คุณกำลังมองมาที่ผู้หญิง ที่ปิดปากเงียบมาเป็นศตวรรษ
แต่เห็นได้ชัด ว่ามันเปลี่ยนไปแล้ว
เมื่อไม่นานมานี้เอง
สองสามเดือนที่แล้ว
ฉันได้กล่าวปาฐกถาสำคัญ ต่อหน้าสาธารณะเป็นครั้งแรก
ที่การประชุม 30 Under 30 ของนิตยสาร Forbes
ซึ่งรวมหนุ่มสาวผู้เก่งกาจ 1,500 คน ทุกคนล้วนอายุต่ำกว่า 30
นั่นหมายความว่า ในปีค.ศ. 1998
คนที่อายุมากที่สุดในกลุ่มนี้ ตอนนั้นอายุแค่ 14 เท่านั้น
และคนที่เด็กที่สุด ตอนนั้นก็อายุแค่ 4 ขวบ
ฉันปล่อยมุขไปว่า พวกเขาบางคนอาจเคยได้ยินชื่อฉัน
จากเพลงแร็พ
ใช่ ชื่อฉันอยู่ในเพลงแร็พ
ตั้งเกือบ 40 เพลงเลยนะ (เสียงหัวเราะ)
แต่คืนที่ฉันปล่าวปาฐกถา มีสิ่งน่าประหลาดใจอย่างหนึ่งเกิดขึ้น
ฉัน ซึ่งอายุ 41 มีหนุ่ม 27 เข้ามาจีบ
ฉันรู้ ประหลาดใช่มั้ยล่ะ
เขามีเสน่ห์ และฉันก็รู้สึกปลื้ม
แต่ฉันปฏิเสธเขา
คุณรู้ไหม มุขจีบสาวที่ไม่ได้ผลของเขา คืออะไร
เขาบอกว่า เขาจะทำให้ฉัน รู้สึกเหมือนสาวอายุ 22 อีกครั้ง
(เสียงหัวเราะ) (เสียงปรบมือ)
ต่อมาในคืนนั้น ฉันจึงรู้ตัวว่า ฉันอาจจะเป็นคนอายุเกิน 40 เพียงคนเดียว
ที่ไม่อยากอายุ 22 อีกครั้ง
(เสียงหัวเราะ)
(เสียงปรบมือ)
ตอนอายุ 22 ฉันตกหลุมรักกับเจ้านายของฉัน
และตอนอายุ 24
ฉันก็ได้เรียนรู้ผลกรรมร้ายแรงที่ตามมา
ฉันขอดูมือหน่อยได้ไหม ว่ามีใครในที่นี้บ้าง
ที่ตอนอายุ 22 ไม่เคยทำอะไรผิด หรือไม่เคยทำสิ่งที่ต้องมาเสียใจภายหลัง
ใช่ ฉันว่าแล้ว
ดังนั้น คุณคงเหมือนฉันตอนอายุ 22 บางคนอาจเลือกเส้นทางที่ผิด
และตกหลุมรักคนที่ไม่ควรรัก
ซึ่งอาจเป็นเจ้านายของคุณเอง
แต่ที่ต่างไปคือ เจ้านายของคุณ
คงไม่ใช่ประธานาธิบดี ของสหรัฐอเมริกา
แน่นอนล่ะ ชีวิตเต็มไปด้วยเรื่องน่าประหลาดใจ
นับจากนั้น ไม่มีแม้สักวันเดียว ที่ฉันไม่ถูกเตือนให้นึกถึงความผิดพลาดนั้น
และฉันเสียใจอย่างสุดซึ้ง กับความผิดพลาดครั้งนั้น
ในปีค.ศ. 1998 หลังจากล่องลอยไปกับ ความรักที่ไม่ควรเกิดขึ้น
ฉันก็ถูกเหวี่ยงเข้าสู่พายุการเมือง กฎหมาย และสื่อมวลชนที่รุนแรง
อย่างที่เราไม่เคยเห็นมาก่อน
จำได้ไหมคะ เมื่อก่อนนี้
เราบริโภคข่าวสารผ่านแค่สามช่องทาง
