Ik ben een savant,
of eigenlijk beter,
een hoogfunctionerende
autistische savant.
Het is een zeldzame eigenschap.
Nog zeldzamer wanneer het gepaard gaat,
zoals in mijn geval,
met zelfbewustzijn
en een meesterschap van taal.
Heel vaak wanneer ik iemand ontmoet
en zij dit over mij te weten komen,
is er een soort van ongemak.
Ik kan dat aan hun ogen zien.
Ze willen mij iets vragen.
Uiteindelijk
is de behoefte vaak sterker dan henzelf
en gooien ze het eruit:
"Als ik je mijn geboortedatum geef,
kun je mij dan vertellen welke dag van de week ik geboren ben?
(Gelach)
Of ze noemen derdemachtswortels
of ze vragen mij een lang getal of lange tekst op te zeggen.
Ik hoop dat jullie mij vergeven
als ik dat vandaag niet doe,
zo'n one-man savant show.
Ik ga in plaats daarvan praten
over iets
veel interessanter
dan geboortedata en derdemachtswortels --
ietsje dieper
en volgens mij veel dichterbij dan werk.
Ik wil heel in het kort met jullie
over waarneming praten.
Toen hij toneelstukken en korte verhalen schreef
die hem beroemd zouden maken,
hield Anton Tsjechov een aantekeningenboek bij
waarin hij zijn
observaties schreef
over de wereld om hem heen --
kleine details
die andere mensen schenen te missen.
Elke keer wanneer ik Tsjechov lees
en zijn bijzondere visie over het menselijk leven,
herinnert het mij aan waarom ook ik
schrijver werd.
In mijn boeken,
onderzoek ik de aard van de waarneming
en hoe verschillende soorten waarneming
verschillende soorten van weten
en begrip creëren.
Hier zijn drie vragen
uit mijn werk.
In plaats van ze op te lossen,
ga ik jullie vragen even een moment
de intuïties
en het onderbuikgevoel te overwegen
die door jullie hoofd en hart gaan
wanneer jullie ernaar kijken.
Bijvoorbeeld, de berekening.
Kunnen jullie voelen waar op de getallenlijn
de oplossing waarschijnlijk ligt?
Of kijk naar het buitenlandse woord en het geluid.
Kunnen jullie een voorgevoel van mogelijke betekenissen
waarnaar ze jullie verwijzen, te pakken krijgen?
Als we het hebben over de regels van de poëzie,
waarom gebruikt de poëet het woord haas
in plaats van konijn?
Ik vraag je om dit te doen
omdat ik geloof dat onze persoonlijke waarnemingen
het hart zijn
van hoe wij kennis vergaren.
Eerder esthetische beoordelingen
dan abstracte redenering
begeleiden en vormen het proces
waarbij we allemaal te weten komen
wat we weten.
Ik ben een extreem voorbeeld hiervan.
Mijn wereld van woorden en getallen
vermengen zich met kleuren, emoties
en persoonlijkheid.
Zoals Juan zei,
het is een aandoening die wetenschappers synesthesie noemen,
een ongewone verbinding
tussen de zintuigen.
Hier zijn de getallen een tot 12
zoals ik ze zie --
ieder getal met zijn eigen vorm en karakter.
Een is een wit flitslicht.
Zes is een klein en erg verdrietig zwart gat.
De tekeningen zijn hier in zwart en wit
maar in mijn gedachten hebben ze kleuren.
Drie is groen.
Vier is blauw.
Vijf is geel.
Ik schilder ook.
Hier is een van mijn schilderijen.
Het is een optelsom van twee priemgetallen.
Driedimensionale vormen
en de ruimte die zij in het midden maken
creëert een nieuwe vorm,
het antwoord op de som.
Hoe zit het met grotere getallen?
Je kunt het niet veel groter dan Pi krijgen,
de mathematische constante.
Het is een oneindig getal --
letterlijk tot in het oneindige.
Op dit schilderij dat ik maakte
van de eerste 20 decimalen van Pi,
neem ik de kleuren
en de emoties en de texturen
en breng ze allemaal bij elkaar
in een soort van rollend numeriek landschap.
Het zijn niet alleen de getallen die ik in kleuren zie.
Woorden hebben voor mij ook
kleuren en emoties
en texturen.
