1 Kasım 2002'de
okul müdiresi olarak ilk günümdü,
ancak Philadelphia'daki okul sistemi içinde aslında ilk günüm değildi.
Philadelphia'daki devlet okullarından mezun oldum
ve Kuzey Philadelphia'daki düşük gelirli, düşük performans gösteren
bir okulda, suçun yaygın olduğu
ve derin yoksulluğun
ülkede en fazla olduğu
yerlerden birinde 20 yıl özel eğitim vermeye devam ettim.
Yeni okuluma adım attıktan kısa bir süre sonra,
kızlar arasında büyük bir kavga koptu.
İşler kısa sürede kontrol altına alındıktan sonra,
okulun yeni müdiresi olarak kendimi
tanıtmak üzere derhal okulun
konferans salonunda bir toplantı çağrısı yaptım.
(Alkış)
Öfkeli bir şekilde içeri girdim,
biraz da endişeli --
(Gülüşmeler) --
ancak yeni öğrencilerim için
şartları belirlemeye kararlıydım.
Yapabildiğim en güçlü şekilde,
davranışları konusunda beklentilerimi
ve okulda ne öğrenecekleri konusunda beklentilerimi sıralamaya başladım.
Birdenbire salonun
en arkalarında bir kız çocuğu
ayağa kalkıp,
"Bayan! Bayan!"
dediğinde,
göz göze geldiğimizde,
"Buraya neden okul deyip duruyorsunuz?" dedi.
"Bu bir okul değil."
Ashley birdenbire patlayarak,
çok yıllar önce
aynı mahallede düşük performans gösteren
bir okula gittiğimde yaşadığım deneyimle ilgili hissettiğim
ve şimdiye kadar tam olarak ifade edemediğim şeyi söyledi.
O okul kesinlikle bir okul değildi.
On yıl ileri sarıp 2012'ye gelince,
okul müdiresi olarak üçüncü düşük performans gösteren okuluma başlıyordum.
Dört yılda Strawberry Mansion'ın dördüncü okul müdürü olacaktım.
Düşük test sonuçları, yüksek sayıda silah,
uyuşturucu, saldırılar ve gözaltılar yüzünden
"düşük performanslı ve ısrarla tehlikeli"
olarak sınıflandırılıyordu.
Çok geçmeden yeni okulumun kapısına yaklaşıp
içeri girmeye çalıştığımda
ve kapının zincirlerle kilitlendiğini gördüğümde,
Ashley'nin sesini kulaklarımda
duyabiliyordum, "Bayan! Bayan!
Bu bir okul değil."
Koridorlar kötü ışıklandırmadan dolayı loş ve karanlıktı.
Sınıflarda tonlarca kırık, eski mobilya
ve sıra yığını vardı,
binlerce kullanılmamış materyal ve kaynak vardı.
Bu bir okul değildi.
Günler geçtikçe,
sınıfların neredeyse bomboş olduğunu fark ettim.
Öğrenciler yalnızca korkuyorlardı.
Bir şey olacak diye çekinerek sıralarda oturmaktan korkuyorlardı.
Kafeteryada ücretsiz yemek yemelerinden dolayı sıklıkla sataşıldığı için korkuyorlardı.
Bütün o kavgalardan ve bütün o zorbalıktan korkuyorlardı.
Bu bir okul değildi.
Ve sonra öğretmenler vardı,
kendi güvenlikleriyle ilgili son derece tedirgindiler,
bu yüzden hem öğrencileri, hem de kendileri için düşük beklentileri vardı
ve okulun kültürünün bozulmasındaki
rollerinden tamamen habersizdiler.
Bu hepsinden daha büyük sıkıntıydı.
Görüyorsunuz ki, Ashley haklıydı
ve sadece kendi okulu için değil.
Çok fazla sayıda okulda,
yoksulluk içinde yaşayan çocuklar için,
okulları gerçekten de okul değil.
Ancak bu değişebilir.
Bunun Strawberry Mansion Lisesi'nde nasıl yapıldığını size anlatayım.
Benimle daha önce çalışmış biri size
sloganlarımla bilindiğimi söyleyecektir.
(Gülüşmeler)
O zaman bugün değişim arayışımızda
çok önemli olan üç tanesini kullanacağım.
İlk sloganım:
Eğer liderlik edeceksen, et.
Bir okulda ne oluyorsa
ve bir okulda ne olmuyorsa bunun hep okul müdürüne
bağlı olduğuna inandım.
Okul müdürü benim
ve o ünvana sahip olmak liderlik yapmamı gerektiriyor.
Ofisimde oturmayacaktım,
işlerimi havale etmeyecektim
ve çocuklar için iyi olmayan herhangi bir şeyin
üzerine gitmekten korkmayacaktım,
sevilmemi sağlasın veya sağlamasın.
Ben bir liderim,
o yüzden tek başıma hiçbir şey yapamayacağımı biliyorum.
