ฉันเริ่มทำงานตอนที่ฉันอายุย่างเข้า19 ปี
ในตำแหน่งช่างภาพหญิงคนแรก
ในย่านกาซาของปาเลสไตน์
งานของฉันในฐานะเป็นช่างภาพหญิง
มักโดนดูถูกอย่างหนักหนา
จากประเพณีท้องถิ่น
และกลายเป็นมลทิน
ของฉันและครอบครัว
ในสนามรบที่ผู้ชายเป็นผู้นำ ทำให้การเป็นอยู่ของฉัน
ไม่เป็นที่ต้อนรับในทุกโอกาส
พวกเขาชี้ชัดว่าผู้หญิง
ไม่ควรทำงานของผู้ชาย
บริษัทถ่ายภาพในกาซาไม่ยอมสอนงานให้ฉัน
ด้วยเหตุผลว่าฉันเป็นผู้หญิง
ป้าย "ห้าม" มันเด่นชัดมาก
ครั้งหนึ่ง เพื่อนร่วมงานของฉันสามคน
ทำถึงขนาดขับรถพาฉันไปในเขตทิ้งระเบิดจริง
ที่ที่เต็มไปด้วยเสียงระเบิด
เป็นเสียงเดียวที่ฉันได้ยิน
ฝุ่นตลบอบอวลเต็มอากาศ
พื้นเขย่าเหมือนมีชิงช้าแกว่งอยู่ใต้พื้น
ฉันคิดได้ว่าเราไม่ได้มาเพื่อถ่ายภาพแน่
ก็ตอนที่เพื่อนฉันหันหลังและเดินกลับขึ้นรถ
และขับออกไปพร้อมโบกมืออำลาพร้อมกับหัวเราะ
พวกเขาทิ้งฉันไว้คนเดียวในเขตทิ้งระเบิดนี้
ในห้วงเวลาหนึ่งฉันรู้สึกกลัว
รู้สึกอับอายขายหน้าและสงสารตัวเอง
การกระทำของเพื่อนไม่ใช่
การขู่เอาชีวิตเพียงอย่างเดียวที่ฉันได้รับ
แต่เป็นครั้งที่อันตรายที่สุด
มุมมองในชีวิตของผู้หญิงในกาซา
ดูค่อนข้างจะเฉยชาต่อโลก
จนไม่นานมานี้ ที่ผู้หญิงหลายคนถูกห้าม
ให้ทำงานหรือเรียนต่อ
ในช่วงเวลาที่มีสงครามสองแบบเกิดขึ้น
ทั้งการกำหนดหน้าที่ทางสังคมของผู้หญิง
และความขัดแย้งระหว่างอิสราเอลกับปาเลสไตน์
เรื่องราวทั้งดีและร้ายของผู้หญิง ค่อยๆ เลือนลางจางหายไป
ในสายตาของผู้ชาย เรื่องของผู้หญิงถูกมอง
ว่ามันไม่สำคัญ
ฉันเริ่มใส่ใจมากขึ้น
กับชีวิตของผู้หญิงในกาซา
ด้วยความเป็นผู้หญิง ฉันจึงสามารถเข้าถึง
โลกต้องห้ามของเพื่อนของฉัน
ภายใต้ความเจ็บปวดและการฝ่าฟันที่เห็นได้ชัด
มันมีความสุขสมบูรณ์แฝงอยู่
ทั้งเสียงหัวเราะและความสำเร็จ
ด้านหน้าของสถานีตำรวจในเมืองกาซา
ในช่วงการโจมตีครั้งแรกในกาซา
กองทัพทางอากาศของอิสราเอลได้ทำลายสถานีลง
และทำให้ฉันดั้งหัก
ในเวลาชั่วครู่ ฉันเห็นเพียงแค่สีขาว ขาวสว่างจ้า
เหมือนแสงพวกนี้แหละ
ฉันคิดในหัวว่าถ้าไม่ใช่เพราะฉันตาบอด
ก็คงเป็นเพราะฉันอยู่ในสวรรค์
กว่าฉันจะลืมตาได้
ฉันก็ได้บันทึกความทรงจำชั่วขณะนั้นไว้แล้ว
โมฮัมเมด คาเดอร์ เจ้าหน้าที่ชาวปาเลสไตน์
ใช้เวลากว่าสองทศวรรษในอิสราเอล
ในระหว่างช่วงเกษียณ
เขาตัดสินใจสร้างบ้านสี่ชั้น
แต่แค่เพียงการรบครั้งแรกในละแวกนั้น
ก็ทำให้บ้านของเขาก็ถูกพังทลายลง
ไม่มีอะไรเหลือเลย ยกเว้นนกพิราบที่เขาเลี้ยง
และอ่างจากุซซี่
ที่เขาได้มาจาก เทล อาวีฟ
โมฮัมเมดได้เก็บอ่างนั้น
ไปวางไว้บนซากปรักของบ้าน
และเริ่มให้ลูกของเขา
ได้อาบน้ำกับฟองสบู่ในทุกเช้า
การทำงานของฉันไม่ใช่การซ่อนรอยแผลจากสงคราม
แต่เป็นการแสดงให้เห็นภาพรวมทั้งหมด
ของเรื่องที่ถูกซ่อนไว้ของชาวเมืองกาซา
ในฐานะช่างภาพหญิงชาวปาเลสไตน์
การเดินทางอย่างดิ้นรน และการใช้ชีวิตรอดในแต่ละวัน
ทำให้ฉันมีแรงบันดาลใจในการ ก้าวข้ามข้อห้ามของสังคม
และเห็นอีกด้านของสงครามและสิ่งที่เหลืออยู่
ฉันกลายเป็นพยาน ที่มีทางเลือก
เลือกที่จะวิ่งหนี หรือ เลือกที่จะยืนอยู่ต่อไป
ขอบคุณค่ะ
(เสียงปรบมือ)