველთვის ატარებდით საათს და იგივეს აკეთებთ ეხლაც.
ჩემი ქალიშვილი - 20 წლის ქეითი - არასოდეს ატარებს მაჯის საათს.
ვერ ხვდება, რა საჭიროა.
ქეითი: “ეს მხოლოდ ერთი ფუნქციის მქონე ხელსაწყოა”.
(სიცილი)
“რა გოიმობაა?”
მე ვეუბნები: “არა, არა, ნახე, თარიღსაც აჩვენებს.”
(სიცილი)
“მრავალფუნქციურია”.
ხვდებით ალბათ, რომ განათლების სფეროშიც არსებობს ასეთივე “თავს მოხვეული” შეხედულებები.
ორიოდე მაგალითს მოვიყვან.
პირველია სწორხაზოვნების იდეა:
აი, ეს აქ იწყება, მიჰყვები ამ ხაზს
და თუ ყველაფერს სწორად გააკეთებ, გახვალ ბოლოში
ისე, რომ მთელი დარჩენილი ცხოვრება გეყოფა.
მაგრამ ამ კონფერენციაზე ყველა გამომსვლელი ფარულად,
ზოგჯერ ღიადაც, სულ სხვა რამეს ამბობს.
...რომ ცხოვრება არაა სწორხაზოვანი, იგი ორგანულია.
ჩვენ ვქმნით საკუთარ სიცოცხელს სიმბიოზურად,
ვავითარებთ რა საკუთარ ნიჭსა და ტალანტებს
იმ გარემოებებთან მიმართებაში, რომლების შექმნაშიც თავად ნიჭი გვეხმარება.
მაგრამ იცით რა? ჩვენ ავიკვიატეთ
ეს სწორხაზოვნება.
და განათლების უმთავრეს მიღწევად
მიგვაჩნია კოლეჯში მოხვედრა.
მგონი ჩვენი ახირებაა კოლეჯში ჩაბარება,
გარკევულ კოლეჯში.
არ ვამბობ, არ წახვიდეთ მეთქი კოლეჯში, მაგრამ ყველასთვის არაა საჭირო
და არაა საჭირო ყველა ამ წუთას წავიდეს.
მოგვიანებითაც შეიძლება კოლეჯში ჩაბარება.
ცოტა ხნის წინ სან-ფრანცისკოში ვიყავი,
წიგნებზე ხელი უნდა მომეწერა.
ერთი, ოცდაათიოდე წლის კაცი იყო, წიგნი იყიდა.
ვკითხე, სად მუშაობ მეთქი?
მიპასუხა, მეხანძრე ვარო.
რამდენი ხანია, რაც მეხანძრე ხარ, მეთქი?
მიპასუხა, ყოველთვის მეხანძრე ვიყავიო.
- როდის გადაწყვიტე, მეთქი?
პატარა, რომ ვიყავიო. შემდეგ დასძინა: “ისე, ეს ყოველთვის პრობლემებს მიქმნიდა სკოლაში,
"რადგან სკოლაში ყველას მეხანძრეობა უნდოდა."
"მაგრამ მე მართლა მინდოდა მეხანძრეობა."
"მაღალ კლასებში მასწავლებლები"
"ამას სერიოზულად ვერ აღიქვამდნენ."
"ერთი განსაკუთრებით."
"მან მითხრა, რომ სიცოცხლის ფუჭად გატარების ტოლფასი იქნება,
"თუ ამას აირჩევო."
"კოლეჯში უნდა წახვიდე და პროფესიონალი გახდეო."
"ისიც მითხრა, დიდი პოტენციალი გაქვსო და მთელ ნიჭს ამაში ყრიო'"
"და მთელ შენს მონაცემებს ამაში ამაოდ ხარჯავო."
შემდეგ ახალგაზრდა კაცმა დასძინა, რომ ეს ძალიან შეურცხმყოფელი იყო,
რადგან მთელი კლასის წინაშე მითხრა და საშინლად შემრცხვაო.
