O inglés é a lingua materna de aproximadamente 365 millóns de persoas.
Máis de dous mil millóns aprenden e falan este idioma
como segunda ou terceira lingua.
Se falas inglés,
podes facerte entender con case 2,5 mil millóns de persoas no mundo.
De que serviría aprender máis idiomas?
Non sería unha perda de tempo?
Nelson Mandela foi moi criticado
polos surafricanos negros por falar africáner.
Ao que el respondeu:
"Cando se lle fala a un home nun idioma que el entende
a mensaxe chegará á súa cabeza.
Cando se lle fala no seu propio idioma,
a mensaxe chega ao seu corazón".
Aquí está a clave:
Se queredes persuadir alguén
tedes que falarlle ao corazón.
Os papas sábeno.
Xoán Paulo II falaba 10 idiomas diferentes con fluidez
e unha ducia máis a nivel básico.
Onde queira que fora saudaba a xente
usando ao menos algunhas frases nas linguas maternas das persoas.
Isto foi clave para a súa popularidade.
Aqueles que teñan sogras estranxeiras,
ou futuras sogras estranxeiras, tamén o saben.
Pode que falen inglés coas súas mozas
pero se queren ter unha boa relación coas nais delas
estarán dispostos a aprender os idiomas máis raros do planeta.
Mesmo holandés.
(Risos)
O gracioso é que polo xeral funciona.
Por que?
Ben, porque a nosa lingua materna está totalmente entrelazada
coa nosa personalidade, coa nosa identidade.
Toda a nosa historia persoal está arraigada na nosa lingua materna,
está empapada dela.
Existen tantos recordos e sentimentos conectados a palabras e expresións
e mesmo á gramática coa que medramos.
Así que se aprendemos o idioma dos demais,
demostramos un interese sincero
nas súas vidas, nas súas personalidades.
Que sogra non se sentiría gabada?
Cando escoitades o voso propio idioma sentídesvos conectados.
Cando viaxades
e levades falando outro idioma días ou semanas,
tan pronto como subides ao avión
e a tripulación vos saúda na vosa lingua
sabedes que estades indo para a casa.
Se os idiomas maternos tivesen fragancias,
creo que olerían a galletas
e á sopa de polo que tanto nos reconforta,
e á colonia da avoa.
Quizais olería un pouco a bólas de naftalina.
Pode que esta sexa a razón pola que os idiomas construídos
coma o esperanto, nunca tiveron a grande acollida que esperaban.
Non importa o intelixente que fora o seu deseño,
o simple ou sinxelo de aprender,
ningún país adoptou xamais como propio un idioma artificial,
nin como idioma estranxeiro para ensinarse sistematicamente
a grande escala durante un longo período de tempo,
inda que algúns o intentaron.
Pero dalgunha maneira, a pesar das dificultades dos idiomas naturais,
como as frustrantes irregularidades,
as discrepancias entre ortografía e pronunciación
e as complexidades ás veces absurdas da gramática,
pese a todo iso
preferimos aprender idiomas que creceron connosco de forma natural.
Os idiomas construídos fálanlle á cabeza.
Os idiomas naturais cheiran a galletas.
Para Nelson Mandela, aprender africáner servía para "coñecer o inimigo".
El dixo: "Tes que coñecer o seu idioma, o que lles apaixona,
as súas expectativas e os seus medos, se queres vencelos".
Así o fixo e funcionou.
Porén, non se trata de inimigos todo o tempo, ou si?
Isto aplícase a todas as formas de relacións humanas.
E non serei eu quen afirme que as sogras son "o inimigo"
por definición.
Hai uns sete ou oito anos
atopábame eu conducindo por Polonia coa miña familia
e as tendas estaban a piques de pechar e tiñamos que mercar comida.
Por fin vimos un supermercado ao outro lado da rúa
e a única maneira de chegar alí a tempo era xirando e cruzando a liña continua.
Iso foi o que fixen.
Probablemente foi perigoso.
Foi ilegal, diso non hai dúbida.
