خب، من دانشمند اقلیم شناسی هستم،
و اگر این سالن یک نمونه از کشوری باشد که ما در آن زندگی میکنیم،
پس حدود ۶۰ درصد شما، شاید شمایی که از اینجا به بعد نشستید،
به اطلاعاتی که درباره علل تغییرات اقلیمی میدهم اعتماد نمیکنید.
اما، امشب قول میدهم که حقیقت را بگویم،
اما برای برای بدست آوردن دل جمعیت،
این سخنرانی را با یک خلاف واقعیت شروع کردم.
[پیمان اقلیمی پاریس حاصل به رسمیت شناختن این موضوع است
که تغییرات اقلیمی مسئلهای جهانی است.]
این جمله از آقای اوباما نیست.
این جمله رییسجمهور ریگان است.
و همچنین این جمله درباره تغییرات اقلیمی و پیمان پاریس نبود
در واقع این جمله درباره توافق نامه مونترال،
و همچنین تخریب لایه اوزون میباشد.
خب، مطمئنم که بسیاری از شما با این مشکل زیست محیطی آشنا نیستید
اما، باید آشنا شوید.
زیار این یک مسئله زیست محیطی خیلی نادر بوده
و ارزش بازنگری دارد.
زیرا بعضی مواقع لازم است دنیایی که حذر کردهایم را بررسی کنیم
تا راهنمایی ایی برای تصمیماتی که امروز میگیریم بیابیم.
خب، اجازه دهید به دهه ۷۰ میلادی برگردیم،
زمانی که تصمیمات پرسشبرانگیزی گرفته شدند
اول از همه ... هووو... مدل مو (صدای خنده حضار)
دوم، مقادیر بسیار زیادی از اسپریهای مو
و سوم، CFCها، یا همان کلروفلوئوروکربنها،
مواد شیمیایی دستسازی که به عنوان محرک در قوطیهای اسپری به کار میرفتند.
بعدتر مشخص شد که CFCها مشکلساز هستند،
زیرا آنها تخریبکننده لایه اوزون میباشند.
من مطمئنم بسیاری از شما درباره لایه اوزون شنیدهاید
اما اهمیت این لایه در چیست؟
به بیانی ساده، لایه اوزون مانند ضد آفتاب کره زمین بوده،
و بسیار ضعیف و نازک میباشد.
اگه شما میتوانستید تمام لایه اوزون
را که حدود ۳۲ تا ۴۲ کیلومتر بالاتر از ما قرار گرفته بردارید
و روی سطح زمین فشرده کنید
پوستهای به زخامت دو عدد سکه درست میشود.
حدود ۴/۵۷ سانتیمتر.
اما همین لایه نازک کارهای شگفتانگیزی انجام میدهد.
لایه اوزون از ورود بیش از ۹۰ درصد اشعات مضر فرابنفشی که از سمت خورشید
میآید جلوگیری میکند.
و درحالی که من مطئنم خیلی از شما از برنزه کردن پوستتان
با همان ۱۰ درصد باقی مانده لذت میبرید؛ این کار مشکلات زیادی به همراه دارد:
آب مروارید چشم،
صدمه به محصولات زراعی،
صدمه به سیستم ایمنی بدن،
و همچنین سرطان پوست.
واقعاً اغراق نیست
بگوییم تهدید لایه اوزون همان تهدید ایمنی انسان است.
در واقع، تعجبآور است که مسئله ایمنی انسان
مشوق ابداع CFCها، از ابتدا بوده است.
در اوایل اختراع یخچالها
آنها از مواد شیمیایی سمی و آتشزا استفاده میکردند
موادی مانند پروپان و آمونیاک.
خوشبختانه، صنعت یخچالسازی
خواستار جایگزین امنتری شد،
و در سال ۱۹۲۸
دانشمندی به نام توماس میجلی
اولین CFCهای تجاری قابل اعتماد را تولید کرد.
در واقع، میجلی در یک کنفرانس علمی این CFCها را استنشاق کرده
و یک شمع را با آن خاموش کرد تا نشان دهد که
این CFCها امن و غیرقابل اشتعال هستند.
به عنوان یک دانشمند باید بگویم که، امروزه امکان ندارد
بتوانید چنین کارهای عجیب و غریبی را انجام دهید.
واقعاً، شگفتآور است.
اما، در آن زمان،
CFCها ابداعی خارقالعاده بودند.
آنها راه را برای تولید یخچالهای مدرن امروزی و دستگاههای
تهویه هوا گازی و غیره را باز کردند.
تا حدود ۴۰ سال بعد، در دهه ۷۰میلادی،
دانشمندان دریافتند که CFCها در اتمسفر تجزیه شده
و به لایه اوزون صدمه میزنند.
این کشف، نگرانیهای گستردهای را همراه داشت.
و در نهایت، باعث ممنوعیت استفاده از CFCها در قوطیهای اسپری
در آمریکا و برخی کشور های دیگر در سال ۱۹۷۸ شد.
خب، اما داستان به اینجا ختم نمی شود
چون CFCها تنها در قوطیهای اسپری استفاده نمیشدند.
در سال ۱۹۸۵، دانشمندان سوارخ لایه اوزون قطب جنوب را کشف کردند،
و این کشف بسیار نگران کننده بود.
دانشمندان هرگز انتظار چنین رخدادی را نداشتند.
پیش از کشف این سوراخ در اوزون
دانشمندان بر این باور بودند که حدود ۵ تا۱۰ درصد از لایه اوزون
در طول یک قرن از دست رفته است.
اما آنها دریافتند که در طول یک دهه، بیش از یک سوم
لایه اوزون در بالای منطقهای
بزرگتر از آمریکا ناپدید شده است.