Bu yüzden bütün çocukların potansiyeline inanan
birinci sınıf bir liderlik ekibi oluşturdum
ve birlikte küçük şeylerle ilgilendik,
her öğrencinin emniyetli bir dolabı olması için
her kilitli dolabın şifresini tek tek elle resetlemek gibi.
O binadaki her duyuru panosunu
parlak, renkli ve pozitif mesajlarla dekore ettik.
Okulun giriş kapısındaki zincirleri çıkardık.
Ampülleri değiştirdik,
ihtiyaç olmayan her, her ders kitabını
geri dönüştürerek her sınıfı köşe bucak temizledik
ve binlerce materyal ve mobilyayı elden çıkardık.
Günde iki çöp konteyneri kullandık.
Ve elbette, elbette
büyük şeylerle de uğraştık,
tüm okul bütçesini yeniden elden geçirmek gibi,
ki daha fazla öğretmen ve destek elemanı için fonları yeniden tahsis edebilelim.
Bütün okul günü çizelgesini yeni baştan oluşturduk,
çeşitli başlangıç ve bitiş saatleri,
iyileştirme, onur listesi kursları,
ders dışı aktiviteler ve rehberlik ekledik,
hepsi okul saatleri içinde.
Hepsi okul saatleri içinde.
Günün her dakikası her destek elemanı
ve polis memurunun nerede olacağına dair
bir yerleşim planı yaptık
ve günün her saniyesinde gözlemledik.
En iyi icadımız ise,
"Tartışılamazlar" adında okul çapında
bir disiplin programı tasarlamaktı.
Bir davranış sistemiydi --
her zaman pozitif davranışı desteklemek üzere tasarlandı.
Sonuçlar?
Strawberry Mansion, ilk sene Devamlı Olarak Tehlikeli Listesi'nden
kaldırıldı --
(Alkış) --
beş yıl arka arkaya Devamlı Olarak Tehlikeli Listesi'nde olduktan sonra.
Liderler imkânsız olanı imkân dâhilinde yapar.
Bu da beni ikinci sloganıma götürüyor:
Ne olmuş? Şimdi ne olacak?
(Gülüşmeler)
(Alkış)
Veriye baktığımızda
ve personelle görüştüğümüzde,
Strawberry Mansion'ın düşük performanslı
ve devamlı olarak tehlikeli olması ile ilgili pek çok bahane vardı.
Çocukların sadece yüzde 68'inin düzenli olarak okula geldiğini,
yüzde 100'ünün yoksulluk içinde yaşadığını,
ebeveynlerin sadece yüzde birinin katılım gösterdiğini,
pek çok çocuğun
hapisten ve tek ebeveynli evlerden geldiğini,
öğrencilerin yüzde 39'unun özel ihtiyaçları olduğunu söylediler
ve eyalet verileri gösterdi ki,
öğrencilerin yüzde 6'sı cebirde
ve yüzde 10'u edebiyatta yeterliydi.
Bize koşulların ve çocukların ne kadar kötü
olduğuyla ilgili bütün hikâyeleri anlatmayı bitirdikten sonra
onlara baktım
ve şöyle dedim, "Ne olmuş? Şimdi ne olacak?
Bu konuyla ilgili ne yapacağız?"
(Alkış)
Her yerdeki bahaneleri gidermek benim ana sorumluluğum oldu.
Bu bahanelerin her birini
zorunlu profesyonel gelişim yoluyla ele aldık,
böylece öğretme ve öğrenmeye yoğun bir şekilde odaklanmanın yolunu açtık.
Çokça gözlemden sonra
ulaştığımız sonuç, öğretmenlerin ne öğreteceklerini bildikleri,
ancak nasıl öğreteceklerini bilmedikleriydi.
Muazzam kabiliyetleriyle çok sayıda çocuk.
Bu yüzden eğitim için, sınıftaki her öğrencinin kendine has ihtiyaçlarının
karşılanmasına olanak sağlayan
küçük grupla eğitim üzerine odaklanmış olan bir ders verme
modeli geliştirdik.
Sonuçlar?
Bir yıl sonra, eyalet verileri
sonuçlarımızın cebirde yüzde 171
ve edebiyatta yüzde 107 arttığını ortaya koydu.
(Alkış)
Çok uzun bir yolumuz var,
çok uzun bir yol, ancak artık
her engele "Ne olmuş? Şimdi ne olacak?" tavrıyla yaklaşıyoruz.
Bu beni üçüncü ve son sloganıma getiriyor.
(Gülüşmeler)
Eğer bugün hiç kimse sizi sevdiğini söylemediyse,
bilin ki ben seviyorum ve her zaman seveceğim.
Öğrencilerimin sorunları var:
Hayal bile edemeyeceğiniz sosyal, duygusal
ve ekonomik sorunlar.
Bazılarının kendileri ebeveyn
ve bazıları tamamen yalnız.