“მაგრამ მე მხოლოდ მეხანძრეობა მინდოდა. ამიტომ როგორც კი სკოლა დავამთავრე,"
"მივაშურე მეხანძრეთა სამსახურს და ამიყვანეს.”
შემდეგ გაარძელა: “იცით რა? წეღან ის მასწავლებელი გამახსენდა,
რამოდენიმე წუთის წინ, როცა თქვენ მასწავლებელი ახენეთ."
"იმიტომ, რომ ექვსი თვის წინ
სიკვდილს გადავარჩინე."
(სიცილი)
"საგზაო შემთხვევა იყო,"
"გამოვიყვანე და რესპირატორი მივეცი,"
"მისი ცოლიც გადავარჩინე."
"იმედია, ეხლა ჩემზე უკეთესი აზრისაა.”
(სიცილი)
(ტაში)
ჩემის აზრით,
ნებისმიერი საზოგადოება დამოკიდებულია
ტალანტების მრავალფეროვნებაზე
და არა ტალანტის შესახებ ჩამოყალიბებულ წარმოდგენაზე.
ამიტომ ჩვენი გამოწვევების გულის სიღრმეში …
(ტაში)
მოკლედ, სინამდივლეში მთავარია
ადამიანში აღვადგინოთ ნიჭისა და
ჭკუის ქონის უნარი.
სწორხაზოვნება პრობლემაა.
ცხრა წლის წინ
ლოს-ანჟელესში ყოფნისას,
თვალი მოვკარი საჯარო განცხადებას,
ძალიან კეთილშობილურს:
“კოლეჯი იწყება საბავშვო ბაღში.”
არა, არ იწყება.
(სიცილი)
მართლა არა.
დრო რომ მქონდეს, ამაზე ვრცლად ვისაუბრებდი, მაგრამ არ მაქვს.
(სიცილი)
საბავშვო ბაღი იწყება საბავშვო ბაღში.
(სიცილი)
ერთხელ ჩემმა მეგობარმა თქვა:
“იცი, სამი წლის ბავშვი არაა ექვსი წლის ბავშვის ნახევარი?!"
(სიცილი)
(ტაში)
"ის სამი წლისაა."
მაგრამ როგორც წინა გამოსვლაში მოვისმინეთ,
ამჟამად დიდი კონკურენციაა საბავშვო ბაღში მოსახვედრად;
"სათანადო" საბავშვო ბაღზეა საუბარი,♪
სადაც სამი წლის ბავშვები გასაუბრებას გადიან.
წარმოიდგინეთ, ბავშვები სხედან კომიის წევრების წინ,
ერთ-ერთი უემოციოდ ათვალიერებს ბავშვის ანკეტას,
(სიცილი)
და ამბობს: “რა, სულ ესაა?” (სიცილი) (ტაში)
(სიცილი)
(ტაში)
"მთელი 36 თვე გქონდა და სულ ესაა?"
(სიცილი)
“ჯერ ვერაფერს მიაღწიე? სირცხვილი შენი!"
"როგორც ვხედავ, პირველი ექვსი თვე ძუძუს წოვაში გაატარე.”
(სიცილი)
როგორც იდეა აღმაშფოთებელია, მაგრამ ხალხს იზიდავს.
მეორე მნიშვნელოვანი საკითხია შესაბამისობა.
ჩვენი განათლების სისტემები
სწრაფი კვების მოდელზე დავაფუძნეთ.
ამაზე რამოდენიმე დღის წინ ჯეიმი ოლივერმა ისაუბრა.
კვების სისტემაში ხარისხის უზრუნველყოფის ორი მოდელი არსებობს.
ერთია სწრაფი კვება,
როცა ყველაფერი სტანდარტიზებულია.
