Uyanış
Uyanış, insan gelişiminin bir sonraki doğal aşamasıdır.
Yani uyanış basitçe öz varlığımızın doğasını tanımaktır.
Sadece birkaç kişinin yaşayabileceği
tuhaf, mistik, dini bir deneyim değildir.
Herkes için mevcuttur.
Esasen olduğumuz şey zaten tamamen uyanık, tamamen farkında.
Ve tamamen sınırsızdır.
Gerçek doğanız,
size düşündüğünüzden daha yakındır.
Bilinç, evrenin nihai gerçekliğidir.
Bilimdeki bir sonraki adım, bilincin asli olduğunu anlamaktır.
Uyanış nedir ki?
Biri bana bunu açıklasın.
Uyanan Zihin Bölüm 1: Kendini Bil
Uyanış nedir?
Buna ister gerçek benlik, ister yakın benlik, ister benliksizlik,
ister Buda doğası, Tao ya da Mesih bilinci deyin.
Gerçekten fark etmez
Bu filmde ona farkındalık diyeceğiz.
Farkındalık
herhangi bir dinin ürünü değildir.
Uyanış ya da farkındalığı kavramak
bir rüyadan uyanmak gibidir.
Hayat oyunundaki karakterinizin
rüyası.
Karakterlerimiz aracılığıyla dünyayı
tüm güzelliği ve tüm çirkinliğiyle
deneyimliyoruz.
Bu deneyimi yaşam ve ölüm ikiliği olarak adlandırabiliriz.
Karakterlerin düşünce ve hislerinde
sabitlenmiş bir şekilde dönüp dururuz.
İyi ve kötü.
Savaş ve barış.
Aydınlık ve karanlık.
Doğum ve ölüm.
Ta ki uyanıp bu filmdeki karakterin
biz olmadığımızı anlayana kadar.
Çağrı
Bu filmde, gerçek doğanızı, entelektüel olarak değil
doğrudan deneyimlemeniz, doğrudan keşfetmeniz için
size bir davet gönderiyoruz.
Siz kimsiniz?
Bu daveti
farklı şekillerde tekrarlayacağız.
Kim olduğunuzu sorgularken,
her şeyin tam olarak olduğu gibi olmasına izin verin.
Zihninizi bir şey olması için
ya da zihin düzeyinde bir yanıt bulmak için hareket ettirmeyin.
Ve aynı zamanda zihni uzaklaştırmaya çalışmayın.
Sadece kim olduğunuzu doğrudan deneyimlemeye niyet edin.
‘Bilmeyen’ zihne izin verin.
Uyanış, dünyanın her seviyesindeki tüm sorunların cevabıdır.
Ve eğer dünya sorunlarının kökü bir yanılsamadan,
zihnin temel yanılsamasından kaynaklanıyorsa
bu yanılsama, benim bu sınırlı karakter olduğumdur.
Küçük, ayrı bir benlikle yaşadığımızda,
her zaman bir tür kesintisiz tatminsizlik vardır.
Bu travma gibi büyük bir tatminsizlik olabileceği gibi
arka planda hissedilen bir duygu da olabilir.
Bir şeyler doğru değil.
Bir şeyler yanlış gibi. Bir şeyleri kaçırıyorum.
Biraz zevk aldığımda, dünyada bir şeyler başardığımda
İyi bir ilişkim olduğunda bile.
Bir an için duraklasam
izole edilmiş ya da bir şeylerden kopmuşum gibi
tatminsiz bir his var.
Dolayısıyla, çoğu insanda varmış gibi görünen bu his,
doğası bir tür ayrılık kaygısı olan o küçük,
ayrı benlikten uyanmamız için
bizi motive edebilir.
Bu sınırlı karakterin istediği şeyi elde etmeye yönelik bir eğilimi vardır.
Bu sadece koşullanmış kalıpların toplamıdır;
istediği şeyi arzulamak ya da istemediği şeyi uzaklaştırmaya çalışmak.
Bu, haz ilkesi diyebileceğiniz sonsuz bir süreçtir,
bilirsiniz, hazzın peşinden gitmek, acıdan kaçınmak.
Ve eğer bu karakter,
bu koşullanmış kalıp olduğumuza inanırsak,
o zaman acı çekeriz ve dünyada acı yaratırız.
Dünya bu egoik bilincin bir yansıması haline gelir.
Uyanmanın faydası sizin ve
etrafınızdaki
insanların daha az acı çekmesidir.
Tanrı anlayışımla ilk bağlantımın
hayatımda benim için en büyük uyanış
olduğuna dair hiç şüphem yok.
Sanki 50 yıldır gerçekten uyuyormuşum gibi.
