Ewoluowaliśmy z narzędziami, a narzędzia rozwijały się razem z nami.
Nasi przodkowie stworzyli te siekiery 1,5 mln lat temu,
kształtując je tak, by pasowały nie tylko do zadania,
ale też do dłoni.
Jednak na przestrzeni lat
narzędzia stawały się coraz bardziej wyspecjalizowane.
Przybory rzeźbiarskie rozwijały się w miarę użytkowania
i każdy ma odmienną formę stosowną do funkcji.
Narzędzia potęgują nasze zdolności manualne,
umożliwiając działanie z o wiele większą precyzją.
Wraz ze złożonością narzędzi
wzrasta potrzeba zaawansowanej kontroli nad nimi.
Dlatego konstruktorzy zaczęli tworzyć interfejsy,
które pozwalają ustawiać parametry, gdy zajmujemy się czymś innym,
na przykład robieniem zdjęcia i zmienianiem ogniska
czy przesłony.
Jednak komputer diametralnie zmienił nasze podejście do narzędzi,
bo przetwarzanie danych jest dynamiczne.
Komputer może robić milion różnych rzeczy
i obsługiwać milion różnych aplikacji.
Komputery mają tę samą stałą formę fizyczną
dla wszystkich aplikacji,
a także te same stałe elementy interfejsu.
Moim zdaniem to zasadniczy problem,
bo nie pozwala na interakcję za pomocą dłoni
ani na wykorzystanie zręczności ciała.
Dlatego sądzę, że naprawdę potrzeba nowych rodzajów interfejsów,
które będą potrafiły uchwycić nasze liczne umiejętności
i fizycznie się do nas przystosować,
a także pozwolą nam na nowe sposoby interakcji.
Tym właśnie zajmuję się w MIT Media Lab
i teraz w Stanfordzie.
Z kolegami Danielem Leithingerem i Hiroshim Ishiim
stworzyliśmy inFORM,
którego interfejs może wyjść poza ekran
i którym można fizycznie manipulować.
Można fizycznie zobrazować informację 3D,
dotknąć jej i poczuć ją, by zrozumieć ją na nowe sposoby.
Można współdziałać z interfejsem za pomocą gestów czy manipulacji,
by rzeźbić w cyfrowej glinie.
Dodatkowo elementy interfejsu mogą wyrastać z powierzchni
i zmieniać się na żądanie.
Idea jest taka,
że forma fizyczna może dostosować się do danej aplikacji.
Uosabia to nowy sposób
interakcji z informacją,
przez nadanie jej formy fizycznej.
Pytanie brzmi: jak z tego korzystać?
Tradycyjnie miejscy planiści i architekci
budują fizyczne modele miast i budowli,
by lepiej je zrozumieć.
Z Tonym Tangiem stworzyliśmy interfejs oparty o inFORM,
by umożliwić projektowanie i oglądanie całych miast.
Można obejść projekt dookoła, jest dynamiczny, fizyczny,
można nim bezpośrednio manipulować.
Można nawet zobaczyć dane
dotyczące populacji czy korków ulicznych;
teraz w postaci fizycznej.
Wierzymy też, że dynamiczne wyświetlanie obrazu może naprawdę zmienić
sposoby współpracy na odległość.
Kiedy pracujemy razem,
patrzę nie tylko na twoją twarz,
ale też gestykuluję i poruszam przedmiotami,
co jest bardzo trudne na platformach takich jak Skype.
Używając inFORM, można sięgnąć poza ekran
i sterować rzeczami na odległość.
Użyliśmy słupków wyświetlacza do odwzorowania ludzkich rąk,
pozwalając im rzeczywiście dotknąć przedmiotów i sterować nimi na odległość.
Można również operować i współpracować z odbiornikami informacji 3D,
więc można nimi obracać i manewrować.
A to pozwala ludziom współpracować z nowymi typami informacji 3D
w bardziej wyrafinowany sposób niż w przypadku tradycyjnych narzędzi.
Można też wprowadzić istniejące przedmioty,
które zostaną uchwycone po jednej stronie i przekazane na drugą.
Można też połączyć przedmiot z dwoma miejscami,
więc kiedy poruszę piłką po jednej stronie,
poruszy się także po drugiej.
Robimy to przez nagrywanie zdalnego użytkownika,
korzystając z kamery reagującej na ruch Microsoft Kinect.
Można zapytać, jak to wszystko działa.
W zasadzie to 900 liniowych aktuatorów
połączonych z mechanicznymi sprzężeniami,
które pozwalają na odwzorowanie ruchów przez słupki na górze.
To nie takie trudne
w porównaniu z tym, co robią w CERN,
ale budowa zajęła nam dużo czasu.