მეორე, კი, მაგალითად, რესტორნები “ზაგატი” და “მიშელინი”,
სადაც არაა ყველაფერი სტანდარტიზებული;
არამედ ადაპტირდება გარემო პირობებთან.
ჩვენ კი მივეყიდეთ განათლების სწრაფი კვების მსგავს მოდელს,
რომელიც ისევე აღარიბებს ჩვენს სულსა და ენერგიას,
როგორც სწრაფი საკვება ფიტავს ჩვენს ფიზიკურ სხეულს.
(ტაში)
ვფიქრობ, აქ ორიოდ რამე უნდა ვაღიაროთ.
ერთი ის, რომ ნიჭი მეტისმეტად მრავალგვარია.
ადამიანებს ძალიან განსხვავებული მისწრაფებები აქვთ.
ცოტა ხნის წინ გავიაზრე, რომ
პატარაობისას გიტარა დაახლოებით ერთსა და იმავე დროს შემოგვაჩეჩეს ხელში
ერიკ კლაპტონს და მე.
და ხომ იცით რაც მოხდა? ერიკს გამოადგა, მე კი....
(სიცილი)
რაღაცნაირად, ვერ.
ვერაფრით ვერ ავამუშავე ეს გიტარა,
რას არ ვაკეთებდი, ხან ასე ჩავბერე, ხან ისე...
მაგრამ - არაფერი.
თუმცა, მარტო ესეც არაა.
ენთუზიაზმიც საჭიროა.
ხშირად ადამიანს კარგად გამოსდის ისეთი რამეც, რაც დიდად გულზე არ ეხატება.
ეს ენთუზიაზმია,
რაც ჩვენს სულს აღვიძებს და ენერგიას წარმოშობს.
ხოლო თუ საყვარელ საქმეს აკეთებ, რომელიც კარგად გამოგდის,
დრო სრულიად სხვაგვარად მიედინება.
ჩემმა ცოლმა სულ ახლახანს დაასრულა რომანის წერა
მგონი, ძალიან კარგი რომანია.
მაგრამ საათობით იკარგებოდა ხოლმე.
ხომ იცით როგორცაა - თუ საყვარელ საქმეს აკეთებ,
ერთი საათი ხუთ წუთში იწურება.
ხოლო თუ ისეთი საქმით ხარ დაკავებული რაც შენს სულში გამოძახილს ვერ პოულობს,
მაშინ 5 წუთი ერთი საათია.
სწორედ იმიტომ ანებებენ თავს განათლებას,
რომ სულიერ საკვებს ვერ იღებენ.
განათლება ვერ აწვდის ადამიენბს სულიერ საკვებს, ვერც საკვებს ენერგიისა და ენთუზიაზმისთავის.
ასე რომ, მგონი, საჭიროა მეტაფორები შევცვალოთ.
უნდა გადავუხვიოთ განათლების ჩვეული, ინდუსტრიული, მოდელიდან,
სამრეწველო მოდელიდან,
რომელიც სწორხაზოვნებას,
შესაბამისობას და ადამიანთა დახარისხებას ეფუძნება.
და უნდა გადავიდეთ მოდელზე,
რომელიც უფრო მიწათმოქმედების პრინციპებზეა დაფუძნებული.
უნდა ვაღიაროთ, რომ ადამიანის აყვავება-განვითარება
არაა მექანიკური პროცესი,
ეს ორგანული პროცესია.
შეუძლებელია ვიწინასწარმეტყველოთ ადამიანის განვითარების შედეგი;
ერთადერთი რაც შეგიძლია გააკეთო, როგორც მიწათმოქმედმა,
შექმნა პირობები, რომელშიც
ადამიანი აყვავდება და გაიფურჩქნება.
ასე რომ, როცა ვსაუბრობთ განათლების რეფორმირებაზე ან ტრანსფორმირებაზე,
ეს არ ნიშნავს სისტემის კლონირებას.