Etrafta bir robot gibi dolaşıyor, gençliğimden beri
bana öğretilen şeyleri yapıyordum bilirsiniz, tüm formülü biliyordum,
kızı elde et, arabayı elde et, işi elde et, evi elde et, eşi elde et.
Hayatın nasıl işlemesi gerektiğini düşündüğüm bir formül.
Ta ki 53 yaşıma gelene kadar.
Ve bunların çoğunu yapmış ve profesyonel olarak bir dereceye kadar
başarılı olmuş olsam da, bunun öneminin olmadığını fark ettim.
53 yaş civarında uyandım ve
bunun bir önemi olmadığını fark ettim ve
gerçekte ne kadar az şey ifade ettiğini
her şeyin ne kadar anlamsız olduğunu
görünce şok oldum...
Kimsin sen?
Ebeveynlerden, toplumdan ve
biyolojik koşullanmadan miras kalan,
karakteriniz için belirlenmiş senaryoyu
takip etmeyi bıraktığınızda,
oyun içinde yeni boyutlar açılır.
Yol açılır ama bu bir
hedefe ulaşmak için bir yol değildir.
Bu patikasız bir yoldur,
tam olarak mevcut anda bulunduğunuz yere varmak için
illüzyondan sıyrılmaktır.
Benim adım Rupert Spira.
Tüm büyük dini ve ruhani geleneklerin temelinde
yatan ikili olmayan anlayış
hakkında konuşuyorum.
Ve bu anlayışın deneyimsel olarak
tanınmasını amaçlayan
rehberli meditasyonlar yazıyor,
yönetiyor ve sohbetler yapıyorum.
Hepimizin her şeyden çok arzuladığı
huzur ve mutluluğun,
tanımı gereği
asla nesnel deneyimde
bulunamayacağını anlayın.
Nesneler, maddeler, eylemler ve ilişkiler
aracılığıyla asla sağlanamaz.
Bunu net bir şekilde anlamanızı ve
hayatınızın geri kalanını,
bulamayacağınız bir yerde içsel doygunluğun verdiği
mutluluğu arayarak geçirmemenizi öneririm.
Bu filmi izleyen herkes
bunu tam da özlemini duydukları huzur ve mutluluğun
nesnel deneyimde bulunamayacağını anladıkları
ya da en azından sezdikleri ve gerçek doğalarına ilişkin
bu araştırmaya başladıkları için izliyor.
Bu araştırma,
kişinin yapabileceği en önemli ve
mutluluğumuzun bağlı olduğu araştırmadır.
Hayatımın en büyük sorusu,
tabii ki çoğu insanın er ya da geç karşılaştığına inandığım,
amacın ne olduğu? Gerçekten?
Hayatın amacı nedir?
Beni çok şaşırtan bir şekilde,
hayatın amacının yaptığım hiçbir şeyle ilgisi olmadığı söylendi.
İşimle ilgili değildi,
kariyerimle ilgili değildi,
fiziksel hayatımdaki neredeyse hiçbir şeyle ilgili değildi.
Bunlar hayatımın yönleriydi ama amacı değildi.
Anladığım kadarıyla hayatımın amacı,
gerçek kimliğimi deneyimlemem,
ifade etmem, göstermem ve
yerine getirmemdi.
Bence çoğu insanın karşılaştığı en büyük soru,
neredeyse hiç kimsenin kendisine sormadığı ya da
asla yanıtlamadığı bir sorudur.
Benim anlayışıma göre hayatın en büyük sorusu,
ben kimim?
Ben kimim?
Ben sadece gökyüzündeki bir kuş ya da
denizdeki bir balık gibi fiziksel bir varlık mıyım?
Belki daha sofistike bir kimlik ama sadece fiziksel bir varlık.
Doğuyorum, yaşıyorum, ölüyorum.
Başlangıcı ve sonu.
Yoksa bundan daha fazlası olmam
mümkün mü?
Fiziksel bir deneyim yaşayan
ruhani bir varlık olmam mümkün mü?
Hayatınızdaki her deneyim sizi bu tek
evrensel soruya getirdi.
Siz kimsiniz?
Zihninizle bir cevap aramayın.
Her şeyin tam olarak olduğu gibi olmasına izin verin.
Zihnin farkında olan kim?
Karşınıza çıkan her şeyi hissedin.
Bu duyguların farkında olan kim?
Sorgulamanızın sonucunda ortaya çıkan her şey hakkında
eksiksiz bir deneyime sahip olun.
Ben Donald Hoffman. Irvine'deki Kaliforniya
Üniversitesi'nde bilişsel bilimler alanında emekli profesörüm.