No aparcadoiro non tiven nin sequera tempo de apagar o motor
cando escoitei un 'toc, toc, toc'.
Baixei a ventá e dous pares de ollos apareceron.
Cada par de ollos estaba suxeito a un policía.
Miren, non podería afirmar que teña fluidez en polaco
no mellor dos casos,
pero adoitaba ser quen de manter unha conversación simple.
Porén, nesta situación, cunha conciencia culpable,
ante os ollos de dous policías uniformados traballando pola lei
as poucas palabras que aprendera en polaco escapaban de min.
Inda así, nunca considerei
usar o inglés á hora de enfrontar o problema.
Pode que o inglés me brindase unha vantaxe lingüística
pero tamén podía incomodar os policías.
Así que decidín usar o polaco.
Como?
Esa pequena esquina polaca no meu cerebro quedara en branco
a excepción dunha cousa.
Había unha cousa que repetira tan a miúdo
que podía recitala mesmo en soños.
Un poema infantil
que trataba dunha ra enferma.
(Risos)
Era todo o que tiña.
Sei que foi algo moi estraño de facer pero soltei de súpeto:
(Polaco) "Unha ra sentíase mal
así que foi ao doutor e díxolle que estaba enferma.
O doutor puxo as lentes pois era un tipo vello".
Mirei os policías
e eles ollaban para min fixamente.
(Risos)
Recordo que un deles rascaba a cabeza.
E logo sorriron.
Sorriron.
Sentínme aliviada.
Ben, o suficiente para que algunhas palabras máis
puidesen chegar a min.
E puiden tartamudear algunhas frases a medias coma:
"Síntoo. Precisaba comida. Non o farei máis".
E deixáronme ir.
Mentres corría á tenda, eles dicían: (Polaco) "Szczęśliwej podróży!"
"Que teña unha boa viaxe!"
A miña intención non é incitarvos a que aprendades idiomas
para viaxar polo mundo infrinxindo as leis e saírvos coa vosa,
pero esta anécdota mostra como unhas poucas palabras
sen importar o simple ou absurdas que parezan, unhas poucas palabras
poden chegar directamente ao corazón e derretelo.
Por certo, tiña outra alternativa á da ra enferma.
Había outra cousa que me sabía igual de ben:
Unha canción para beber.
(Risos)
Pero pode que con iso non conseguise un sorriso.
Posiblemente unha viaxe á comisaría
para soprar no alcoholímetro.
Non tedes que aprender moitos idiomas
e non é preciso que os aprendades completamente.
Cun pouco pódese facer moito.
Dez palabras ao corazón poden ter un impacto maior
que mil palabras á cabeza.
Podedes elixir usar sempre o inglés e encontrarvos a medio camiño
ou podedes optar por ser a persoa que atravesa esa liña no medio
e coñecer outra persoa ou oponente, sexa quen sexa,
coñecelos no seu propio territorio.
Falar o idioma do outro non vos fai débiles.
Ao contrario, proba que sodes fortes.
A persoa que ten a valentía e fai o esforzo de atravesar liñas
será a gañadora ao final.
Que non vos dea medo cometer erros. Os erros fannos humanos.
E neste caso hai un extra:
Se cometes un erro,
brindas a oportunidade a outros de axudarte, de vir e coñecerte.
E desta forma, o vínculo que se inicia será máis forte.
Así que, queredes facervos entender
ou queredes crear vínculos?
Sigamos aprendendo e usando o inglés
para poder interactuar con audiencias que son diversas, coma en TEDx.
O inglés é unha ferramenta poderosa para compartir coñecemento,
para convencións internacionais sobre problemas globais.
Sobre todo, o inglés é a ruta a 365 millóns de corazóns.
Para 365 millóns de persoas o inglés cheira a galletas.
Pero, por que deternos aí?
Por que non facer o esforzo
de aprender polo menos un idioma máis?
Existen moitos sabores de galletas.
Imos probar un novo.
Grazas.
(Aplausos)