อ่านหนังสือพิมพ์หรือนิตยสาร
ฟังวิทยุ
หรือดูโทรทัศน์
แค่นั้น
แต่ชะตาชีวิตฉันไม่เป็นอย่างนั้น
ข่าวฉาวนี้ส่งมาถึงคุณ
โดยการปฏิวัติยุคดิจิทัล
นั่นหมายความว่า เราสามารถเข้าถึง ข้อมูลทั้งหมดที่เราต้องการ
เมื่อเราต้องการ เมื่อไหร่ ที่ไหนก็ได้
และเมื่อเรื่องของฉันถูกเปิดเผย ในเดือนมกราคม ปีค.ศ. 1998
มันถูกเปิดเผยออนไลน์
เป็นครั้งแรกที่ช่องทางสื่อสารดั้งเดิม
ถูกอินเทอร์เน็ตแซงหน้า ในการเสนอข่าวสำคัญๆ
เป็นคลิกเดียวที่ส่งผล สะท้อนสะเทือนไปทั่วโลก
สำหรับตัวฉัน สิ่งนี้มันหมายความว่า
ในชั่วข้ามคืน ฉันเปลี่ยนจาก คนที่ไม่มีใครรู้จัก มีความเป็นส่วนตัวเต็มที่
เป็นคนที่ถูกเหยียดหยามโดยสาธารณชนทั่วโลก
ฉันเป็นเหมือนคนไข้คนแรก ของการเสื่อมเสียชื่อเสียงส่วนบุคคล
ในวงกว้างระดับโลกแทบจะฉับพลันทันที
การด่วนตัดสิน ที่มีเทคโนโลยีเป็นตัวสนับสนุน
นำไปสู่ฝูงชนผู้ขว้างปาก้อนหินใส่ฉัน ในโลกเสมือน
ถึงแม้ว่ามันจะเป็นยุคก่อนโซเชียลมีเดีย
แต่ผู้คนก็สามารถแสดงความเห็นออนไลน์
อีเมล์เรื่องราวหากัน และแน่นอน อีเมล์มุขตลกที่โหดร้ายถึงกัน
แหล่งข่าวทั้งหลายลงรูปถ่ายของฉันไปทั่ว
เพื่อขายหนังสือพิมพ์ แถบโฆษณาออนไลน์
และดึงดูดให้คนเปิดดูทีวี
คุณจำภาพของฉันได้ไหมคะ
เช่น ภาพที่ฉันใส่หมวกแบเร่
ตอนนี้ ฉันยอมรับว่าฉันทำผิดพลาดไป
โดยเฉพาะการใส่หมวดแบเร่ใบนั้น
แต่ความสนใจและการตัดสินที่ฉันได้รับ
ผลที่เกิดกับฉัน มันเป็นสิ่งที่ไม่เคยมีมาก่อน
ฉันถูกตราหน้าว่าเป็นผู้หญิงมั่วโลกีย์
เป็นอีตัว ผู้หญิงสำส่อน โสเภณี สาวไร้สมอง
และแน่นอน เป็น "นังผู้หญิงคนนั้น"
มีคนเห็นฉันมากมาย
แต่มีคนรู้จักฉันจริงไม่กี่คน
และฉันเข้าใจ มันง่ายที่จะลืมไปว่า
ผู้หญิงคนนั้นมีตัวตน
มีจิตวิญญาณ และเคยเป็นผู้เป็นคน
เมื่อเรื่องนี้เกิดขึ้นกับฉัน 17 ปีก่อน มันยังไม่มีชื่อเรียก
เดี๋ยวนี้เราเรียกมันว่าการกลั่นแกล้งในโลกไซเบอร์ หรือการล่วงละเมิดออนไลน์
วันนี้ ฉันอยากเล่าประสบการณ์บางส่วนของฉัน ให้คุณฟัง
ว่าประสบการณ์นั้นส่งผลต่อการมอง และทำความเข้าใจวัฒนธรรมของฉันอย่างไร