İşim öğrencilere ders vermekti, ancak emekli olduğum
için ders vermiyorum. Şimdi de araştırma yapıyorum.
Bilincin matematiksel modelleri ve bütün yönüyle matematiksel olarak
kesin bir bilinç teorisinden fizik ve uzay-zamanın nasıl ortaya
çıkabileceği üzerine araştırmalar yapıyorum.
Benim kendi yolculuğum
hem ruhani hem de bilimsel yönden oldu.
Babam bir papazdı, köktendinci bir Hıristiyan papazı.
Pazar günleri bunu, okulda da bilimi öğreniyordum
ve bunlar birbiriyle çelişiyordu.
Edindiğim hikayeler de çelişkiliydi.
Ergenlik çağına geldiğimde bir şeyleri kendi başıma
çözmem gerektiğini fark ettim. Cevaplamak istediğim
sorunun şu olduğuna karar verdim: Bizler makine miyiz?
İnsanlar makine midir yoksa değil midir?
Fiziksel bakış açısına göre, biz sadece makineydik.
Ruhani bakış açısıyla, makine olmazdık
ama kesin olarak ne olduğumuz da söylenemezdi..
Bu yüzden soruyu bilimsel olarak sormaya karar verdim,
biz sadece makine miyiz?
Ve bunu yapmanın en iyi yolunun yapay zeka çalışmak
olduğunu düşündüm. Ve MIT'de yapay zeka üzerine
çalışırken Beyin ve Bilişsel Bölümünde
insan tarafını inceledim.
Çünkü her ikisini de yapmak istiyordum.
Bu soruyu yanıtlamak için makinelerin neler yapabildiğini,
insanlar ve insan sinirbilimi hakkında, eğer varsa,
özel olan nelerin manevi gelenekler olduğunu görmek istedim.
Makinelerden daha fazlası mıyız
yoksa fizikalist, bilimsel bakış açısı mı doğru?
Ve biz sadece makineyiz
bilinç de yalnızca beyin
aktivitesinin bir eseri.
Son yüzyılda hakim olan bilimsel materyalist paradigma,
fiziksel olanın ötesinde, bilimsel yöntemle doğrulanamayan
herhangi bir şeyin varlığını
reddetmektedir.
Bilim bir çıkmazdadır.
Kuantum fiziği için temel olan ve onu gözlemciyle,
bilincin kendisiyle yüz yüze getiren
paradoksun ötesine geçemez.
Aynı şekilde, dinler de çoğunlukla, kim ve ne
olduğumuza dair hakikatin doğrudan deneyimlenmesini
sağlama olan asıl amaçlarını kaybettikleri
için yalnızca inanç düzeyinde işlev görmektedir.
Bilim ve maneviyat arasındaki bölünme
her ikisini de verimsizleştirmiştir.
Dinler ve ruhani sistemler, uyanışın gerçekleşmesi için gerekli koşulları
yarattığını gösterebilen sıkı yöntemlere ihtiyaç duymaktadır.
Bilimin de fiziksel olanın ötesinde bir şeylerin
olabileceğine dair bir açıklığa umutsuzca ihtiyaç duyar.
Mesele dinden ya da bilimden vazgeçmek değil,
daha derine inmek, daha iyi bir araştırma aracı
olabilmek için kendimizi değiştirmeye istekli olmaktır.
Deney de, deneyi yapan da
biziz.
Din, yazılı hale getirilmiş ve
nesiller boyunca aktarılmış olan bu meditasyon,
maneviyat geleneklerinin dili ve
kabı olmuştur.
Her şey tam anlamıyla alındığında
dinleri ve kültürleri bölen
kesinlikle çok gerçekçi diller vardır.
Ancak dinin ruhunu hissederseniz,
hakiki uyanışa giden yolu
takip edebilirsiniz.
İster inançlı ister inançsız olsun, herkesin uyanma potansiyeli vardır,
çünkü uyanış insan bilincimizin doğasında,
sadece insan olarak doğmamızla vardır.
Dolayısıyla adına ne derseniz deyin ve hangi dili kullanırsanız kullanın,
farklı bu dinlerde,
maneviyat ve meditasyon geleneklerinde
aynı gibi görünen belirli ilkeler vardır.
Ben gençken, bu anlayış esas olarak
Doğu ruhani geleneklerinde mevcuttu,
ancak bu geleneklerde
o kadar gizlenmiş ve kodlanmıştı ki
neredeyse erişilemezdi.
Benim neslimden pek çok insan bu anlayışı bulmak için
fiziksel ya da en azından entelektüel olarak
doğuya gitti ve Doğu kültürü
Batı kültürüne kıyasla egzotikti.