گرچه اکنون ما میدانیم که CFCها عامل اصلی این سوراخ در لایه اوزون هستند
در آن زمان، علم هنوز به این باور نرسیده بود.
با وجود این عدم قطعیت،
بحران باعث ایجاد کُنش کشورها نسبت به این مسئله شد.
نقل قولی که من این سخنرانی را با آن شروع کردم،
درباره پیمان مونترال از آقای ریگان
آن جمله، جمله آخر رئیس جمهور در زمان امضای این عهدنامه،
پس از تصویب یکصدای آن از طرف کنگره آمریکا بود.
و مسئلهای است که حقیقتاً ارزش تمجید دارد.
در واقع، دیروز ۳۰امین سالگرد عهدنامه مونترال بود.
(تشویق حضار)
به دلیل این عهدنامه،
مواد تخریبکننده لایه اوزون در حال کم شدن در اتمسفر هستند،
و ما شاهد اولین نشانههای بهبود لایه اوزون هستیم.
بعلاوه، به این علت که بسیاری از مواد تخریبگر لایه اوزون
گازهای گلخانهای بسیار قوی نیز هستند
عهدنامه مونترال توانسته است گرمایش زمین را بیش از یک دهه
به تعویق بیاندازد.
واقعاً فوقالعاده است.
اما باید این سوال را پرسید که
اکنون که ما با بحران زیست محیطی، یعنی گرمایش زمین روبرو هستیم،
چه درسهایی میتوانیم از این عهدنامه بگیریم؟
آیا درسی میتوان گرفت؟ من فکر میکنم بله.
اولاً، ما نیازی به قطعیت محض برای وارد عمل شدن نداریم.
زمانی که عهدنامه مونترال امضا شد،
ما خیلی کمتر نسبت به خطرات CFCها نسبت به خطراتی که اکنون در رابطه با
انتشار گازهای گلخانهای داریم اطمینان داشتیم.
راهبرد غالب افراد مخالف در رابطه با اقلیم استفاده میکنند این است
که خطرات را کاملاً نادیده گرفته و تنها به عدم قطعیت توجه میکنند.
اما عدم قطعیت چه مشکلی دارد؟
ما تقربیاً تمام اوقات تصمیماتی با عدم قطعیت میگیریم،
تقریباً همیشه.
شرط میبندم کسانی که امشب تا اینجا رانندگی کردند
کمربند ایمنی خود را بسته بودند.
اکنون از خودتان بپرسید،
آیا به این دلیل که کسی به شما با قطعیت کامل گفته بود
که در راه تصادف میکنید
کمربندتان را بستید؟
احتمالاً نه.
پس این اولین درس.
مدیریت خطر و تصمیم گیری همیشه شامل عدم قطعیت میباشند.
نادیده گرفتن خطرات و تمرکز بر روی عدم قطعیت، چشم پوشی است.
به بیانی دیگر، بیعملی خود نوعی عمل است.
دوم اینکه، به افراد زیادی برای پرورش محیط زیستی سالم نیاز است.
عهدنامه مونتریال تنها توسط صنعت و دولتها یا گروههای مدافع محیط زیست
و دانشمندان به ثمر ننشست. همه آنها با هم
باعث عملی شدن این پیمان شدند.
همه آنها سر میز نشستند و
نقشهای بسیار مهمی را در این تصمیم برعهده گرفتند.
و من در این باره فکر میکنم،
امروزه شاهد نشانههای دلگرمکنندهای هستیم.
دیگر فقط گروههای محیط زیست نگران تغییرات اقلیمی نیستند،
بلکه گروههای مدنی و مذهبی،
نظامی و تجاری هم به آنها پیوستهاند.
پس شما هر کجای این طیف هستید،
ما به نقش شما بر سر میز نیاز داریم،
زیرا اگر ما قصد در حل مشکل گرمایش زمین داریم
نیاز به اقدام از طرف تمام سطوح جامعه هستیم،
از اقدام فردی تا بینالمللی
و تمام اقشار ما بین.
درس سوم:
اجازه ندهید کمالیابی دشمن کامیابی شود.
زمانی که عهدنامه مونتریال ترمز تخریب لایه اوزون را کشید،
در ابتدا، تنها مثل ضربههای آهستهای روی پدال ترمز بودند.
در واقع، اصلاحات بعدی در عهدنامه
باعث توقف کامل تخریب لایه اوزون شدند.
پس برای آنهایی که از تداوم
پیمان اقلیمی پاریس ناامید شدند
یا اینکه اقدامهای محدود شما باعث حل مسئله گرمایش زمین نمیشود،
من به شما می گویم اجازه ندهید کمالیابی دشمن کامیابی شود.
و در آخر، اندیشیدن به دنیایی که ما آن را رها کردهایم می تواند به ما کمک کند.
قطعاً، دنیایی که با وضع پیمان مونتریال رها کردیم
شامل تغییرات مصیبت باری
در محیط زیست و سلامت انسانهاست.
تا ۲۰۳۰، ما از میلیونها مورد سرطان پوست در سال جلوگیری خواهیم کرد
که این آمار میتواند به رشد خود ادامه دهد.
اگر خوششانس باشم، میتوانم آنقدر زنده بمانم که آخر این انیمیشن را ببینم
و شاهد این باشم که سوراخ لایه اوزون به حالت عادی خود باز گشته است.
پس زمانی که ما داستان آینده اقلیم کره زمین را برای این قرن
و قرنهای بعد مینویسیم
باید از خودمان بپرسیم که اقدامهای ما چه چیزهایی هستند
که یک نفر در سی یا پنجاه سال آینده
روی این صحنه بایستد
تا از دنیایی که از آن حذر کردهاند تمجید کند.
ممنونم.
(تشویق حضار)