[Barbara Kruger Συμμετέχοντας στον διάλογο]
Πώς γίνεται ένας απλός καμβάς με επίστρωση χρώματος
να χαρακτηρίζεται, εν τέλει, ως έργο τέχνης;
Υπάρχουν αμέτρητοι τρόποι καλλιτεχνικής δημιουργίας...
...ορισμένοι πιο εύληπτοι από το ευρύ κοινό από ότι κάποιοι άλλοι...
...Θυμάμαι ότι επισκεπτόμουν πινακοθήκες, σε νεότερη ηλικία…
…βαθιά τρομοκρατημένη!
Ορισμένα έργα απαιτούν αποκωδικοποίηση.
Θεωρώ ότι η ευληπτότητα του έργου μου αποτελούσε καίριο ζήτημα για εμένα,
διότι και εγώ υπήρξα τυπικό παράδειγμα θεατή ο οποίος δεν κατανοούσε,
ο οποίος αγνοούσε τους κώδικες.
O φορέας Performa με προσέγγισε
και, κατά τη συζήτηση, αναφέρθηκε το πάρκο των skaters.
Ανταποκρίθηκα, λέγοντας «Αυτό θα ήταν καταπληκτικό».
«Το χρήμα έχει λόγο».
«Τίνος αξίες;»
Αυτές είναι ιδέες που πλανώνται στον αέρα
και ερωτήματα που θέτουμε...ορισμένες φορές...
...καθώς και ερωτήματα που δεν θέτουμε, παρότι θα έπρεπε...
Μεγάλωσα στο Νιούαρκ της πολιτείας Νιου Τζέρσεϊ.
Η μητέρα μου και ο πατέρας μου...
...κανείς τους δεν έχει πανεπιστημιακά πτυχία.
Ζούσαμε σε ένα διαμέρισμα τριών δωματίων
και κοιμόμουν στο καθιστικό.
Ανέκαθεν είχα πλήρη συνείδηση του πώς ο τόπος καταγωγής μας,
το τι μας δίνεται και τι μας παρακρατείται,
καθορίζει τις κοινωνικές μας δυνατότητες.
Ήρθα στη Νέα Υόρκη.
Φοίτησα στη σχολή Parson’s για έναν χρόνο.
Ξεκίνησα να εργάζομαι ως λογιστική υπάλληλος
και, στη συνέχεια, ως τηλεφωνήτρια.
Ζώντας στο Nιούαρκ και αργότερα στη Νέα Υόρκη,
μπορεί να μη διάβαζα εφημερίδες αλλά τις έβλεπα καθημερινά,
στο μετρό και παντού.
Ξαφνικά, έμαθα για τις θέσεις εργασίας στην εταιρεία Condé Nast.
Στάθηκα τυχερή.
Με προσέλαβαν ως βοηθό γραφίστα.
Αν δεν προσέλκυα αναγνώστες,
θα με απέλυαν.
Αποκοπή εικόνων.
Επιλογή γραμματοσειρών.
Ξεκινώντας, σκέφτηκα: «Θέλω να γίνω καλλιτεχνική διευθύντρια».
Όμως ήταν ένας διαφορετικός κόσμος.
Ένιωθα μειονεκτικά, σαν «καπνοδοχοκαθαριστής», συγκριτικά με τους συναδέλφους μου.
Χρειάστηκα άδεια διαρκείας,
ώστε να ξεδιαλύνω τι μπορεί να σημαίνει το να αποκαλώ τον εαυτό μου καλλιτέχνιδα.
Θυμάμαι να ρωτώ τους γύρω μου:
«Μπορώ να είμαι καλλιτέχνις, επικολλώντας και χρησιμοποιώντας μαρκαδόρους;»
«Όχι, δεν μπορείς να το κάνεις αυτό».
Συνειδητοποίησα ότι μπορούσα να χρησιμοποιήσω τη γραφιστική μου ευχέρεια,
ώστε να δημιουργήσω τα έργα μου.
Μου αρέσουν οι λιτές γραμματοσειρές,
το είδος της σαφήνειας των γραμματοσειρών sans serif.
Αισθάνθηκα ότι το κόκκινο αιχμαλωτίζει την προσοχή.
Κατά κανόνα, δεν διέθετα χρήματα για έγχρωμες εκτυπώσεις εικόνων.
