من یک متخصص علوم اعصاب هستم و روی موضوع تصمیم گیری مطالعه میکنم.
من آزمایشاتی را برای تست اینکه چگونه مواد مختلف شیمیایی در درون مغز برروی انتخاب گزینه ها اثر میگذارند را انجام میدهم.
من اینجا آمدم تا که راز تصمیم گیری موفق را براتون بگم:
یک ساندویچ پنیر.
درسته.با توجه به نظر دانشمندان ، یک ساندویچ پنیر
چاره همه تصمیم گیریهای مشکل شماست.
چطوری اینو فهمیدم؟ من دانشمندی هستم که این مطالعه را انجام دادم.
چندسال پیش٬ من و همکارانم علاقه مند شدیم
که چگونه یک ماده شیمیایی در مغز ما بنام سروتونین
میتونه در شرایط اجتماعی مختلف برروی تصمیمات آدمها تاثیر بگذاره.
بویژه اینکه میخواستیم بدونیم رفتارآدمها چگونه متاثر از سروتونین خواهد شد هنگامی که با آنها نا عادلانه رفتار میشود.
درنتیجه ما آزمایشی ترتیب دادیم.
ما میزان سروتونین اونهارا با دادن این نوشابه های با طعم لیموی مصنوعی واقعا بدمزه دستکاری کردیم
که با بردن ترکیبات معدنی برای سروتونین در مغز نقش خودشو ایفا میکنه.
این اسید آمینه تریپتوفان است.
خب جیزی که دستگیرمون شد اینه که وقتی مقدار تریپتوفان کم است
وقتی که ناعادلانه با مردم برخورد میشود بیشتر احتمال داره آنها بفکر انتقام گرفتن و تلافی کردن باشند .
این مطالعه ای است که ما انجام دادیم و بعضی از سرفصل های آنها به شرح زیر است.
("یک ساندویچ پنیر همه اون چیزیه که برای یک تصمیم گیری قوی نیازدارید")
("چه دوستی در پنیر داریم")
("خوردن پنیر و گوشت میتونه خویشتن داری را تقویت کنه") در اینجا٬ ممکنه شما تعجب کنید٬ برای چیزی دلم تنگ شده؟
(" مرسوم است که! شکلات شمارا اکج خلقی بازمیداره") پنیر؟ شکلات؟ اون از کجا میاد؟
وخودم هم اینطوری فکرمیکنم
چراکه مطالعه ما کاری با پنیروشکلات نداره.
ما این نوشیدنی بسیار بدمزه را به افراد دادیم
که مقدار تریپتوفان اونا رو تحت تاثیر قرار داد.
ولی معلوم شد که تریپتوفان بطور اتفاقی هم در پنیر وهم شکلات یافته میشوند.
وهمچنین وقتی علم میگه پنیروشکلات
کمک میکنه بهتر تصمیم بگیرید خب معلومه که توجه افراد را به خود جلب میکنه.
خب شما اینودارید:
تکامل یک عنوان.
وقتی این اتفاق افتاد به این فکر افتادم که خب
موضوع اصلی چیه؟
رسانه ها چند چیزو خیلی ساده میکنند اما در آخر
اون داستان خبریست.
ومن تصور میکنم بسیاری از دانشمندان طرز تفکرشون اینجوریه.
اما مشکل اینجاست که این موضوع همواره اتفاق می افته
و نه تنها داستانهایی را که در اخبار میخونید تحت تاثیر قرار میگیره
بلکه محصولاتی را که در بازار می بینید هم همین اتفاق براشون می افته.
وقتی عناوین عوض شدند اونچه که اتفاق افتاد این بود
صدای بازاریان دراومد.
آیا تمایل داشتم که یک شیشه آب تقویت کنند خُلق و خوی را تایید علمی تهیه کنم؟
یا قرار بوده برم در یک مصاحبه تلویزیونی
در حضور حاضرین
بگویم که غداهای که مایه تسلی شما هستند باعث می شوند که احساس بهتری داشته باشید؟
من فکر میکنم دوستان منظور بدی نداشتند ولی آیا من پیشنهادشون را قبول کرده بودم؟
من باید تا فراسوی علم رفته باشم
و دانشمندان خوب مراقبند که به این گونه رفتار نکنند..
اما با این وجود دانش عصب شناسی روز به روز بیشتر وارد تجارت میشود.
این یک نمونه ار آن است: نوشابه های اعصاب
اینجا یک دسته محصولات شامل نوروبلیس (Nuero Bliss)
که بر اساس ادعای که بر روی برچسب آنهاست، در کاهش استرس موثر است،
رفتار هم همچنین و تمرکز ذهنی راهم بهبود می بخشد،
وچشم انداز مثبت را ارتقا میدهد.
وباید بگم این بنظر عالی میاد (خنده)
من میتونستم این را ۱۰ دقیقه پیش استفاده کنم.
