Son unha neurocientífica, e estudo a toma de decisións.
Estudo como as substancias químicas do cerebro
inflúen nas decisións que tomamos.
E veño contarvos o segredo
dunha boa toma de decisións:
un bocadillo de queixo.
Así é. Segundo os científicos, un bocadillo de queixo
é a solución para todas as túas decisións complicadas.
Que por que o sei? Son a científica que fixo ese estudo.
Hai uns anos, os meus colegas e mais eu estabamos interesados
en como unha substancia química do cerebro
chamada serotonina inflúe na toma de decisións en contextos sociais.
En concreto, queriamos saber como afecta a serotonina
ao xeito en que reacciona a xente cando recibe un trato inxusto.
Así que fixemos un experimento.
Manipulamos os niveis de serotonina dos participantes
dándolles a beber esta limoada artificial de sabor noxento,
que extrae do cerebro o precursor da serotonina,
un aminoácido chamado triptófano.
E atopamos que, cando o nivel de triptófano estaba baixo,
a xente tiña máis tendencia a desquitarse
cando era tratada inxustamente.
Este foi o estudo que fixemos,
e aquí tedes algúns titulares
que apareceron a continuación.
[Só precisas un bocadillo de queixo para tomar decisións adecuadas]
["O queixo: o noso mellor amigo"]
Agora estarédesvos preguntando "que me perdín?"
[Oficial: o chocolate sácache o cabreo ] Queixo? Chocolate?
De onde sae todo isto?
Iso pensei eu cando apareceron,
porque o noso estudo nada tiña que ver co queixo nin co chocolate.
Dabámoslle á xente unha bebida noxenta
que afectaba os niveis de triptófano.
Pero resulta que tamén hai triptófano
no queixo e no chocolate.
E, por suposto, se a ciencia di que o queixo e o chocolate
axudan a tomar mellores decisións, seguro que captamos a atención do público.
Así que aquí o tedes:
A evolución dun titular.
Cando pasou isto, por un lado pensei,
vaites, que máis ten?
Os medios simplifican algo as cousas, pero total,
só e cousa das noticias.
E penso que así o ven moitos científicos.
Pero o problema é que este tipo de cousas pasan continuamente,
e non só coas historias que les nas noticias
tamén cos produtos que ves nos andeis.
Cando se espallaron estes titulares,
empezaron a chamar os publicistas.
Estaría disposta a proporcionarlle soporte científico
a unha botella de auga que levante o ánimo?
Podería ir a un programa de TV amosarlle
á audiencia, en directo,
que alimentos axudan a sentirse mellor?
Creo que estes tipos entenderon ben; pero se aceptase as súas propostas,
estaría indo alén da ciencia,
e os bos científicos cóidanse de facer tal.
No entanto, a neurociencia está cada vez máis presente nos mercados.
Aquí tedes un exemplo: as neurobebidas,
unha liña de produtos, que inclúe este Neuro Bliss,
que segundo a etiqueta reduce o estrés,
levanta o ánimo, axuda a concentrarse,
e promove o optimismo.
Teño que dicir que soa estupendo.
(Risas)
Puiden tomado hai 10 minutos.
Cando vin isto na tenda do meu barrio,
pregunteime pola investigación que sustentaba esas afirmacións.
Así que entrei na web da empresa na procura
dalgún ensaio controlado con estes produtos.
Pero non atopei nada.
Con ou sen ensaios, as afirmacións aparecían
no centro da etiqueta, ao lado do debuxo dun cerebro.
E resulta que as imaxes de cerebros teñen propiedades especiais.
Un par de investigadores pedíronlles a uns centos de persoas
que lesen un artigo científico.
Para a metade deles, o artigo incluía unha imaxe cerebral,
A outra metade leu o mesmo artigo
pero sen imaxe do cerebro.
Ao rematar, xa supoñedes por onde vou,
preguntábanlles se estaban de acordo
coas conclusións do artigo.
Este é o grao de acordo coas conclusións
sen imaxe.
E este o acordo co mesmo artigo
cando incluía unha imaxe cerebral.
Así que a conclusión é
Queres vender algo? Ponlle un cerebro.
Deixádeme agora parar un pouco, para dicirvos
que a neurociencia leva avanzado moito nas últimas décadas,
estamos constantemente descubrindo cousas sorprendentes
sobre o cerebro.
Por exemplo, hai un par de semanas, uns neurocientíficos do MIT
descubriron como eliminar hábitos nas ratas
controlando a actividade neural nunha parte concreta do seu cerebro.
Realmente interesante!
Pero a promesa da neurociencia está a dar lugar
a expectativas algo infladas e a afirmacións esaxeradas e sen contrastar.
Así que vos vou amosar como identificar
un par de clásicos, evidentes, en realidade,
do que se vén chamando neuroparvadas,
neurocaralladas ou, o meu favorito, neurobabecadas.
A primeira afirmación non probada é a que di que se poden usar as imaxes cerebrais
para ler os pensamentos e as emocións.