Πήγαινα στα παλαιοβιβλιοπωλεία, έβρισκα παλιά περιοδικά
και τα μετέτρεπα σε ασπρόμαυρες εικόνες.
Στην εποχή μας... το 1981...το 1983...
...το να εκθέτεις το έργο σου σε καθιστούσε μέρος του διαλόγου.
Όταν άρχισε η ομάδα μου να αποτελεί αντικείμενο συζήτησης
και να πωλούνται έργα μας,
σκέφτηκα: «Εφόσον το έργο μου εμπορευματοποιείται, υποχρεούμαι να βρω λύσεις».
Ζητήματα εξουσίας...αξίας...
...δυστυχώς, δεν παύουν ποτέ να υφίστανται.
Η αρχιτεκτονική είναι η πρώτη μου αγάπη.
Χωροθετώ ιδέες.
Γνωρίζω ποιες περιοχές να εμπλέξω,
ώστε να ενεργοποιήσω έναν χώρο μέσω εικόνων και γραπτού κειμένου.
«Σκέψου όπως εμείς».
«Μίσησε όπως εμείς». «Νιώσε φόβο όπως εμείς».
Θέλω το έργο μου να εγείρει σχόλια.
[ΔΙΑΔΗΛΩΤΡΙΑ] «Δικαίωμα στη ζωή, μόνο κατ' επίφαση».
«Αδιαφορείς αν οι γυναίκες πεθαίνουν».
[KRUGER] Το έργο μου με τίτλο «Το σώμα σου είναι πεδίο μάχης» έγινε με σκοπό την κινητοποίηση υπέρ της διαδήλωσης.
Αφορούσε τα αναπαραγωγικά δικαιώματα των γυναικών.
Καλούσα για να προσφέρω υπηρεσίες στον Οικογενειακό Προγραμματισμό
και δεν είχαν ιδέα ποια, στο καλό, ήμουν.
Έλεγαν ότι είχαν ήδη συνεργασία με διαφημιστικό πρακτορείο.
«Α, εντάξει, λοιπόν».
Χρησιμοποιούσα τον εκτυπωτή Quirky.
Εκεί εκτύπωνα τότε όλες τις αφίσες.
Έπειτα έβγαινα έξω στη μία ή στις δύο το πρωί
και αναρτούσα τις αφίσες σε όλη την πόλη.
Φυσικά, είμαι φεμινίστρια.
'Όμως δεν διανοήθηκα ποτέ την έμφυλη ταυτότητα ή τη σεξουαλικότητα ως ανεξάρτητες από την κοινωνική τάξη.
Ούτε ποτέ διανοήθηκα την τάξη ως ανεξάρτητη από τη φυλετική ταυτότητα.
Κάτι που αξίζει πραγματικά να εξετάσουμε
είναι το τι καθορίζει την ταυτότητά μας στον κόσμο που ζούμε
και το πώς το πολιτισμικό μας πλαίσιο μας διαμορφώνει και μας εμπεριέχει.
Υπάρχουν στερεότυπα... ...που αφορούν τον καλλιτέχνη...
...ή τον μουσικό.
Αυτά είναι τα ηπιότερα στερεότυπα.
Συνήθως με ρωτούν αν μπορούν να έρθουν στο στούντιό μου.
Και απαντώ: «Θέλετε να βάλω και έναν μπερέ
και να φωτογραφηθώ στο μεγάλο τραπέζι;»
Αρνούμαι.
Επ' ουδενί δεν θέλω να είμαι ένα τέτοιο πρόσωπο.
Υπάρχει αρκετό οπτικό υλικό που αφορά εμένα.
Δεν χρειάζονται εκατομμύρια εικόνες.
Τι σημαίνει να στρέφεις την κάμερα προς ένα άλλο πρόσωπο;
Θεωρώ ότι αυτή η πράξη ενέχει βαρβαρότητα.
«Εσύ.».
«Εσύ γνωρίζεις ότι οι γυναίκες έχουν λειτουργήσει για αιώνες
ως κάτοπτρα που κατέχουν τη μαγική και εξαίσια δύναμη
να αντανακλούν την αντρική φιγούρα ως διπλάσια του φυσικού της μεγέθους».
Αυτή είναι μία ρήση της Virginia Woolf.
Αισθάνθηκα την ανάγκη να επικαλεστώ αυτήν τη ρήση.