[ΚΑΡΑ ΓΟΥΟΚΕΡ: ΤΟ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΟ ΞΕΚΙΝΗΜΑ]
[Σικκέμα Τζένκινς & Συνεργάτες, Νέα Υόρκη]
Είναι μάλλον εντάξει....
Μάλλον θα χρειαστώ σκάλα.
Την μετακινείς λίγο;
...
....
...
και...α...
για να δω..
...
...εντάξει...
...καλύτερα μάλλον έτσι...
Πρέπει μάλλον να ευχαριστώ τον εαυτό μου
που τότε, στα 24 μου, κινήθηκα αρκετά σωστά.
[Κέντρο Σχεδίου, Νέα Υόρκη]
Όταν άρχισα να παρουσιάζω έργα μου
ζούσα στην Πρόβιντενς του Ρόουντ Άιλαντ.
Ήμουν φοιτήτρια.
Ήμουν εικοσιτεσάρων ετών
και πρωτοεμφανίστηκα με ένα μεγάλο έργο
στο Κέντρο Σχεδίου της Νέας Υόρκης.
...Εδώ θέλει προσοχή γιατί τα κομμάτια συγκρατούνται
μόνο με τις άκρες των δαχτύλων.
...
Να ο Χακ Φινν με το κοστούμι του
και το πόδι του θα πάρει θέση κάπου εδώ!
Εισέπραττα ενδιαφέρον και περιέργεια.
Δεχόμουν τηλεφωνήματα από πινακοθήκες
που ήθελαν να μάθουν περισσότερα
και καλλιτέχνες με προειδοποιούσαν
για τους κινδύνους της πρώιμης επιτυχίας.
Κι εγώ σκεφτόμουν:
Δεν ξέρω ακόμη ούτε κι εγώ ποια είμαι
κι ούτε κι εκείνοι με ξέρουν,
όμως αν μείνω στην Πρόβιντενς
και αξιοποιώ τις ευκαιρίες όπως έρχονται
θα είναι ικανοποιητικά.
Δεν ένιωθα έτοιμη να ζήσω στη Νέα Υόρκη.
Ήξερα όμως πως οι αλλαγές είναι αναπόφευκτες
και πως θα ήθελα να πάω όταν θα ήμουν έτοιμη.
Διδάσκω 12 χρόνια περίπου
στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια.
Άρχισα όταν ήμουν ουσιαστικά παιδί
στην ηλικία πολλών τελειοφοίτων
και ένιωθα εξαιρετικά άβολα με αυτό.
Όταν πρωτοήρθα στη Νέα Υόρκη
το νεοσχηματιζόμενο εγώ μου,
η αίσθηση του εαυτού μου, κατακερματίστηκε.
Πιστεύω δεν ήθελα το ρόλο
για τον οποίο είχα προσληφθεί:
το ρόλο του "νέου επιτυχημένου καλλιτέχνη"
που διδάσκει την ίδια την επιτυχία του!
Αλλά νομίζω το αποδέχτηκα πια φέτος
κάτι πρέπει να ξέρω...πάνε πια 20 χρόνια!
Δεν ξέρω αυτό το κάτι
αλλά αν συνεχίσω να μιλάω
ίσως να αποκαλυφθεί.
[Frieze Art Festival NY]
Δεν υπάρχει πτυχίο στον κόσμο
να σε κατοχυρώνει ως καλλιτέχνη
...όπως το να γίνεσαι γιατρός
η κάτι άλλο συναφές....
Δηλώνεις πως είσαι καλλιτέχνης
και επεξεργάζεσαι μετά τους τρόπους.
Η καλλιτεχνική σκηνή διαφέρει τώρα πια.
Μοιάζει μεγαλύτερη.
Υπάρχουν πιο πολλά πράγματα
που σε αποσπούν απο τη δημιουργική διαδικασία.
Η πίεση του να συμμορφωθείς
με την παράδοση των σχολών είναι προβληματική.
Νομίζω οτι το βιώνουν αυτό πολλά άτομα.
Και ισχύει οτι οι καλλιτέχνες πουλάνε έργα
για να αποπληρώνουν τεράστια δάνεια ΜFA.
Έχω πει ήδη στους φοιτητές μου
να αλλάξουν
τον κόσμο της τέχνης
αμέσως μόλις μπουν σε αυτόν!
Ίσως αυτό σημαίνει την προτεραιότητα
στο κριτικό διαλεκτικό πεδίο
αντί για τα προϊόντα, η κάτι ανάλογο.
Τους λέω, αν αυτό θέλετε
τότε πρέπει κάπως να το κάνετε να συμβεί.
Κι αν είναι δαπανηρό να γίνει εδώ
πραγματοποιήστε το όπου μπορείτε!
Μην θεωρείτε κάτι τέτοιο ως υποβιβασμό.
Αν εντοπίζετε κακώς κείμενα,
συνθήκες που πρέπει να αλλάξουν,
τότε πρέπει να αλλάξετε τα πράγματα!