Dit is een openingszin
van de roman "Lolita."
Nabokov was zelf een synestheet.
Hier kunnen jullie zien
hoe mijn waarneming van het geluid L
de alliteratie helpt
om eruit te springen.
Een ander voorbeeld:
een klein beetje meer wiskundig.
Ik vraag mij af of sommige van jullie
de constructie van de zin
uit de "The Great Gatsby" opmerken.
Er is een opeenvolging van lettergrepen--
wheat [tarwe], een;
prairies; twee;
lost Swede towns [verloren Zweedse steden], drie --
een, twee, drie.
Dit effect is zeer aangenaam voor de geest,
en het helpt om de zin
te waarderen.
Laten we teruggaan naar de vragen
die ik jullie even tevoren stelde.
64 maal 75.
Als sommige van jullie schaak spelen,
zullen jullie weten dat 64
een kwadraatsgetal is,
en dat daarom schaakborden,
acht bij acht,
64 vierkanten hebben.
Dat geeft ons een vorm
die we ons kunnen voorstellen, die we kunnen begrijpen.
Maar wat doen we met 75?
Als 100,
als we denken aan 100 als een vierkant,
zou 75 er zo uitzien.
Wat we nu moeten doen
is deze twee plaatjes
samenbrengen in onze gedachten --
zoiets als dit.
64 wordt 6.400.
En in de rechterhoek,
hoef je helemaal niets te berekenen.
Vier kruislings, vier naar boven en naar beneden --
Het is 16.
Wat de som jullie eigenlijk vraagt om te doen
is 16,
16, 16.
Dat is een stuk eenvoudiger
dan hoe de school jullie wiskunde leerde, dat weet ik zeker.
Het is 16, 16, 16, 48,
4.800,--
4.800,
het antwoord op de som.
Eenvoudig als je maar weet hoe.
(gelach)
De tweede vraag was een IJslands woord.
Ik neem aan dat er weinig mensen hier zijn
die IJslands spreken.
Laat me de keuzes beperken tot twee.
Hnugginn:
is het een vrolijk woord,
of een droevig woord?
Wat zeggen jullie?
Okay.
Sommige mensen zeggen dat het vrolijk is.
De meeste mensen, de meerderheid van de mensen,
zeggen droevig.
En het betekent eigenlijk droevig.
(gelach)
Waarom zeggen, statistisch gezien,
de meerderheid van de mensen
dat een woord droevig is, in dit geval,
of zwaar in andere gevallen?
In mijn theorie, ontwikkelen talen zich op zo'n manier
dat de klank matcht,
correspondeert met de subjectieve,
met de persoonlijke
intuïtieve ervaring
van de luisteraar.
Laten we naar de derde vraag kijken.
Het is een zin van het gedicht door John Keats.
Woorden, zoals getallen,
drukken fundamentele relaties uit
tussen objecten
en gebeurtenissen en krachten
die onze wereld vormen.
Het is plausibel dat we, omdat we in deze wereld leven,
in de loop van ons leven
intuïtief deze relaties absorberen.
Poëten, zoals andere artiesten,
spelen met deze intuïtieve begrippen.
In het geval van de haas,
het is een tweeslachtig woord in het Engels.
Het kan ook de vezels die op ons hoofd groeien, betekenen.
Als we denken dat --
ik toon de tekening even --
De vezels staan voor kwetsbaarheid,
zij geven toe aan de lichtste beweging
of aan emotie.
Er ontstaat een atmosfeer
van kwetsbaarheid en spanning.
De haas zelf, het dier --
niet een kat, geen hond, een haas --
waarom een haas?
Omdat, denk aan de tekening,
niet het woord, de tekening.
De lange oren,
de oversized voeten
helpen ons te zien, intuïtief te voelen
wat het betekent om te hopsen
en te trillen.
In deze paar minuten,
hoop ik dat ik in staat ben geweest om
een klein beetje van mijn visie over dingen te delen,
en jullie te laten zien
dat woorden, kleuren en emoties kunnen hebben,
getallen, vormen en persoonlijkheden.
De wereld is rijker,
groter
dan ze maar al te vaak lijkt.
Ik hoop dat ik jullie het verlangen heb gegeven
de wereld met nieuwe ogen te leren zien.
Dank jullie wel.
(applaus)