İnsanlar medyayı seks hakkında konuşmak için uzun zamandır kullanıyor:
Aşk mektupları, telefonda seks, erotik resimler.
1886 yılında telgrafla konuştuğu bir adamla
kaçan bir genç kız hikâyesi bile var.
(Kahkaha)
Bugün ise cinsel içerikli mesajlaşma var
ve ben bu konuda uzmanım.
Uzman bir seks mesajcısı değil.
(Kahkaha)
Yine de bunun ne demek olduğunu biliyorum.
Siz de biliyorsunuzdur!
[Bu bir penis]
(Kahkaha)
2008 yılında medya ilgisi başladığından beri
cinsel mesajlaşma konusunda çalışıyorum.
Bunun ahlaki endişesi üstüne bir kitap yazdım.
Şunları buldum:
Çoğu insan yanlış şey için endişe ediyorlar.
Cinsel içerikli mesajlaşma olmasını önlemeye çalışıyorlar.
Ancak şunu sormama izin verin:
İki taraf da razı olduğu sürece bunun ne mahsuru var?
İnsanlar sizin ilginizi çekmeyebilecek pek çok şeye ilgi duyarlar,
mavi peynir ve kişniş gibi.
(Kahkaha)
Bu mesajlaşma gerçekten de zevkli olan her şey gibi riskli,
fakat...
(Kahkaha)
istemeyen birine herhangi bir fotoğraf göndermediğiniz sürece
hiçbir zararı yok.
Ciddi olduğunu düşündüğüm sorun,
başkalarına ait özel resimleri izinleri olmadan paylaşmamız.
Bence burada yapmamız gereken,
mesajlaşma yerine dijital gizlilik üzerine kafa yormamız.
Burada önemli nokta rıza.
Şu anda insanlar rıza konusunu hiç düşünmeden
cinsel içerikli mesajlar gönderiyorlar.
18 yaş altı cinsel mesajlaşmayı yasakladığımızı biliyor muydunuz?
Yasal suç teşkil edebilir, çünkü 18 yaşından küçük birinin resmi olursa
çocuk pornografisi olarak sayılıyor
ve resmi kendileri çekip isteyerek paylaşsalar dahi
bu durumu hiç değiştirmiyor.
Yani ortada şöyle tuhaf yasal bir durum var,
17 yaşında gençler çoğu eyalette yasal olarak seks yapabilirken
bunun fotoğrafını çekemiyorlar.
Bazı eyaletler bu tür mesajlaşmaya ilişkin kabahat kanunu çıkarmaya çalıştı
ama bu yasalar aynı sorunu tekrar ediyor,
çünkü karşılıklı rıza ile cinsel mesajlaşma yasa dışı olmaya devam ediyor.
Gizlilik ihlali yüzünden
cinsel mesajlaşmayı yasaklamanın hiçbir anlamı yok.
Bu aynı şuna benziyor,
hadi randevu tecavüzünü ortadan kaldırmak için randevulaşmayı da yasaklayalım.
Pek çok genç mesajlaşma yüzünden tutuklanmıyor, peki kim tutuklanıyor?
Partnerinin ailesi tarafından sevilmeyen gençler,
bunun da sebebi sınıf çatışması, ırkçılık veya homofobi olabiliyor.
Yargıçların çoğu 18 yaş altı gençleri
çocuk pornosundan sorumlu tutmayacak kadar akıllı tabii
ama tutanlar da var.
New Hampshire Üniversitesi araştırmacılarına göre,
tüm çocuk pornosu bulundurma tutuklularının yüzde yedisi çocuk;
diğer çocuklarla karşılıklı rıza ile mesajlaşan gençler.
Çocuk pornosu ciddi bir suç,
ama gençlerin birbirine cinsel içerikli mesaj göndermeleriyle aynı şey değil.
Aile ve eğitimciler de bu konuya
rıza hususuna hiç düşünmeden yaklaşıyorlar.
Gençlere verdikleri mesaj şu: ''Hiç yapmayın.''
Tamamen anlıyorum.
Ciddi yasal riskler
ve tabii potansiyel gizlilik ihlalleri konusu var.
Peki siz o yaştayken, tamamen size söyleneni yapıyor muydunuz?
Muhtemelen çocuğunuz asla cinsel mesajlar göndermez sanıyorsunuz,
doğru olabilir, küçük meleğiniz bunu yapmıyor olabilir,
çünkü 16-17 yaş gençlerin yalnızca yüzde 33'ü cinsel mesajlar gönderiyor.
Ancak üzgünüm, biraz daha büyüdüklerinde
bu tür mesajlaşmaya katılmış olacaklar.
Okuduğum her çalışma 18-24 yaş arası gençlerin %50'sinden fazlasını gösteriyor.
Çoğu zaman her şey yolunda gidiyor.
İnsanlar bana sürekli soruyor:
''Cinsel mesajlaşma çok tehlikeli değil mi?
Çalınacağını düşündüğünüz için cüzdanınızı bir parkta
bir bankın üstünde unutmamaya çalışırsınız değil mi?''
Ben şu şekilde düşünüyorum:
Cinsel mesajlaşma cüzdanınızı sevgilinizin evinde unutmak gibi.
