Hallo.
Ik ben hier om jullie te vertellen over mijn dierlijke muze:
de luiaard.
(Gelach)
Ik leg de vreemde levens van het langzaamste zoogdier ter wereld vast,
al tien jaar lang.
Ik herinner me de eerste keer dat ik er een zag.
Hun bizarre lichamen fascineerden me.
Ik bedoel, hoe kan je niet houden van een dier dat geboren wordt
met een grijns op zijn gezicht?
(Gelach)
En met de behoefte om te knuffelen.
Publiek: Ahhh.
Maar luiaards zijn heel erg onbegrepen.
Ze zijn opgezadeld met een naam die naar een zonde verwijst
en vervloekt om hun slome levensstijl,
waarvan mensen vinden dat die geen plaats verdient tussen de sterksten,
in de snelle strijd om het voorbestaan.
Ik ben gekomen om jullie te vertellen dat we dit dier totaal verkeerd begrijpen --
en dat het begrijpen van de waarheid over de luiaard
ons en de planeet waar we ons allebei thuis voelen, kan helpen te redden.
Ik heb de laster over de luiaard herleid
naar een Spaanse veroveraar met de naam Valdés,
die als eerste de luiaard beschreef in zijn encyclopedie van de Nieuwe Wereld.
Hij beschreef de luiaard
als "het domste dier dat er in de wereld te vinden valt ...
Ik heb nog nooit zo'n lelijk dier gezien of een dier dat zo nutteloos is."
(Gelach)
Vertel ons eens wat je echt denkt, Valdés.
(Gelach)
Ik wil het ook eens hebben over de tekenkunsten van Valdés.
(Gelach)
Ik bedoel: wat is dat?
(Gelach)
Ik heb nog nooit zo'n nutteloze illustratie van een luiaard gezien.
(Gelach)
Aan de andere kant heeft hij de luiaard een opvallend menselijk gezicht gegeven,
en luiaards hebben inderdaad opvallend menselijke gezichten.
Deze luiaard die ik in Costa Rica fotografeerde, lijkt erg op Ringo Starr.
(Gelach)
Luiaards tonen sowieso een bijzondere gelijkenis met The Beatles.
(Gelach)
Ik ben bijzonder tevreden met Paul hier.
Net zoals The Beatles zijn luiaards ook bijzonder succesvol.
Ze stammen af van een oude lijn zoogdieren en er waren ooit tientallen soorten,
waaronder de reuzengrondluiaard, die zo groot was als een kleine olifant,
en één van de weinige dieren die groot genoeg waren
om hele avocadopitten op te eten en te verspreiden.
Dus ... (Gelach)
Enkele van jullie hebben het al door.
(Gelach)
Dat betekent dat we zonder luiaards
nu misschien geen avocado op toost zouden hebben,
waardoor hipsters overal ter wereld bedroefd aan het ontbijt zouden zitten.
(Gelach)
(Applaus)
Er zijn nu zes soorten overgebleven, die in twee groepen verdeeld zijn.
Je hebt de drievingerige escudo-eilandluiaard,
degenen met het Beatles-haar en de Mona Lisa-glimlach.
En er zijn tweevingerige luiaards.
Zij zien er meer uit als een kruising tussen een Wookiee en een varken.
Ze wonen in de jungles van Midden- en Zuid-Amerika,
en ze komen extreem vaak voor.
Er is een onderzoek uitgevoerd in de jaren 70,
in een tropisch regenwoud in Panama,
waaruit bleek dat de luiaard het meest voorkomende grote dier is.
Ze nemen een kwart van de totale biomassa aan zoogdieren in beslag.
Dat zijn ontzettend veel luiaards
en dit suggereert dat ze inderdaad iets heel goed doen.
Wat als we in plaats van de luiaard te bespotten omdat hij anders is,
we probeerden iets van hem te leren?
Wij mensen zijn geobsedeerd door snelheid.
Druk zijn is bijna een ereteken
en we vinden gemak belangrijker dan kwaliteit in onze zoektocht naar snelheid.
Onze verslaving aan het drukke leven verstikt onszelf en de planeet.
We verafgoden dieren zoals de cheeta, de 'Ferrari van het dierenrijk',
die van nul tot 100 kilometer per uur in drie seconden kan gaan.
En wat dan nog?
(Gelach)
(Applaus)
Wat dan nog?
De luiaard, aan de andere kant,
kan een ontspannen vijf meter per minuut bereiken,
als hij wind mee heeft.
(Gelach)
Maar snelheid heeft ook een prijs.
De cheeta is snel, maar dat gaat ten koste van kracht.