خب وقتی این محصول به فروشگاه نزدیک خونه من اومد
طبیعتا من کنجکاو شدم که تحقیقاتی روی سابقه این ادعاها انجام بدم.
به وبسایت شرکت سازنده سری زدم تا اطلاعاتی درمورد آزمونهای کنترل شده ای که برروی محصولاتشون انجام دادند پیدا کنم.
اما چیزی پیدا نکردم.
با آزمون یا بدون آزمون این ادعاها بر روی برچسب های محصولاتشون درست درکنار تصویر یک مغز آورده شده.
و معلوم میشه که تصاویر این مغزها ویژگی های خاصی دارند.
دونفر محقق از چندصد نفر خواستند که یک مقاله علمی را بخوانند.
برای نیمی از اونها مقاله شامل تصویر یک مغز بود
و برای نیمی دیگر همون مقاله
ولی بدون تصویر مغز.
درانتها --شما میدونید این قراره به کجا برسه--
از اون افراد سوال شد که آیا با نتیجه گیری مقاله موافقند یا خیر.
خب این نتیجه میزان موافقت مردم با نتیجه گیری مقاله بدون وجود تصویر است.
واین نتیجه میزان موافقت مردم با همون مقاله ولی با وجود تصویر است.
خب نتیجه ای که از این تحقیق بدست می آید اینه که
آیا میخواهید فروش خوبی داشته باشبد؟ یک تصویر مغز کنارش بگذار.
حالا بگذارید یک گریزی به این نکته بزنم که
علوم اعصاب در طی چند دهه اخیر پیشرفتهای زیادی کرده
و ما مرتبا داریم چیزهای خیره کننده و شگفت آوری را در باره مغز انسان کشف میکنیم.
مثلا دو هفته پیش دانشمندان این رشته در موسسه تکنولوژی ماساچوست در آمریکا
چگونگی ایجاد اختلال و توقف در عادات رفتاری موشها را با کنترل نمودن فعالیت عصب در قسمت خاصی از مغز را یافتند.
واقعا موضوع جالبیه.
ولی انتظار داشتن از علوم اعصاب منجر به پیدایش سطح توقعات بالا و برخی ادعاهای بوجود آمده ثابت نشده میشه.
خب کاری که میخواهم بکنم اینه که به شما نشان دهم که چگونه
که تعدادی از کارهای عمومی در این زمینه
برای آنچه که در زمانهای مختلف خوابگاه -عصب نامیده میشود،
بولکس عصبی و یا واژه موردعلاقه من بازی عصب، گفته میشوند را کشف و فاش کنیم.
خب اولین ادعای ثابت نشده اینه که بتونید از اسکن های مغزی افکارواحساسات افرادرا بخونید.
این یک تحقیقیه که توسط گروهی از محققین در نشریه نیویورک تایمز منتشر شد.
عنوانش چیه؟ "شما آی فونتون رو واقعا دوست دارید."
این موضوعی بود که در سایت بیشترین ارسال با ایمیل را بخود اختصاص داد.
خب اونا چگونه این را فهمیدند؟
اونها ۱۶ نفرو داخل دستگاه اسکنر مغز قراردادند
وبه اونها فیلمی از آی فونهایی درحال زنگ زدن نشون دادند.
اسکن مغز فعالیتی را در بخشی از مغز نشون داد
بخشی بنام اینسولا ناحیه ای که میگن
به احساسات و مهربانی مربوطه.
ونتیجه گرفتند که بخاطر اینکه فعالیتی در ناحیه اینسولا دیده شد
این بدین معنیه که اون افراد آیفون دوست دارند.
خب اینجا یک مشکل با این نتیجه گیری وجود داره
و اون اینه که اینسولا کارهای زیادی انجام میده.
قطعا همینطوره اون درگیر احساس و عواطف مثبته
مثل عشق و شفقت
اما این قسمت درگیر بسیاری از پروسه های دیگری شامل حافظه، زبان مکالمه توجه و حتی خشم و انزجار و درد هم هست.
اما این قسمت درگیر بسیاری از پروسه های دیگری شامل حافظه،زبان مکالمه توجه و حتی خشم و انزجار و درد هم هست.
اما این قسمت درگیر بسیاری از پروسه های دیگری شامل حافظه، زبان مکالمه توجه و حتی خشم و انزجار و درد هم هست.
خب براساس همین منطق من میتونم نتیجه بگیرم که شما از آیفونت بدت می آید.
نکته اینجاست که وقتی شما فعالیت درون اینسولا را میبینید
نباید براساس سلیقه خودت تفسیر کنی
از خارج از لیست و واقعا لیست بلندبالاییه.
همکاران من تال یارکونی و راس پولدراک
نشان داده اند که تقریبا در یک سوم تحقیقات تصویربرداری از مغز که تا بحال منتشر شده اینسولا ظاهر میشه.