Sonraki gün baktığınızda içindeki tüm para gitmişse,
sevgilinizi gerçekten bırakmanız gerekiyor.
(Kahkaha)
Cinsel mesajlaşmayı bu tür gizlilik ihlallerine karşı suç hâline
getirmek yerine, gizli bilgilerimizin yayılmasına dair
düşünce şeklimizde rızanın önemli olduğunu kavramalıyız.
Tüm yeni medya teknolojisi gizlilik endişeleri taşıyor.
ABD'de gizliliğe ilişkin ilk büyük tartışmalar
o zaman hâlâ yeni olan teknolojilere cevap olarak ortaya çıkmıştı.
1800'lerin sonunda insanlar ansızın elle taşınabilir hâle gelen
fotoğraf makineleri ve gazetedeki dedikodu köşeleri
hakkında endişeliydiler.
Fotoğraf makinesiyle edinilen bilgilerin önce çarpıtılıp
sonra toplu hâlde yayılacağından korkuyorlardı.
Kulağa aşina geliyor mu?
Şu anda sosyal medya ve dronlar ile tam da korktuğumuz şey bu.
Tabii bir de cinsel mesajlaşma.
Ve teknolojiye dair bu korkular gerçekten mantıklı,
çünkü teknoloji en kötü durum
ve davranışlarımızı abartarak ortaya çıkarıyor.
Ancak çözümler var.
Tehlikeli yeni bir teknolojiyle bunu daha önce yaşadık.
1908 yılında Ford, Model T arabasını çıkardı.
Trafik kaza oranları artış gösterdi. Ciddi bir sorundu.
Çok güvenli görünüyor değil mi?
(Kahkaha)
İlk yaptığımız şey sürücünün davranışlarını değiştirmek oldu,
hız limitleri koyup sürücülere para cezası yazmaya başladık
ancak bunu takip eden yıllarda, arabanın teknolojisinin
belirsiz olduğunu fark etmeye başladık.
Daha güvenli arabalar tasarlayabilirdik.
O yüzden 1920'lerde, kırılmaya dayanıklı ön cam geliştirdik;
1950'lerde ise emniyet kemeri; 1900'lerde hava yastıkları.
Tüm bu alanlarda hukuk, birey ve endüstri
yeni bir teknolojinin yol açtığı sorunu çözmek amacıyla bir araya geldiler.
Dijital gizlilik ile aynını yapabiliriz.
Tabii ki rıza konusuna dönmemiz gerek.
Fikir şu:
Birisi kişisel bilgilerinizi kullanmadan önce
izninizi almak zorunda olacaklar.
Bu doğrulayıcı rıza fikri her tür cinsel aktivite için
rıza olması gerektiğini savunan tecavüz karşıtı aktivistlerden geliyor.
Pek çok diğer alanda gerçekten çok yüksek rıza standartlarımız var.
Bir ameliyat öncesini düşünelim.
Doktorunuz bu tıbbi sürece bilerek ve anlayarak
razı olduğunuzdan emin olmak zorundadır.
Bu sayfanın sonuna kaydırararak sürekli kabul ettiğiniz
iTunes Sözleşme Koşulları'na razı olmakla aynı şey değil.
(Kahkaha)
Rıza konusunu daha çok düşünürsek, daha iyi gizlilik yasalarımız olabilir.
Şu anda çok fazla korumamız yok.
Eski eşiniz kötü niyetli bir insansa,
çıplak fotoğraflarınızı bir porno siteye yükleyebilir.
O fotoğrafları oradan sildirmek çok zor bir süreç olacaktır,
pek çok durumda ise,
o fotoğrafları sizin çekmiş olmanız çok daha iyidir,
çünkü bu durumda telif hakkı davası açabilirsiniz.
(Kahkaha)
Bugün birisi gizliliğinizi ihlal etse,
ister bir şahıs, şirket veya NSA olsun
bir dava açmaya çalışabilirsiniz, ama başarılı olamayabilirsiniz,
çünkü pek çok mahkeme dijital gizliliğin imkânsız olduğunu düşünüyor,
yani bu ihlalden ötürü kimseyi cezalandırmaya niyetleri yok.
Hâlâ bana şu soruyu soranlar var:
Dijital bir resim ne tam gizli, ne de herkese açık,
çünkü dijital, öyle değil mi?
Hayır! Hayır!
Dijital olan her şey doğrudan herkese açık diye bir şey yok.
Bu hiç mantıklı değil.
NY Üniversitesi hukuk araştırmacısı Helen Nissenbaum şöylediği gibi,
gizli olan her tür bilgiyi koruyacak
yasa, düzenleme ve normlarımız var,
ve bunların dijital olup olmaması fark etmiyor.
Tüm sağlık kayıtlarınız bilgisayarlara yükleniyor
ama doktorunuz bunları hiç kimseyle paylaşamaz.
Tüm finansal bilgileriniz dijital veri tabanlarında saklanıyor
ama bankanız yaptığınız online harcamaları paylaşamaz.