Eğer birisi bana Strawberry Mansion'ı
aslında nasıl ileriye götürdüğümün gerçek sırrını sorsaydı,
öğrencilerimi sevdiğimi ve onların potansiyellerine
koşulsuz olarak inandığımı
söylerdim.
Onlara baktığımda
onların gerçekten ne olabileceklerini görüyorum,
çünkü ben de onlardan biriyim.
Ben de Kuzey Philadelphia'da yoksul olarak büyüdüm.
Ben de okul olmayan bir okula gitmenin ne demek olduğunu biliyorum.
Yoksulluktan kurtulmanın bir yolu
olup olmadığını merak etmenin nasıl bir duygu olduğunu biliyorum.
Harika annem yüzünden,
çevremdeki yoksulluğa rağmen
hayal etme kabiliyeti edindim.
Bu yüzden --
(Alkış)
eğer öğrencilerimi hayallerine
ve hayattaki amaçlarına doğru iteceksem,
kim olduklarını bilmek zorundayım.
Bu yüzden onlarla zaman geçirmeliyim,
bu sebeple her gün yemekhaneyi idare ederim.
(Gülüşmeler)
Oradayken,
onlarla derin kişisel konular konuşurum
ve doğum günleri olduğunda,
"Mutlu Yıllar" şarkısını söylerim,
aslında hiç şarkı söyleyemediğim hâlde.
(Gülüşmeler)
Onlara sık sık sorarım,
"Hiç şarkı söyleyemediğim hâlde neden şarkı söylememi istiyorsun?"
(Gülüşmeler)
Onlar da şöyle cevap verir,
"Çünkü kendimizi özel hissetmeyi seviyoruz."
Endişelerini dinlemek,
akıllarından geçenleri öğrenmek için
belediye binasında her ay toplantı yaparız.
Bize şöyle sorular sorarlar, "Neden kurallara uymak zorundayız?"
"Neden bu kadar fazla sonucu var?"
"Neden sadece istediğimiz şeyleri yapamıyoruz?"
(Gülüşmeler)
Onlar sorar ve ben de her soruyu samimiyetle cevaplarım.
Dinlerken yapılan bu değiş tokuş herhangi bir yanlış anlamayı giderir.
Her an, öğretilebilen bir andır.
Benim ödülüm,
benim ödülüm,
kurallar ve sonuçlar konusunda tartışma kabul etmemenin ödülü,
onlardan kazandığım saygı.
Bunda ısrar ediyorum
ve bunun sonucunda, hep beraber bir şeyler başarabiliyoruz.
Onlardan beklentilerimin farkındalar
ve bu beklentilerimi her gün hoparlör sistemi üzerinden tekrar ediyorum.
Onlara hatırlatıyorum --
(Gülüşmeler)
Onlara odaklanma, gelenekler, mükemmellik,
doğruluk ve sebat gibi temel değerleri
hatırlatıyorum
ve onlara her gün eğitimin gerçekten
hayatlarını nasıl değiştirebileceğini hatırlatıyorum.
Her anonsumu aynı şekilde bitiriyorum:
"Eğer bugün hiç kimse sizi sevdiğini söylemediyse,
bilin ki ben seviyorum
ve her zaman seveceğim."
Ashley'nin "Bayan, bayan,
bu bir okul değil,"
şeklindeki sözleri,
kafamda sonsuza dek yer edindi.
Eğer yoksulluğu ele almak için
gerçekten gelişme kaydedeceksek,
o zaman yoksulluk içindeki çocuklara
hizmet veren her okulun
gerçek bir okul olduğuna emin olmalıyız,
bir okul, bir okul --
(Alkış) --
etraflarındaki dünyayı yönlendirmek için
bilgi ve zihinsel eğitim sağlayan bir okul.
Bütün cevapları bilmiyorum,
ancak bildiğim şey, aramızda imtiyazlı olanlar ile yoksulluk içindeki
çocuklara hizmet veren okullarda yönetim sorumluluğuna sahip olanlarımız,
gerçek anlamda liderlik yapmalıyız
ve inanılmaz sorunlarla karşılaştığımızda,
durup kendimize şunu sormalıyız, "Ne olmuş? Şimdi ne olacak?
Bu konuyla ilgili ne yapacağız?"
Liderlik ederken
hiçbir şekilde unutmamalıyız ki,
öğrencilerimizin her biri
sadece birer çocuk,
çoğunlukla dünyanın onlara ne olmaları gerektiğini söylemelerinden dolayı korkmuş
ve dünyanın geri kalanı onlara ne olmaları gerektiği hakkında ne söylerse söylesin,
onlara her zaman umut,
bölünmeyen dikkatimizi,
potansiyelleri hakkında sarsılmaz inanç,
tutarlı beklentiler sunmalıyız
ve onlara sık sık şunu söylemeliyiz,
eğer bugün hiç kimse onları sevdiğini söylemediyse,
bilin ki biz seviyoruz ve her zaman seveceğiz.
Teşekkürler.
(Alkış)
Teşekkürler, İsa.