และฉันหวังว่าประสบการณ์ในอดีตของฉัน จะนำไปสู่การเปลี่ยนแปลง
ที่ทำให้มีคนต้องทุกข์ทรมานน้อยลง
ในปีค.ศ. 1998 ฉันสูญเสียชื่อเสียงและศักดิ์ศรี
ฉันสูญเสียหมดแทบทุกอย่าง
และเกือบสูญเสียชีวิต
ฉันขอวาดภาพให้คุณเห็นอย่างนี้นะคะ
ในเดือนกันยายน ปีค.ศ. 1998
ฉันนั่งอยู่ในห้องทำงานที่ไม่มีหน้าต่าง
ในสำนักงานอัยการอิสระ
ใต้แสงไฟฟลูออเรสเซนต์ ที่ส่งเสียงฮึมๆ ตลอดเวลา
ฉันฟังเสียงพูดของตัวเอง
เสียงของฉันที่พูดโทรศัพท์กับเพื่อน
คนที่ฉันคิดว่าเป็นเพื่อน ได้บันทึกไว้เมื่อหนึ่งปีก่อนหน้านั้น
ฉันอยู่ตรงนั้นเพราะฉันได้รับคำสั่งศาล
ให้มารับรองว่าบทสนทนา ทั้ง 20 ชั่วโมงในเทปนั้นเป็นของจริง
ตลอดแปดเดือนที่ผ่านมา เนื้อหาที่ลึกลับในเทปพวกนั้น
แขวนอยู่เหนือหัวฉันเหมือนดาบของเดโมคลีส (ในนิยายเทพปกรณัมของกรีก)
คือ ใครจะไปจำสิ่งที่พูดไป เมื่อหนึ่งปีที่แล้วได้
ฉันฟังเทปนั้น ทั้งกลัวและทั้งอับอาย
ฟังเสียงตัวเองที่บ่นเพ้อเจ้อ เรื่องไร้สาระในแต่ละวัน
ฟังเสียงตัวเอง สารภาพว่า หลงรักท่านประธานาธิบดี
และแน่นอน เรื่องที่ฉันอกหัก
ฟังตัวเองที่บางทีก็ร้ายกาจ หยาบคาย บางทีก็งี่เง่า
โหดร้าย ไม่รู้จักให้อภัย และไร้มารยาท
ฟังด้วยความละอายอย่างที่สุด
กับตัวตนภาคที่แย่ที่สุดของฉัน
ตัวตนที่ฉันเองยังจำแทบไม่ได้
ไม่กี่วันต่อมา รายงานการสอบสวนดังกล่าว ก็ถูกส่งให้รัฐสภา
เทปเสียงและบทถอดเทปทั้งหมด ถ้อยคำที่ถูกขโมยไปเหล่านั้นอยู่ในรายงานด้วย
การที่มีคนอ่านบทถอดเทปได้นั้น มันก็น่ากลัวพอแล้ว
แต่สองสามสัปดาห์ต่อมา
เทปเสียงก็ถูกนำมาออกอากาศทางทีวี
และส่วนใหญ่ยังหาฟังได้ออนไลน์ด้วย
การถูกทำให้อับอายขายหน้าต่อสาธารณะ มันเจ็บปวดทรมานมาก
แทบทนมีชีวิตต่อไปไม่ไหว
นี่ไม่ใช่สิ่งที่เกิดขึ้นเป็นปกติในปีค.ศ. 1998
หมายถึงการขโมยถ้อยคำ การกระทำ
บทสนทนา หรือรูปภาพของผู้อื่น
แล้วเอาไปเปิดเผยต่อสาธารณะ
โดยไม่ได้รับอนุญาต
โดยไม่มีการบอกบริบท
โดยไร้ซึ่งเมตตา
ข้ามเวลามา 12 ปี ในปีค.ศ. 2010
ซึ่งมีโซเชียลมีเดียเกิดขึ้นแล้ว
น่าเศร้าที่มีกรณีอย่างฉันเกิดขึ้นมากมาย
