Nazywam się Lydia X. Z. Brown
Jestem prawniczką, obrońcą, organizatorem społecznym, dydaktykiem, strategiem,
myślicielką i autorką piszącą o prawach i sprawiedliwości dla niepełnosprawnych.
Od 10 lat skupiam się na międzyludzkiej i stanowej przemocy
dotykającej osoby niepełnosprawne na marginesie mniejszości,
szczególnie te, żyjące na przecięciu niepełnosprawności, rasy
klasy, płci, seksualności, języka, czy narodowości.
Dla żadnego niepełnosprawnego, nie da się stwierdzić, czy był ten jeden przykład
przez który nagle dostrzegłam
niedostępność, czy wykluczające praktyki w życiu społecznym,
ponieważ całe moje życie zostało ukształtowane przez ruch ableizmu.
Jak większość autystycznych ludzi, padłam ofiarą znęcania się
w dzieciństwie i w szkołach
i doświadczyłam sprzeczności pomiędzy tym, jak ja poruszałam się po świecie
a jak ludzie wokół mnie,
którzy w większości nie byli autystyczni, się po nim poruszali.
Dodam, że jednym z kluczowych momentów, w którym zdałam sobie sprawę
z poważnej niesprawiedliwości dotykającej inne osoby niepełnosprawne,
była seria zdarzeń szeroko nagłaśnianych
kiedy chodziłam do liceum.
W każdym z tych przypadków młodych, autystycznych ludzi uznano za przestępców,
zabrano ze szkół, często też sądzono w sądach karnych
po prostu za bycie osobą autystyczną.
W wielu przypadkach wspomniani uczniowie
zostali poddani długotrwałemu skrępowaniu i odosobnieniu, czasem przez kilka godzin
zanim sami w końcu zostali skazani
za napaść na nauczyciela w szkole.
Niektórzy z nich byli biali.
Inni byli czarni, brązowi, czy innego koloru skóry.
Ale w każdym z tych przypadków zdanie, które stawiano głośno
i wyraźnie poprzez publiczne reportaże tych zdarzeń,
brzmiało: te dzieci muszą być kontrolowane, czy pod nadzorem
zamiast: te dzieci zostały napiętnowane ze względu na
dyskryminację niepełnosprawności.