Ons verhaal gaat over een meisje genaamd Iris.
Iris is heel gevoelig.
Zo erg dat ze altijd moet huilen.
Ze huilt wanneer ze verdrietig is,
als ze blij is,
en zelfs wanneer het even teveel wordt.
Ze heeft speciale traanklieren om nieuwe tranen te produceren
en speciale traankanalen
om de oude af te voeren.
Ze huilt zó veel, dat ze wel
bijna 300 gram tranen per dag produceert.
Dat is 110 liter per jaar!
Als je goed kijkt,
zie je dat ze de hele tijd een beetje huilt.
De basale tranen die Iris voortdurend produceert
vormen een dun traanfilmpje van drie lagen
dat haar beschermt en vuil en afvalproducten afweert.
Vlak naast Iris bevindt zich de mucinelaag,
die alles vasthoudt.
Daarbovenop zit de waterlaag,
die Iris gehydrateerd houdt,
invasieve bacteriën afstoot
en haar hoornvlies beschermt tegen beschadiging.
Tenslotte is er een lipidenlaag,
een olie-achtige buitenlaag die het oppervlak mooi houdt,
zodat Iris erdoorheen kan kijken,
en verdamping van het traanvocht voorkomt.
Iris leidt haar leven
zonder wat te merken van de basale tranen
die hun werk doen.
Dat is ook waar het om draait.
Maar op een dag ontmoet ze een meisje genaamd Ui.
Iris is meteen verkocht.
Ui ziet er schitterend uit in haar felpaarse jas,
en ze ruikt geweldig.
Iris nodigt Ui bij haar thuis voor een etentje,
maar wanneer ze binnenkomt en haar jas uitdoet,
gebeurt er iets vreselijks.
Wanneer de jas van Ui is verwijderd,
ontstaat er een chemische reactie,
die de sulfoxiden, waardoor ze ze eerder zo lekker rook,
in sulfeenzuur omzet.
Dit wordt uiteindelijk een vervelende stof met een lange naam:
syn-propaanthial-S-oxide.
Het gas prikkelt Iris,
en plotseling moet ze
oncontroleerbaar huilen
Deze reflextranen zijn anders dan de basale tranen
die Iris al kende.
Ze zijn ontworpen om schadelijke stoffen of deeltjes
weg te spoelen. Ze worden in veel
grotere getale vrijgegeven
en hun waterlaag bevat meer antilichamen
om binnendringende micro-organismen tegen te houden.
Zowel Iris als Ui zijn er kapot van.
Ze kunnen geen vriendjes zijn
als Iris steeds pijn heeft en huilen moet als Ui haar jas uitdoet.
Ze besluiten elkaar niet meer te zien.
Zodra Ui de deur uitloopt,
stopt Iris met huilen.
Ze begint meteen weer met huilen.
Ze huilt nu echter geen reflextranen,
maar emotionele tranen.
Wanneer iemand te verdrietig of te blij is,
voelt het aan alsof je controle verliest,
wat gevaarlijk kan zijn.
Emotionele tranen komen dan
om de toestand zo snel mogelijk te stabiliseren,
samen met andere lichamelijke reacties,
zoals een verhoogde hartslag
en een langzamere ademhaling.
Maar wetenschappers weten nog niet precies
hoe of waarom de tranen behulpzaam zijn.
Misschien is het een sociaal mechanisme
om medelijden op te wekken of om onderdanigheid te tonen.
Onderzoek heeft ook uitgewezen
dat emotionele tranen hogere concentraties stresshormonen bevatten,
zoals ACTH en enkefaline,
een endorfine, een natuurlijke pijnstiller.
In dit geval kalmeren de emotionele tranen Iris ook onmiddellijk
en seinen haar emotionele staat ook door aan anderen.
Jammer dat het niets is geworden tussen jullie, Iris,
maar maak je geen zorgen.
Zolang je deze drie soorten tranen hebt
om je evenwichtig en gezond te houden,
komt het wel goed.
Dat zie je nog wel.