ไม่ว่าใครบางคนจะได้ทำสิ่งที่ผิดพลาดหรือไม่
ไม่ว่าจะเป็นบุคคลสาธารณะ หรือบุคคลธรรมดา
ผลที่ตามมาในบางกรณีมันเลวร้าย เลวร้ายมากๆ
ฉันคุยโทรศัพท์กับแม่
ในเดือนกันยายน ปีค.ศ. 2010
เราคุยกันเกี่ยวกับข่าว
นักศึกษาหนุ่มปีหนึ่ง ที่มหาวิทยาลัยรัทเกอร์
ชื่อไทเลอร์ คลีเมนทิ
ไทเลอร์ผู้อ่อนหวาน อ่อนโยน และมีความคิดสร้างสรรค์
ถูกรูมเมทแอบถ่ายเว็บแคม
ขณะอยู่บนเตียงกับผู้ชายอีกคน
เมื่อคนในโลกออนไลน์รู้เรื่องนี้
การล้อเลียนและกลั่นแกล้งในโลกไซเบอร์ ก็เริ่มขึ้น
ไม่กี่วันต่อมา
ไทเลอร์กระโดดจากสะพานจอร์จ วอชิงตัน
สู่ความตาย
เขาอายุ 18 ปี
แม่ของฉันเอาเรื่องที่เกิดขึ้นกับไทเลอร์ และครอบครัวมาเปรียบกับตัวเอง
แม่โกรธและเจ็บปวดมาก
ซึ่งฉันไม่ค่อยเข้าใจนัก
แต่สุดท้ายฉันก็นึกได้ว่า
แม่คงนึกถึงปีค.ศ. 1998
นึกถึงตอนที่ต้องนั่งข้างเตียงฉันทุกคืน
ตอนที่บังคับให้ฉันอาบน้ำ โดยเปิดประตูห้องน้ำทิ้งไว้
และตอนที่ทั้งพ่อและแม่ของฉันกลัวว่า
ฉันจะถูกล้อเลียนให้อับอายขายหน้าจนตาย
ไม่ได้เล่นคำ คือตายจริงๆ
ทุกวันนี้ มีพ่อแม่มากมาย
ที่ไม่มีโอกาสได้ก้าวเข้ามา ช่วยเหลือคนที่เขารัก
หลายคนได้รู้เรื่องราวที่ลูกต้องทุกข์ทรมาน และถูกดูถูกเหยียดหยาม
หลังจากที่มันสายเกินไปแล้ว
ความตายอันน่าเศร้าที่ไม่ควรเกิดขึ้น ของไทเลอร์ เป็นจุดเปลี่ยนสำหรับฉัน
มันทำให้ฉันเอาประสบการณ์ของตัวเอง มาพิจารณาในบริบทใหม่
ฉันเริ่มมองโลกของการดูถูกเหยียดหยาม และการกลั่นแกล้งที่อยู่รอบตัวฉัน
และเห็นบางอย่างที่แตกต่างออกไป
ในปีค.ศ. 1998 เราไม่มีทางรู้เลยว่า เทคโนโลยีใหม่มาแรง
ที่เรียกว่าอินเทอร์เน็ต จะพาเราไปทางไหน
นับแต่นั้นมา มันก็เชื่อมโยงผู้คนเข้าด้วยกัน อย่างที่เราไม่อาจจินตนาการได้มาก่อน
พาพี่น้องที่พลัดพรากมาพบกัน
ช่วยชีวิตผู้คน ก่อกำเนิดการปฏิวัติ
แต่ด้านมืด การกลั่นแกล้งในโลกไซเบอร์ การเหยียดหยามว่าเป็นโสเภณี อย่างที่ฉันเจอ
ก็ผุดขึ้นราวดอกเห็ด
ทุกๆ วันในโลกออนไลน์ ผู้คน โดยเฉพาะเด็กหนุ่มสาว
ที่มีพัฒนาการที่ยังไม่พร้อม สำหรับรับมือกับเรื่องพวกนี้
ถูกข่มเหงรังแกและดูถูกเหยียดหยาม