არსებობს ძალიან კარგი სისტემები, როგორიცაა "კიპპს".
ბევრი სხვა კარგი მოდელია.
მაგრამ ჩვენ ვსაუბრობთ მათ ადაპტირებაზე არსებულ რეალობასთან
და განათლების ინდივიდუალიზაციაზე
მათთვის, ვისაც ასწავლი.
ვფიქრობ, ესაა
პასუხი მომავლის ამოცანებზე,
რადგან ჩვენ არ ვსაუბრობთ გადაწყვეტილების მასშტაბების დადგენაზე;
ვსაუბრობთ განათლების სისტემაში ისეთი მიმართულების შექმნაზე,
როცა ყველა საკუთარ გადაწყვეტილებას იღებს.
და ამავე დროს იღებს გარე დახმარებას ინდივიდუალური პროგრამის პრინციპზე დაყრდნობით.
ამ დარბაზში
არიან ადამიანები, რომლებიც წარმოადგენენ
მშვენიერ რესურსებს ბიზნესის,
მედიისა თუ ინტერნეტისათვის.
ეს ტექნოლოგიები,
თუ მათ მასწავლებლების გამორჩეულ ნიჭთან გავაერთიანებთ,
შექმნიან პირობებს განათლების სფეროში რევოლუციის მოსაწყობად.
და მე მოგიწოდებთ მიიღოთ ამაში მონაწილეობა,
ეს სასიცოცხლოდ მნიშვნელოვანია არა მარტო ჩვენთვის,
არამედ ჩვენი შვილების მომავლისათვის.
ამისათვის ჩვენ უნდა შევცვალოთ ინდუსტრიული მოდელი
მიწათმოქმედების მოდელით,
რომლის პირობებშიც ყოველი სკოლა შესძლებს განვითარებას.
სკოლაში შეძლებენ ბავშვები შეიგრძნონ სიცოცხლე,
ან სახლებში, თუ ასე ჩათვლიან საჭიროდ.
ოჯახთან და ახლობლებთან ერთად.
ამ დღეებში არაერთი ისტორია მოვისმინეთ
ოცნების შესახებ.
მეც მინდოდა ძალიან სწრაფად...
გუშინ ჩემზე დიდი შთაბეჭდილება მოახდინა ნატალი მერჩანტის სიმღერებმა,
ძველი ლექების მისეულმა ინტერპრეტაციამ.
მინდა წაგიკითხოთ ძალიან მოკლე ნაწყვეტი
უილიამ ბათლერ იეიტსის პოეზიიდან - შეიძლება გსმენიათ მის შესახებ.
იეიტსი სატრფოს მიმართავს,
სახელად მოდ გონს.
პოეტი სასოწარკვეთილია იმის გამო, რომ
ვერ აძლევს სატრფოს იმას, რასაც მისი საზრით ელის გულისსწორი.
და ამბობს: "მე მაქვს რაღაც სხვა, მაგრამ ეს შეიძლება შენ არ გინდოდეს."
აი, რას ამბობს:
"რომ მქონდეს ზეციური საფარი,
მოქსოვილი მზის ოქროს სხივებითა
და მთვარის ვერცხლისფერი შუქით,
მოქარგული დაისის ჩრდილით,
ღამის ბინდითა და
აისის ნათელით,
ამ საფარს ფეხქვეშ დაგიგებდი;
მაგრამ უპოვარი ვარ,
ოცნების მეტი არაფერი მაბადია;
ამიტომ ოცნება დაგიგე ფეხქვეშ.
გევედრები, ფრთხილად იარე,
შენ ხომ ჩემს ოცნებაზე დააბიჯებ."
ყოველდღე და ყოველ წუთას
ჩვენი შვილები საკუთარ ოცნებებს გვიგებენ ფეხქვეშ.
გევედრებით, ფრთხილად ვიაროთ.
მადლობა.
(ტაში)
დიდი მადლობა.