Ze kunnen geen gevecht riskeren,
dus raken ze een op de negen prooien kwijt aan sterkere roofdieren zoals hyena's.
Het is niet gek dat ze lachen.
(Gelach)
De luiaard, aan de andere kant,
heeft een minder opvallende aanpak om aan eten te komen.
Ze overleven door het vangen en opeten
van stilhangende blaadjes.
(Gelach)
Maar blaadjes willen net zo min als antilopen opgegeten worden,
dus zitten ze vol met gifstoffen en zijn ze moeilijk te verteren.
Dus om die te kunnen eten
moet de luiaard ook een atleet worden --
een verteeratleet.
(Gelach)
Het geheime wapen van de luiaard is een maag met vier kamers
en meer dan genoeg tijd.
Ze hebben de traagste spijsvertering van alle zoogdieren.
Het kan wel een maand duren voordat een enkel blaadje verteerd is,
waardoor hun lever meer dan genoeg tijd heeft om die gifstoffen te verwerken.
Luiaards zijn dus niet lui.
Nee, ze hebben het druk.
Met verteren.
(Gelach)
Ja, ontzettend druk.
(Gelach)
Die luiaard is hard aan het werk, heel hard aan het werk.
En blaadjes hebben natuurlijk een lage calorische waarde,
dus zijn luiaards geëvolueerd om zo min mogelijk energie te spenderen.
Ze doen zo'n 10 keer minder werk dan een zoogdier van gelijke grootte
en overleven op slechts 100 calorieën per dag
dankzij een aantal geniale aanpassingen.
De drievingerige escudo-eilandluiaard
heeft meer nekwervels dan welk dier dan ook,
zelfs meer dan een giraf.
Dit betekent dat ze hun hoofd 270 graden kunnen draaien
en helemaal om zich heen kunnen grazen
zonder helemaal de moeite te hoeven doen om hun lichaam te bewegen.
(Gelach)
Het betekent ook dat ze verrassend goede zwemmers zijn.
Luiaards kunnen drie keer sneller in het water dobberen
dan dat ze zich aan wal kunnen voortbewegen.
Ze blijven drijven door middel van ...
opgesloten gas.
(Gelach)
Dus --
(Gelach)
de luiaard is zover we weten het enige zoogdier dat geen winden laat.
Als ze gas kwijt moeten,
wordt het daadwerkelijk opnieuw in hun bloed opgenomen
en oraal weer uitgestoten als een soort mondscheet.
(Gelach)
Hun levens ondersteboven keren bespaart nog meer energie.
Ze hebben ongeveer de helft minder skeletspieren dan een aards zoogdier.
Ze hebben niet zoveel strekspieren,
die het gewicht dragen;
in plaats daarvan vertrouwen ze op trekspieren om zich vooruit te trekken.
Ze hebben lange haken als klauwen en een hoge weerstand tegen vermoeidheid,
dus kunnen ze overal aanhaken en hangen als een vrolijke, harige hangmat,
uren achter elkaar.
Luiaards kunnen bijna alles doen vanuit deze omgekeerde positie.
Ze kunnen slapen, eten en zelfs bevallen in die houding.
Hun nek en bloedvaten zijn op een unieke manier aangepast
om bloed te pompen en eten door te slikken tegen de zwaartekracht in.
Ze hebben plakkerige stukjes op hun ribben,
die voorkomen dat hun enorme maag hun longen platdrukt.
En hun vacht groeit in tegengestelde richting,
zodat ze droog kunnen druppelen na een tropische regenbui.
Het enige probleem ontstaat wanneer je een luiaard rechtop draait,
want dan neemt de zwaartekracht zijn waardigheid weg.
Publiek: Ahhh.
Ze kunnen zichzelf niet rechtop houden.
Dus trekken ze hun lichamen voort alsof ze een plat vlak aan het beklimmen zijn.
Dit is volgens mij de reden waarom ontdekkingsreizigers als Valdés
zo negatief dachten:
omdat ze de luiaard uit hun verband zagen en met de verkeerde kant boven.
Ik heb vele gelukkige uren gebiologeerd naar bewegende luiaards gekeken.
Hun gebrek aan spierkracht heeft hun kracht of behendigheid niet gehinderd.
De zenmeesters van de natuur bewegen langzaam,
als een vertraagd Zwanenmeer --
(Gelach)
met controle over hun lichaam als die van een tai chi-meester.
Deze is halverwege het bewegen in slaap gevallen, wat vaker voorkomt.
(Gelach)
Je vraagt je misschien af:
Hoe voorkomt een hangend zakje verterende blaadjes dat hij opgegeten wordt?
Goede vraag.
Dit is een belangrijke vijand van de luiaard.