จนไม่อาจจินตนาการว่า จะมีชีวิตอยู่ถึงพรุ่งนี้ได้อย่างไร
และน่าเศร้าอย่างยิ่ง ที่บางคนก็อยู่ไม่ถึงพรุ่งนี้จริงๆ
ซึ่งผลนั้นไม่ได้เกิดในโลกเสมือนแล้ว
องค์กร ChildLine ของอังกฤษ ที่มุ่งช่วยเหลือเด็กที่มีปัญหาด้านต่างๆ
รายงานสถิติที่น่าตกใจเมื่อปีที่แล้ว
ว่าจากปีค.ศ. 2012 ถึง 2013
จำนวนโทรศัพท์และอีเมล์ที่เข้ามา
ปรึกษาเรื่องการถูกกลั่นแกล้งในโลกไซเบอร์ เพิ่มขึ้น 87 เปอร์เซ็นต์
การวิเคราะห์รวบรวมงานวิจัย ในประเทศเนเธอร์แลนด์
แสดงให้เห็นเป็นครั้งแรกว่า
การกลั่นแกล้งในโลกไซเบอร์ นำไปสู่การคิดฆ่าตัวตาย
มากกว่าการกลั่นแกล้งในโลกออฟไลน์
คุณรู้ไหม สิ่งที่ทำให้ฉันตกใจ แม้ว่าจริงๆ ฉันไม่ควรตกใจแล้ว
ก็คือ งานวิจัยอีกงานในปีที่แล้ว ที่พบว่า การดูถูกเหยียดหยาม
เป็นอารมณ์ที่คนมีความรู้สึกเข้มข้นรุนแรง
กว่าความสุข หรือแม้แต่ความโกรธ
ความโหดร้ายต่อผู้อื่นนั้นไม่ใช่เรื่องใหม่
แต่ในโลกออนไลน์ ความอับอายขายหน้า ถูกขยายให้รุนแรงขึ้นด้วยเทคโนโลยี
จนไร้ขอบเขต ใครๆ ก็เข้าถึงข้อมูลได้ตลอดไป
เสียงสะท้อนของความอับอายเคยจำกัดวง อยู่เพียงแค่ในครอบครัว ในหมู่บ้าน
ในโรงเรียน ในชุมชนของคุณ
แต่เดี๋ยวนี้ มันรวมชุมชนออนไลน์ด้วย
คนนับล้านๆ ซึ่งไม่รู้จักกันด้วยซ้ำ
สามารถทิ่มแทงคุณด้วยคำพูดของเขา และมันเจ็บปวดแสนสาหัส
และมันไม่มีขอบเขตด้วยว่า มีคนกี่คน
ที่สามารถมองเห็นคุณได้อย่างเปิดเผย
และจับคุณขังไว้ในคุกสาธารณะ
การดูถูกเหยียดหยามโดยสาธารณชน
มีราคาแสนแพงสำหรับตัวบุคคล
และการเติบโตของอินเทอร์เน็ต ก็ทำให้ราคานั้นมันพุ่งสูงลิ่ว
เกือบสองทศวรรษมาแล้ว
ที่เราค่อยๆ หว่านเม็ดพันธุ์ของความอับอาย และการดูถูกเหยียดหยามโดยสาธารณชน
ในผืนดินแห่งวัฒนธรรมของเรา ทั้งออนไลน์และออฟไลน์
เว็บไซต์นินทา ปาปารัสซี่ รายการเรียลลิตี้โชว์ การเมือง
บรรดาช่องทางเสนอข่าวและแฮกเกอร์ ล้วนลักลอบค้าขายความอับอาย
มันนำไปสู่การชินชาไร้ความรู้สึก และสิ่งแวดล้อมออนไลน์ที่ยอมให้มันเกิดขึ้น
ซึ่งเอื้อต่อการโพสต์ข้อความโจมตี การรุกล้ำ ความเป็นส่วนตัว และการกลั่นแกล้งในโลกไซเบอร์