خب شانس ها واقعا خوبه
که اینسولای شما همین الان داره هشدار میده
ولی من خودم را گول نمیزنم که فکر کنم این بدین معنیه که شما منو دوست دارید.
درنتیجه حرف زدن درباره عشق و مغز
یک محققی هست که برخی اونو بنام دکتر عشق میشناسنش
که مدعیه دانشمندان چسبی یافته اند که اجتماع را بهم میچسبونه
که اون منبع چیزی نیست بجزعشق و خوشبختی.
این دفعه این ساندویچ پنیر نیست.
نه٬ این هورمونیه بنام اکسی توسین.
شما احتمالا دربارش شنیدید.
دکترلاو بحث خودشو برپایه مطالعاتی بنا میگذاره که نشون میده
وقتی میزان اکسی توسین افراد زیادتر میشه
باعث افزایش اعتماد و یکدلی و همکاریشون میشه.
درنتیجه او اکی توسین را"مولکول اخلاقیات" مینامه.
اکنون این مطالعات از نظر علمی معتبرند
واونا درحال تکرار شدن بوده اند ولی همه ی داستان این نیست.
مطالعات دیگری نشان داده اند که افزایش اکسی توسین
حسادت را افزایش میده.
اکسی توسین میتونه باعث ایجاد تبعیض در انسان به نفع گروه خودش دربرابر بقیه بشه.
ودربرخی موارد میتونه باعث کاهش حس همکاری بشه.
درنتیجه براساس این مطالعات میتونم بگم
اکسی توسین مولکول بی اخلاقی است و خودم را دکتر استرنج لاو بنامم.
(خنده حاضرین)
درنتیجه این چندگانگی را درهمه عناوین داشته ایم.
در سوپرمارکتها٬ برروی جلد کتابها.
در باره بالین چطور؟
تصویربرداری خاصی بنام SPECT که یک فناوری تصویر برداری از مغزه
که از یک نشانگر رادیو اکتیو بهره میبره
برای ردیابی میزان ورود خون به مغز.
با قیمتی حدود چندهزار دلار
کلینیک هایی در آمریکا هستند
که این روش را براتون انجام میدن
وبا استفاده از این تصاویر مشکلتون را تشخیص میدن.
این اسکنها -- به گفته همون افراد-- میتونه
کمک به پیشگیری از بروز بیماری آلزایمر و
حل مشکل وزن افراد و موضوع اعتیاد نماید.
غلبه بر کشمکش های زناشویی
و البته درمان تعدادزیادی از بیماریها
از افسردگی و اضطراب گرفته تا بیماریهای رفتاری.
این بنظرعالیه.بسیاری از مردم موافقند.
برخی از این کلینیک ها سالانه میلیونها دلار از این راه درامد کسب میکنند.
اینجا فقط یک مشکل هست.
اجماع و وفاق کلی در علم عصب شناسی اینه که ما هنوز نمیتونیم بیماریهای روانی را یک اسکن تنها از مغز تشخیص بدیم.
اما این کلینیک ها تا امروز با بسیاری از افراد که بسیاری از اونها بچه هستند این کار درمانی تشخیصی را انجام دادهاند
و این نوع تصویربرداری شامل تزریق یک داروی رادیودارو است و درنتیجه قراردادن افراد در معرض تشعشع رادیو اکتیوه که ذاتا مضره.
من بعنوان یک دانشمند این علم بیشتر از بیشتر مردم هیجان زده هستم
درباره پتانسیل این علم برای درمان بیماریهای روانی
وحتی شاید اینکه بتونه مارا بهتر و هوشیارتر کنه.
و اگه روزی ما بتونیم بگیم که پنیر و شکلات
بما کمک میکنه که بهتر تصمیم بگیریم، من را هم بهش اضافه کنید.
ولی ما هنوز به اونجا نرسیدیم.
ما هنوز دکمه "خریدن" را داخل مغز پیدا نکردیم
فقط با نگاه کردن به اسکن مغزما نمیتونیم بگیم که آیا یکنفر داره دروغ میگه یا عاشقه
وما نمیتونیم با هورمونها گناهکاران را به قدیسین تبدیل کنیم.
شاید روزی بشه ولی تا اون موقع
ما باید مراقب باشیم که تحت تاثیر ادعاهای غلوآمیز قرار نگیریم
و تحت تاثیر منابع تحریف شده و بی توجهی به علم واقعی.
که نقش اساسی تری در علم داره.
این جاییه که شما داخل میشید.
اگه کسی سعی کنه بشما چیزی حاوی یک مغز در داخلش بفروشه
اونو از اونها قبول نکنید.
سوالات سخت بپرسید.بخواهید که مستندات و شواهد بهتون نشان بدهند.
از قسمتی از داستان که گفته نمیشه بپرسید.
پاسخ نباید ساده باشه چراکه مغز ساختار ساده ای نداره.
اما اون موضوع بهرحال ما را از فهمیدن باز نمی دارد.
سپاسگزارم. (تشویق تماشاگران)