Daha iyi kanunlar gizlilik ihlallerine yaşandıktan sonra müdahele edebiliyor,
ancak yapabileceğimiz en kolay şeylerden biri
bazı kişisel değişiklikleryaparak birbirimizin gizliliğini korumak.
Bize her zaman gizliliğimizin kendi bireysel sorumluluğumuz olduğu söylenir.
Sürekli kişisel ayarlarımızı gözden geçirme ve güncelleme uyarısı alırız.
Tüm dünyanın görmesini istemediğimiz şeyi paylaşmamamız söylenir.
Hiçbiri mantıklı değil.
Dijital medya sosyal ortamlardır
ve güvendiğimiz insanlarla her gün pek çok şey paylaşırız.
Princeton araştırmacısı Janet Vertesi'nin savunduğu gibi
verilerimiz ve gizliliğimiz yalnızca kişisel değil,
aynı zamanda kişiler arasıdır.
Gerçekten kolay olan yapabileceğimiz bir şey
başkasının bilgisini paylaşmadan önce izin istemektir.
İnternette birinin resmini paylaşmak istiyorsanız izin isteyin.
Bir e-posta iletmek istiyorsanız izin isteyin.
Birinin çıplak selfisini paylaşmak istiyorsanız,
açık olarak izin isteyin.
Bu bireysel değişiklikler gizliliğimizi korumakta bize yardım edecektir,
ama teknoloji şirketlerinin de yanımızda olması lazım.
Bu şirketlerin gizliliğimizi korumak için çok az sebebi var,
çünkü iş modelleri bizim her şeyi mümkün olduğu
kadar çok insanla paylaşmamıza dayalı.
Şu an size bir resim göndersem,
istediğiniz kişiye iletebilirsiniz.
Peki bunun iletilmesine ben karar vermek istiyorsam?
O resmi başkasına göndermeniz için iznim olmayacaktır.
Telif hakkını korumak için de her zaman bu tür şeyler yapıyoruz.
Bir e-kitap aldığını zaman, istediğiniz herkese gönderemezsiniz.
Aynını telefonlarımızla niçin yapmıyoruz?
Yapabileceğimiz şey
teknoloji şirketlerinin bu korumaları varsayılan ayarlarla birlikte
cihaz ve platformlarımıza eklemesini talep etmek.
Arabanızın rengini seçebiliyorsunuz
ama hava yastıkları her zaman standart.
Dijital gizlilik ve rıza konusunu önemsemezsek eğer,
çok ciddi sonuçlar oluşabilir.
Ohio'dan bir genç vardı.
Gizliliğini korumak için Jennifer diyelim.
Lisedeki sevgilisiyle çıplak bir fotoğrafını paylaştı,
ona güvenebileceğini sanıyordu.
Ne yazık ki çocuk ona ihanet etti ve fotoğrafı tüm okula yaydı.
Jennifer utanmış ve rencide olmuştu,
anlayış göstermek yerine, sınıf arkadaşları onu taciz ettiler.
Ona sürtük ve fahişe dediler ve hayatını zindan ettiler.
Jennifer okula gitmemeye ve notları düşmeye başladı.
Sonuç olarak Jennifer canına kıymaya karar verdi.
O yanlış olan hiçbir şey yapmadı.
Tek yaptığı güvendiğini düşündüğü
biriyle çıplak bir resim paylaşmaktı.
Ancak yasalarımıza göre
Jennifer çocuk pornosuna eşdeğer korkunç bir suç işledi.
Cinsiyet normlarımıza göre
bu çıplak fotoğrafı çekerek
Jennifer en berbar ve utanç verici şeyi yaptı.
Biz gizliliğin dijital medyada imkânsız olduğunu varsayarken
sevgilisinin aşırı çirkin davranışını görmezden geliyoruz.
İnsanlar hâlâ gizlilik ihlali kurbanlarına soruyor:
''Aklından ne geçiyordu?
Bu fotoğrafı hiç göndermemeliydin.''
Bunun yerine ne söylemeniz gerektiğini düşünüyorsanız, şunu bir düşünün.
Kayak yaparken ayağını kırmış bir arkadaşınıza rastladınız.
Eğlenmek için bir risk göze aldılar ama sonu iyi olmadı.
Ona şu sözleri sarf edecek budala olmak istemezsiniz
''Kayak yapmaya gitmeyecektin işte!''
Rıza konusunu düşündüğümüzde
gizlilik ihlali mağdurlarının anlayışımızı hak ettiğini görürüz,
yasak koymayı, aşağılamayı, taciz etmeyi ve cezalandırmayı değil.
Mağdurları destekleyebiliriz. Bu yasal, bireysel ve teknolojik
değişiklikleri yaparak bazı gizlilik ihlallerini önleyebiliriz.
Çünkü sorun cinsel içerikli mesajlaşma değil, dijital gizlilik.
Ve rıza konusu çözümlerden biri.
Bir daha gizlilik ihlali mağduru bir kimse yanınıza geldiğinde,
onu suçlamak yerine şunu yapalım:
Dijital gizlilikle ilgili bakış açımızı değiştirelim.
ve anlayışla karşılayalım
Teşekkür ederim.
(Alkış)