การเปลี่ยนแปลงนี้ได้สร้างสิ่งที่ โปรเฟสเซอร์นิโคลัส มิลส์เรียกว่า
วัฒนธรรมของการดูถูกเหยียดหยาม
ลองคิดถึงตัวอย่างชัดๆ สักสองสามเรื่อง แค่ในหกเดือนที่ผ่านมา
สแนปแชต ซึ่งเป็นบริการที่ เด็กรุ่นใหม่ส่วนใหญ่ใช้กัน
ได้อ้างว่าข้อความที่ส่งไปมีอายุ
เพียงสองสามวินาที
คุณคงจินตนาการได้ว่า สองสามวินาทีนั้นจะมีเนื้อหาได้มากแค่ไหน
ปรากฏว่าแอพลิเคชั่นที่สแนปแชต ใช้เก็บข้อความ
ที่ผู้ใช้ต้องการเก็บไว้ได้ถูกแฮ็ก
บทสนทนา รูปภาพ และวิดีโอส่วนตัว นับแสนชิ้น รั่วไหลสู่โลกออนไลน์
และต่อไปนี้จะมีอายุเป็นนิรันดร์
เจนนิเฟอร์ ลอว์เรนซ์และนักแสดงคนอื่นๆ ถูกแฮกบัญชี iCloud
ภาพส่วนตัว ภาพกับคนรัก ภาพเปลือย ถูกเอาไปเผยแพร่ทั่วอินเทอร์เน็ต
โดยไม่ได้รับอนุญาต
เว็บไซต์นินทาดาราแห่งหนึ่ง มีคนกดเข้ามาชมมากกว่าห้าล้านครั้ง
ต่อข่าวนินทาดาราหนึ่งเรื่อง
แล้วการแฮกข้อมูลของบริษัท โซนี่ พิคเจอร์ล่ะ
เอกสารที่ได้รับความสนใจมากที่สุด
ก็คืออีเมล์ส่วนตัวที่มีคุณค่า ในการสร้างความอับอายต่อสาธารณชนมากที่สุด
แต่ในวัฒนธรรมของการดูถูกเหยียดหยาม
ยังมีป้ายราคาอีกแบบหนึ่ง ที่ติดอยู่กับการทำให้อับอายต่อหน้าสาธารณชน
ราคาที่ไม่ได้วัดจากต้นทุนของเหยื่อ
เช่นที่ไทเลอร์และคนอื่นๆ อีกมากมาย
ส่วนใหญ่เป็นผู้หญิง ชนกลุ่มน้อย
และชาวรักร่วมเพศต้องจ่ายหรือสูญเสียไป
แต่เป็นราคาที่วัดจากกำไร ของคนที่ใช้คนพวกนี้เป็นเหยื่อ
การรุกล้ำข้อมูลส่วนตัวของผู้อื่น ซึ่งเป็นวัตถุดิบ
ถูกรวบรวม จัดบรรจุ และขายเพื่อกำไร อย่างมีประสิทธิภาพและเลือดเย็น
เกิดตลาดที่มีการดูถูกเหยียดหยาม ต่อหน้าสาธารณชนเป็นสินค้า
และความอับอายเป็นอุตสาหกรรม
แล้วมันทำเงินได้อย่างไร
การคลิกไงคะ
ยิ่งน่าอับอาย ก็ยิ่งมีคนคลิกเข้าไปดู
ยิ่งมีคนคลิกมาก ก็ยิ่งได้ค่าโฆษณามาก
เราอยู่ในวงจรอันตราย
ยิ่งเราคลิกเข้าไปอ่านข่าวนินทาพวกนี้
เรายิ่งชินชา ไร้ความรู้สึกต่อมนุษย์ ที่อยู่เบื้องหลังเรื่องราวนั้น
และยิ่งเราชินชา เราก็ยิ่งคลิกเข้าไปดู
ตลอดเวลาเหล่านั้น ก็มีใครบางคนทำเงิน
จากความทุกข์ทรมานของคนอื่น