Aquí tedes un estudo publicado por un grupo de investigación
na sección de opinión do New York Times.
O titular? "Amas ao teu iPhone. Literalmente".
Converteuse decontado no artigo do xornal máis difundido nas redes.
Como descubriron isto?
Pasaron a 16 persoas por un escáner
e amosáronlles vídeos de iPhones soando.
O escáner amosou activación nunha parte do cerebro
chamada a ínsula, unha rexión que, segundo explican,
está asociada cos sentimentos de amor e compaixón.
Así que concluíron que a activación na ínsula
implica que os participantes amaban os seus iPhones.
O caso é que este razoamento ten un problema,
e vén sendo que a ínsula fai moitas cousas.
Certo, está implicada nas emocións positivas
como o amor ou a compaixón,
pero tamén nunha chea doutros procesos.
como a memoria, a linguaxe, a atención,
mesmo a ira, o noxo ou a dor.
Así que, coa mesma lóxica, eu podería dicir
que odias ao teu iPhone.
O asunto nisto é que cando ves activación na ínsula,
podes escoller a explicación que prefiras desta lista.
E é unha lista ben longa.
Os meus colegas Tal Yarkoni e Russ Poldrack
amosaron que a ínsula se activa en case un terzo
dos estudos con imaxes cerebrais que hai publicados.
Así que hai moitas, moitas probabilidades
de que a vosa ínsula estea activa neste momento,
pero non me vou enganar
pensando que é porque me amades.
E falando de amor e cerebro,
hai un investigador, coñecido como o Dr. Amor,
que afirma que os científicos deron co pegamento
para manter a sociedade unida,
a fonte do amor e da prosperidade.
Desta volta non é un bocadillo de queixo.
Non, é unha hormona chamada oxitocina.
Seguro que xa oístes falar dela.
O Dr. Amor baséase en estudos que amosan
que cando lle xutas oxitocina á xente,
aumentan a súa confianza, empatía e cooperación.
Así que lle chama á oxitocina "a molécula moral".
Agora ben, estes estudos son cientificamente válidos,
e foron replicados, pero non contan toda a historia.
Outros estudos amosan que o xute de oxitocina
aumenta a envexa. Aumenta a vaidade.
A oxitocina pode nesgar á xente en favor dos seus
a expensas dos outros.
E nalgúns casos, a oxitocina mesmo diminúe a cooperación.
Así que, de acordo con estes estudos, eu podería afirmar que a oxitocina
é unha molécula inmoral, e autoproclamarme a Dra. Antiamor.
Así que vemos neurobabecadas nos titulares,
nos supermercados, nas cubertas dos libros.
E que pasa coa clínica?
O SPECT é unha tecnoloxía de imaxe cerebral
que usa marcadores radioactivos
para rastrexar o fluxo sanguíneo no cerebro.
Por unha ganga duns poucos miles de dólares
hai clínicas nos EEUU
que che fan un SPECT
e usan a imaxe para diagnosticar os teus problemas.
Din que estas imaxes poden axudar
a previr o alzhéimer,
solucionar os problemas de peso e de adiccións,
superar os conflitos de parella
e, por suposto, tratar todo tipo de trastornos mentais
desde a depresión á ansiedade ou a hiperactividade
Isto soa xenial. A moita xente llo parece.
Algunhas clínicas destas
moven decenas de millóns de dólares de negocio ao ano.
Só hai un problema.
Na neurociencia hai amplo consenso
en que aínda non podemos diagnosticar os trastornos mentais
cunha simple imaxe cerebral.
Pero estas clínicas teñen tratado
a decenas de miles de pacientes
moitos deles nenos,
e a imaxe por SPECT require inxeccións radioactivas
por tanto, expoñer á xente a radiación, potencialmente nociva.
Eu estou máis entusiamada cá maioría da xente, como neurocientífica,
co potencial da neurociencia para tratar os trastornos mentais
e mesmo, tal vez, para facernos mellores e máis intelixentes.
E se algún día podo dicir que o queixo e o chocolate
nos axudan a tomar decisións,
contade comigo.
Pero aínda non chegamos aí.
Aínda non atopamos un botón de “comprar” no cerebro,
non podemos dicir se alguén está mentindo ou está namorado
só mirando as súas imaxes cerebrais,
e non podemos converter aos pecadentos en santos dándolles hormonas
Se cadra algún día poderemos, pero até daquela,
temos que ter coidado de non deixar que as esaxeracións
resten recursos e atención da ciencia real
que xoga un partido moito máis longo.
Así que aquí chegamos.
Se alguén trata de vendervos algo cun cerebro
non vos confiedes.
Preguntádelle o que hai que preguntar. Preguntádelle polas probas,
preguntádelle pola parte da historia que non vos está a contar.
As respostas non deberían ser simples, porque o cerebro non é sinxelo.
Pero isto non nos frea para seguir tratando de comprendelo.
Grazas.