Kur i bëra 19, fillova karrierën time
si fotoreporterja e parë femër
në Rripin e Gazës, Palestinë.
Puna ime si grua fotografe,
konsiderohej si fyerje serioze
ndaj traditave lokale
dhe krijoi njollë të përhershme
për mua dhe familjen time.
Fusha e dominuar nga meshkujt bëri prezencën time
të padëshiruar me të gjitha mjetet e mundshme.
Ata e bënë të qartë se një grua
nuk duhet te bëjë punën e burrave.
Foto-agjencitë në Gaza refuzuan të më trajnojnë
për shkak të gjinisë sime.
Shenja "Jo" ishte mjaft e qartë.
Tre nga kolegët e mi
shkuan aq larg sa të më shpien në një pjesë të hapur
nën gjuajtje nga ajri ku zërat e eksplodimeve
ishin gjëja e vetme që mund të dëgjoja.
Pluhri fluturonte në ajër
dhe toka dridhej si luhatëse nën mua.
Unë kuptova që nuk ishim atje për të dokumentuar ngjarjen
kur të tre u kthyen tek Jeep-i i blinduar
dhe u larguan, duke ma bërë me dorë e duke qeshur,
duke më lënë mua pas në zonën me sulm nga ajri.
Për një moment, u ndjeva e tmerruar,
e nënçmuar dhe më vinte keq për veten.
Veprimi i kolegëve të mi nuk ishte
kërcënimi i vetëm për vdekje që kisha marre,
por ishte më i rrezikshmi.
Perceptimi i jetës së gruas në Gaza
është pasiv.
Deri para ca kohe, shumë grave nuk u ishte lejuar
të punojnë ose të edukohen.
Në kohëra të një lufte të dyfishtë
duke përfshirë si kufizimet shoqërore mbi gratë
ashtu edhe konfliktin izraelo-palestinez,
po veniteshin tregimet e errëta dhe të ndritura të grave.
Për burrat, tregimet e grave dukeshin
të parëndësishme.
Fillova t'i kushtoj kujdes më të afërt
jetës së gruas në Gaza.
Për shkak të gjinisë sime kisha qasje
tek botët ku kolegët e mi ishin të ndaluar.
Përtej vuajtjeve dhe luftës së dukshme,
ishte një dozë e shëndoshë
e të qeshurave dhe arritjeve.
Përball një kompleksi të policisë në qytetin e Gazas
gjatë luftës së parë në Gaza,
një sulm ajror izraelit arriti të shkatërrojë kompleksin
dhe të thyej hundën time.
Për një moment, gjithshka që pashë ishte bardhësi, e bardhë e shndritshme,
si këto drita.
I thashë vetes ose jam verbuar
ose isha në parajsë.
Ndërkohë arrita të hap sytë e mi,
dokumentova këtë moment.
Mohammed Khader, nje punëtor palestinez
i cili kaloi dy dekada në Izrael,
si plan të pensionimit të tij,
vendosi të ndërtojë një shtëpi katër kate.
Vetëm nga operacioni i parë fushor në lagjen e tij,
shtëpia e tij u palos përdhe.
Asgjë nuk mbeti veç pëllumbave që kishte rritur
dhe një xhakuzi, një vaskë
të cilën e kishte sjelle nga Tel Avivi.
Mohammed vendosi vaskën
mbi rrënoja
dhe filloi tu bënte fëmijëve
çdo mëngjes dush në vaskë.
Puna ime nuk është që të fsheh plagët e luftës,
por të shfaq kornizën e plotë
të tregimeve të papara të banoreve re Gazës.
Si palestineze fotografuese femër
rrugëtimi i luftës, mbijetesës dhe jetës së përditshme
më ka inspiruar të tejkaloj tabunë e komunitetit
dhe të shoh një anë të ndryshme të luftës dhe pasojave të saj.
U bëra dëshmitare me përzgjedhje:
të iki ose të hesht.
Ju falemnderit.
(Duartrokitje)