ทุกๆ ครั้งที่เราคลิก เราได้ตัดสินใจเลือก
ยิ่งเราทำให้วัฒนธรรมของเราเต็มไปด้วย การทำให้อับอายต่อหน้าสาธารณชน
มันก็ยิ่งเป็นที่ยอมรับมากขึ้น
เราก็จะยิ่งเห็นพฤติกรรม การกลั่นแกล้งในโลกไซเบอร์
การโพสต์โจมตี ส่อเสียด การแฮกข้อมูลต่างๆ
และการล่วงละเมิดออนไลน์
ทำไมน่ะหรือ เพราะมันมีการดูถูดเหยียดหยาม เป็นแกนกลางเหมือนกัน
พฤติกรรมเหล่านี้เป็นอาการของ วัฒนธรรมที่เราสร้างขึ้นมา
ลองคิดดูสิคะ
การเปลี่ยนพฤติกรรม เริ่มจากการเปลี่ยนความเชื่อ
เราเห็นหลักฐานมาแล้วจากประเด็น การเหยียดเชื้อชาติและคนรักร่วมเพศ
และอคติอื่นๆ อีกมากมาย ทั้งในวันนี้และในอดีต
เมื่อเราเปลี่ยนความเชื่อเกี่ยวกับ การแต่งงานของคนเพศเดียวกัน
คนจำนวนมากขึ้นได้รับเสรีภาพที่เท่าเทียม
เมื่อเราเริ่มให้คุณค่ากับความยั่งยืน
ก็มีคนเริ่มรีไซเคิลมากขึ้น
สำหรับวัฒนธรรมการดูถูกเหยียดหยาม
สิ่งที่เราต้องการคือการปฏิวัติวัฒนธรรม
การทำให้อับอายต่อหน้าสาธารณชน ในฐานะกีฬาที่โหดร้ายต้องยุติลง
ถึงเวลาแล้วที่ต้องทำอะไรสักอย่าง เพื่อเปลี่ยนโลกอินเทอร์เน็ตและวัฒนธรรม
การเปลี่ยนแปลงเริ่มจากอะไรบางอย่าง ที่เรียบง่าย แต่ทำได้ไม่ง่าย
เราต้องย้อนกลับไปสู่ค่านิยมเรื่อง ความเมตตา และการเห็นอกเห็นใจผู้อื่น
ในโลกออนไลน์ เราขาดแคลนเมตตา
และเกิดวิกฤตความเห็นอกเห็นใจ
นักวิจัยชื่อเบรเน่ บราวน์กล่าวไว้ว่า
"ความอับอายไม่อาจรอดพ้น ความเห็นอกเห็นใจไปได้"
ความอับอายไม่อาจรอดพ้น ความเห็นอกเห็นใจไปได้
ฉันเคยเจอวันที่มืดมนสุดๆ ในชีวิต
แต่ความเมตตาและเห็นอกเห็นใจจากครอบครัว เพื่อน มืออาชีพที่ให้คำปรึกษาฉัน
และบางที แม้แต่คนแปลกหน้า ได้ช่วยฉันไว้
ความเห็นอกเห็นใจ แม้จากคนเพียงคนเดียว ก็สร้างความแตกต่างได้
ทฤษฎีอิทธิพลของเสียงส่วนน้อย
เสนอโดยนักจิตวิทยาสังคม ชื่อเซอร์เก้ มอสโควิชี
กล่าวว่า แม้จะมีจำนวนน้อย
แต่ถ้ายืนหยัดคงเส้นคงวาอย่างต่อเนื่อง
ความเปลี่ยนแปลงย่อมเกิดขึ้นได้
ในโลกออนไลน์ เราช่วยบ่มเพาะอิทธิพลของเสียงส่วนน้อย
และเป็นผู้ที่ลุกยืนขึ้นสู้
การเป็นผู้ลุกยืนขึ้นสู้ คือ แทนที่จะยืนมองดูอย่างไม่รู้สึกรู้สม