Het is de harpij.
Hij kan snelheden tot 80 kilometer per uur bereiken,
heeft klauwen ter grootte van die van een grizzlybeer,
een vlijmscherp gezichtsvermogen,
en die ring van veren focust het geluid,
zodat hij het zachtste geruis van een blaadje kan horen.
De luiaard heeft daarentegen een slecht gehoor, kan slecht zien,
en wegrennen van gevaar is duidelijk geen optie.
Ze overleven door een onzichtbaarheidsmantel
die Harry Potter niet zou misstaan.
Hun vacht heeft gleuven die vocht aantrekken
en werken net als kleine hydrocultuur-tuintjes voor algen,
en ze trekken ook een scala aan ongewervelden aan.
Ze vormen hun eigen, langzaam bewegende miniatuurecosysteem.
Ze worden één met de bomen.
En we denken dat hun bewegingen zo traag zijn
dat ze onder de radar van de monsterlijke harpij blijven,
terwijl die over het bladerdak vliegt, op zoek naar beweging.
Luiaards zijn onopvallende ninja's
en ze verlaten zelden de veiligheid van het bladerdak --
behalve om te ontlasten,
wat ze ongeveer eenmaal per week doen aan de voet van een boom.
Dit risicovolle en energieke gedrag is lang een mysterie geweest
en er zijn veel theorieën over waarom ze dit doen.
Ik denk dat ze stiekem geurberichtjes achterlaten voor potentiële partners.
Want luiaards zijn normaal gesproken stille, solitaire dieren,
behalve wanneer het vrouwtje loops is.
Ze klimt naar de top van een boom en schreeuwt om seks.
In D kruis.
(Gelach)
Geloven jullie me niet?
(Geluid van een gillende luiaard)
D kruis.
Alleen deze noot trekt de aandacht van het mannetje.
Het imiteert het geluid van de kiskadie.
Dus het vrouwtje blijf onzichtbaar,
zelfs wanneer ze zo hard als ze kan om seks jodelt.
Haar geheime booty call klinkt tot mijlenver over het bladerdak
en mannetjes vinden langzaam maar zeker de weg naar haar toe.
(Gelach)
Ik denk dat de geurberichtjes in haar poep Romeo de goede boom in leiden,
zodat hij geen waardevolle energie verspilt door de verkeerde in te klimmen.
Seks is trouwens het enige dat luiaards snel doen.
Ik heb het hen in het wild zien doen
en ze zijn klaar binnen een paar seconden.
Maar waarom zou je er waardevolle energie aan verspillen,
zeker na zo'n reis?
(Gelach)
In tegenstelling tot andere zoogdieren verspillen luiaards ook geen tijd
aan het op peil houden van een constante warme lichaamstemperatuur.
Energie van de zon is gratis,
dus nemen ze zonnebaden, net als hagedissen,
en hebben ze een ongebruikelijk dikke vacht voor de tropen,
waar ze de warmte in vasthouden.
Luiaards hebben een bizar trage stofwisseling.
We denken dat dit kan verklaren
waarom ze soms kunnen herstellen van verwondingen
waar de meeste dieren aan zouden sterven.
Deze luiaard herstelde van een dubbele amputatie
en ik ken luiaards die zelfs elektrocutie door een hoogspanningskabel overleefden.
Een trage stofwisseling zou de sleutel kunnen zijn om uitsterven te voorkomen.
Onderzoekers aan de universiteit van Kansas die weekdieren bestudeerden,
ontdekten dat een snelle stofwisseling
voorspelde welke soorten weekdieren uitgestorven waren.
Luiaards leven in verschillende vormen al 40 miljoen jaar op deze planeet.
Het geheim van hun succes is hun luie aard.
Het zijn iconen op het gebied van energie besparen.
Ik heb de Sloth Appreciation Society opgericht
om hun trage, stabiele, duurzame levens te beschermen en te stimuleren.
Ik ben nogal een snel figuur.
Dat hadden jullie vast geraden.
En de luiaards hebben mij geleerd hoe ik rustiger aan kan doen.
En ik denk dat de planeet er baat bij zou hebben
als we allemaal een voorbeeld aan hen zouden nemen.
Wat als we allemaal onze innerlijke luiaard omarmen
door rustiger aan te doen,
meer mindful te zijn,
verspillend gemak te verminderen,
economisch met onze energie om te gaan,
creatief dingen te hergebruiken,
en opnieuw in verbinding te komen met de natuur?
Anders vrees ik
dat wij mensen uiteindelijk
'de domste dieren ter wereld' blijken te zijn.
Heel erg bedankt.
Moge de luiaard bij jullie zijn!
(Applaus)