Zaczęliśmy od pojedynczego silnika,
jednego liniowego aktuatora
i później musieliśmy zaprojektować obwody kontroli.
Następnie musieliśmy zrobić ich więcej.
Problem posiadania 900 egzemplarzy czegokolwiek
polega na tym,
że trzeba powtórzyć każdy krok 900 razy.
Oznaczało to mnóstwo pracy.
Stworzyliśmy mini warsztat w Media Labie
i przekonaliśmy stażystów do robienia "badań".
(Śmiech)
Oglądaliśmy filmy do późna, jedliśmy pizzę
i wkręcaliśmy tysiące śrubek.
No wiecie - badania.
(Śmiech)
Byliśmy bardzo podekscytowani tym,
na co pozwolił nam inFORM.
Coraz częściej używamy telefonów i kontaktujemy się w ruchu.
Ale telefony, tak jak komputery
mają wiele aplikacji.
Używasz ich do rozmowy,
przeglądania internetu, do gier, zdjęć
lub robienia miliona innych rzeczy.
Ale znów to ta sama statyczna, fizyczna postać
dla wszystkich aplikacji.
Chcieliśmy się dowiedzieć, jak przenieść te same interakcje
opracowane w inFORM
do urządzeń mobilnych.
W Stanfordze stworzyliśmy dotykową krawędź wyświetlacza.
To urządzenie mobilne z szeregiem liniowych aktuatorów,
które mogą zmieniać kształt,
więc można poczuć dłonią miejsce w czytanej książce.
Możesz poczuć w kieszeni nowy rodzaj ruchu
bogatszy niż wibracje.
Z boku mogą wysunąć się klawisze,
tam, gdzie chcesz, żeby były.
Albo można mieć prawdziwe przyciski do gier.
Osiągnęliśmy to,
osadzając 40 malutkich liniowych aktuatorów wewnątrz urządzenia.
Można nie tylko ich dotykać,
ale wsuwać je z powrotem.
Szukaliśmy też sposobów na trudniejsze zmiany kształtów.
Wykorzystaliśmy pneumatyczne napędzanie do stworzenia urządzeń morfujących,
gdzie coś, co wygląda jak telefon
zmienia się na poczekaniu w opaskę na rękę.
Z Kenem Nakagakim w Media Labie
stworzyliśmy nową wersję wysokiej rozdzielczości,
która wykorzystuje zestaw serwonapędów do zmiany interaktywnej opaski
w urządzenie dotykowe
i w telefon.
(Śmiech)
Interesują nas też sposoby
umożliwienia użytkownikom formowania interfejsu,
by osiągnąć pożądany kształt.
Można zrobić coś jak kontroler do gier,
system zrozumie, o jaki kształt chodzi,
i przejdzie w ten tryb.
Dokąd to prowadzi?
Jak ruszamy stąd dalej?
Myślę, że dzisiaj jesteśmy
w nowej erze internetu rzeczy,
gdzie komputery są wszędzie:
w kieszeniach, na ścianach,
w prawie każdym urządzeniu, które kupisz w ciągu najbliższych 5 lat.
A gdyby zamiast myśleć o urządzeniach,
myśleć o środowiskach?
Jak stworzyć inteligentne meble
lub inteligentne pokoje i środowiska
lub miasta, które będą mogły się do nas fizycznie dostosowywać
i pozwalać na nowe sposoby komunikacji i współpracy,
pozwalać na nowe typy zadań?
Dla Milan Design Week stworzyliśmy TRANSFORM.
To alternatywa wielkości stołu dla interaktywnych wyświetlaczy,
która może poruszać fizyczne obiekty po powierzchni,
na przykład przypominając, żeby wziąć kluczyki.
Mogą też dopasowywać się do różnych form interakcji.
Jeśli chcesz pracować,
może zmienić się w rodzaj systemu pracy.
Można przynieść urządzenie,
a powierzchnia umożliwi pełne wykorzystanie
i wytworzy inne potrzebne obiekty.
Podsumowując,
naprawdę uważam, że należy myśleć o nowej, fundamentalnie różnej
interakcji z komputerami.
Potrzebujemy komputerów, które fizycznie dostosują się do nas
i do sposobu, w jaki chcemy ich używać,
naprawdę wykorzystają bogactwo zręczności naszych rąk
i naszej zdolności przestrzennego traktowania informacji
przez nadawanie jej aspektu fizycznego.
W przyszłości trzeba posunąć się jeszcze dalej, poza urządzenia,
żeby wynaleźć nowe sposoby na to, jak zbliżyć do siebie ludzi,
i przekształcić informację w realne przedmioty,
pomyśleć o inteligentnych środowiskach, które fizycznie się do nas dostosują.
Zostawię was z tym.
Dziękuję bardzo.
(Brawa)