เราสามารถโพสต์ความเห็นเชิงบวกให้ใครสักคน หรือรายงานเมื่อพบการกลั่นแกล้งในโลกไซเบอร์
เชื่อฉันเถอะค่ะ ความเห็นที่มีเมตตา ช่วยลดภาวะทางลบได้
เรายังสามารถต่อต้านวัฒนธรรมนี้ได้ โดยสนับสนุนองค์กร
ที่ช่วยจัดการกับปัญหาพวกนี้
เช่น มูลนิธิไทเลอร์ คลีเมนทิ ในสหรัฐอเมริกา
ในอังกฤษก็มีองค์กร Anti-Bullying Pro
และในออสเตรเลียก็มี Project Rockit
เราพูดกันมามากแล้ว เรื่องสิทธิเสรีภาพในการแสดงออก
เราควรจะต้องพูดกันมากขึ้น
เรื่องความรับผิดชอบที่เรามี ต่อเสรีภาพในการแสดงออก
เราล้วนต้องการให้คนอื่นฟังเรา
แต่เรามาแยกแยะระหว่าง การพูดที่มีเจตนาดี
กับการพูดเพื่อเรียกร้องความสนใจกันเถอะค่ะ
อินเทอร์เน็ตนั้นเป็นทางด่วนของอัตตา
แต่ในโลกออนไลน์ การแสดงความเห็นอกเห็นใจผู้อื่น
มีประโยชน์ต่อพวกเราทุกคน และช่วยสร้างโลกที่ดีและปลอดภัยกว่า
เราต้องสื่อสารกันในโลกออนไลน์ด้วยเมตตา
บริโภคข่าวสารด้วยเมตตา
และคลิกไปยังเว็บต่างๆ ด้วยเมตตา
ลองจินตนาการว่าข่าวนั้นเป็นเรื่องของคุณ แล้วคุณต้องเดินออกไปไหนสักหนึ่งไมล์
ฉันอยากปิดท้ายด้วยความเห็นส่วนตัวข้อหนึ่ง
ในเก้าเดือนที่ผ่านมา
คำถามที่มีคนถามฉันมากที่สุดคือ ทำไม
ทำไมออกมาพูดตอนนี้ ทำไมจึงโผล่หัวออกมาเหนือกำแพง
คุณคงฟังออกว่าคำถามนี้มีความหมายแฝงยังไง
แต่คำตอบของฉันไม่มีอะไรเกี่ยวกับการเมือง
คำตอบของฉันคือ มันถึงเวลาแล้ว
ถึงเวลาที่จะหยุดหลบเลี่ยงอดีตของตัวเอง
ถึงเวลาที่จะหยุดใช้ชีวิต อย่างคนที่เต็มไปด้วยความอัปยศ
ถึงเวลาที่จะกู้เรื่องราวชีวิตของฉันกลับคืนมา
มันไม่ใช่แค่เพื่อปกป้องตัวฉันเอง
ใครก็ตามที่กำลังทุกข์ทรมานจากความอับอาย และการดูถูกเหยียดหยามต่อหน้าสาธารณชน
ขอให้รู้ไว้อย่างหนึ่งว่า
คุณผ่านมันไปได้
ฉันรู้ว่ามันยาก
มันคงไม่ไร้ซึ่งความเจ็บปวด รวดเร็ว หรือง่ายดาย
แต่คุณยืนยันที่จะเขียนตอนจบ ของเรื่องราวชีวิตตัวเองได้
ขอให้มีเมตตาต่อตัวเอง
เราทุกคนคู่ควรที่จะได้รับเมตตา
และใช้ชีวิตทั้งออนไลน์และออฟไลน์ ในโลกที่มีเมตตามากขึ้น
ขอบคุณที่รับฟังค่ะ
(เสียงปรบมือ)