Hallo, mijn naam is Tony en dit is een korte Every Frame a Painting.
Een van de beste complimenten die je een film kan geven is dat het levend voelt.
Er zit iets in dat een hartslag heeft, dat onvoorspelbaar is.
Het is niet alleen het verhaal of de acteurs, het zit in de kaders zelf.
Bekijk deze korte scène van Nicolas Winding Refn's "Drive".
Op het eerste gezicht lijkt het niet zo speciaal.
Maar bekijk het nog eens en bedek de helft van het kader.
Zoals je ziet vertelt de rechter kant van het kader een compleet verhaal op zichzelf,
en de linker kant vertelt nog een ander aanvullend verhaal.
Dus een shot dat één ding had kunnen vertellen vertelt dus eigenlijk twee.
En in plaats van dat we ons vervelen, schakelen onze ogen constant tussen de twee helften van het scherm.
Deze keer is de dynamiek niet rechts en links, maar boven en beneden.
[clip] -Hoi. -Hoi.
-Ah, jullie twee kennen elkaar? -Niet doen.
[Tony] Bovenaan hebben we een prachtige driehoek van gezichten,
en een compositie vol verticale en diagonale lijnen.
Maar kijk wat er beneden gebeurt.
Ook al denken we er niet bewust over na,
vertelt de onderste helft van dit kader een heel verhaal door de handen van de acteurs.
[clip] -Ah, jullie twee kennen elkaar? -Niet doen.
- Kijk eens aan! - We zijn buren.
-Buren? Nou, we zullen een goede buur zijn.
[Tony] En als we zeggen dat een film leeft, is dit gedeeltelijk wat we bedoelen.
Er zijn subtiliteiten in verhaalvertelling en gedrag,
niet alleen waar we kijken, maar waar we niet kijken.
En als je "Drive" kijkt, begin je het patroon te zien.
Bijna elk shot heeft een structurele balans tussen links en rechts, en ook boven en beneden:
Een kwadrant.
In het begin lijkt dit een beetje beperkend,
maar kijk hoe de regisseur met dit basisgereedschap
een gewone scène neemt en daar buitengewone dingen mee doet.
Als de "Driver" binnenkomt, is hij in de linkerbovenhoek,
dus vanzelfsprekend verwachten we dat in het volgende shot de andere persoon in de rechtsbovenhoek is.
Maar in plaats daarvan:
Wanneer de shots dichterbij komen, krijgen we twee karakters bekrompen zoals dit,
met heel veel ruimte achter hen. Ook al willen ze praten...
...zijn er andere verplichtingen.
Wanneer de twee mannen tegenover elkaar staan, zie je dat ze hetzelfde kwadrant bezetten,
met hun ogen op dezelfde plek, omdat ze voor dezelfde positie vechten.
Ondertussen staat Irene in de rechtsbovenhoek of recht in het midden, het object van hun affecties.
Ook al is ze onscherp, kijk naar haar uitvoering.
[clip] - Dat is heel aardig. Dat is aardig van je, dankje.
[clip] De scène eindigt in dit beeld, gebalanceerd tussen linksboven en rechtsonder,
waardoor we visueel de twee mannen met elkaar kunnen vergelijken,
en de lange schaduw kunnen zien die de een op de ander werpt.
Ook al hebben we deze deur al vanaf het eerste shot van de scène gezien,
is de visuele beloning eigenlijk onverwacht.
En de regisseur, door nadruk te leggen op verschillende kwadranten,
kan shots creëren die niet alleen strak samengesteld, maar ook zeer onvoorspelbaar zijn.
[clip] - Met al die kostbare auto's, zou je betere sloten verwachten.
Als je dit interessant vond, experimenteer dan vooral met kwadranten.
Ze zijn een heel oud, simpel middel.
En je moet niet Refn kopiëren, begin gewoon met dezelfde middelen en kijk wat je kan bedenken.
Onthoud: je hebt geen steadicams, hijskranen, drones of de beste cameraresolutie nodig.
Alleen maar boven, beneden, links, rechts,
en een goed gevoel voor hoe je ze allemaal bij elkaar stopt.