Dolayısıyla bu anlayış, ifade edildiği kültürlerden
egzotik bir tat aldı.
Ben de dahil olmak üzere pek çok kişi
bunun sonucunda ikili olmayan anlayışın
egzotik bir yanı olduğunu ve sıradışı bir yaşam tarzı
gerektirdiğini düşündü.
Aile hayatından vazgeçmeniz,
saç uzatmanız, özel bir isim almanız, bir tür öğretmene
ya da tuhaf uygulamalara katılmanız gerekiyordu.
Tüm bu tür şeylerin temel anlayışla hiçbir ilgisi
yoktu ve bunlar anlayışın
belirli bir zamanda ifade edildiği kültürle ilgiliydi.
Dolayısıyla şimdi bu anlayış, birçoğumuzun
onu ilk kez duyduğu geleneksel kutusundan tamamen çıkarılmış durumda
ve artık bu temel anlayış,
hayatlarımızı olduğu gibi sürdürmemizi sağlayacak şekilde mevcut.
Aile hayatı, iş hayatı. Kişinin hayatında herhangi bir dışsal
değişiklik yapması gerekli değildir.
Bu gezegende yaşadığımız zorluk,
birden fazla hakikat olduğunu
düşünmemizdir.
Bu yüzden benim
dualite olarak adlandırdığım bir dünyada yaşıyoruz.
erkek ve dişi, siyah ve beyaz. Büyük ve küçük, hızlı ve yavaş
yukarı ve aşağı orada burada, önce ve sonra.
Ama aslında sadece tek bir şey vardır.
Her şey tek bir şeydir.
Ve sadece tek bir şey vardır.
Yani her şeye derinlemesine baktığımızda, büyük ve küçük,
hızlı ve yavaş, yukarı ve aşağı, sol ve sağ, erkek ve dişinin hepsinin
aynı şey olduğunu, sadece farklı özellikleri ifade ettiğini
ama hiçbir şekilde birbirlerinden ayrı olmadıklarını görürüz.
Ben hepimizin
Tanrı'nın bireyleri
olduğumuza inanıyorum.
Tanrı'nın her insanda ve her insan
aracılığıyla var olduğuna ve bu nedenle de evrendeki her duyarlı
varlığın içinde var olduğuna inanıyorum.
O halde bir dalganın okyanusla olan ilişkisi gibi benim de Tanrı ile
bir ilişkim olduğunu görüyorum.
Bir dalga okyanustan ayrı değildir.
O sadece okyanusun bireysel bir biçimde ortaya çıkmasıdır.
Ve bu bireyselleşme tamamlandığında, dalga başka bir gün
tekrar ortaya çıkmak üzere geldiği
okyanusa geri çekilir.
Bu yüzden hepimizin ilahiliğin bireyleşmeleri
olduğumuza inanıyorum ve her şeyi
kutsal olarak gördüğümüzde, her şeyle ilişkimizi değiştiririz
ve deneyimimizde her şey
farklılaşır.
Dünya bu şekilde değişir.
Bilinç nedir?
Bilinç evrenin nihai gerçekliğidir,
o halde şunu sorabiliriz: eğer bilinç evrenin ve her şeyin nihai
gerçekliğiyse ve herkes öyleyse, o zaman nasıl oluyor da dünya bize ayrık
ve bağımsız olarak var olan insanların, hayvanların ve madde denen
şeylerden yapılmış nesnelerin çokluğu ve çeşitliliği olarak görünüyor.
Bilincin, maddeden yapılmış nesnelerin
çokluğu ve çeşitliliği olarak göründüğü evrenin nihai gerçekliği
olduğuna dair bu ifadeyi nasıl
uzlaştırabiliriz?
Yani, bilincin temel olduğunu öne sürmek için
kullandığım kanıtın birçok yönü var.
Bunlardan biri fiziğin uzay zamanın temel olmadığını söylemesi ve
evrim teorisinin de uzay, zaman
ve fiziksel nesnelerin temel gerçeklik olmadığını
kabul etmesidir.
Şimdi, bu teorilerin ikisi de bize sadece uzay-zamanın temel olmadığını söylüyor.
Bize uzay-zamanın ötesinde ne olduğunu söylemiyorlar.
Bu yüzden benim tezim, fizikçilerin uzay zamanın
ötesinde buldukları şeyin matematiksel yapılar olduğudur.
Bunların ne hakkında olduğu gerçekten net değil.
Uzay zamanın ötesindeki bu alem ne hakkında? Ben de uzay zamanın
ötesindeki alemin bilinçle ilgili olduğunu öne sürüyorum.
Ve sonsuz bilincin kendisini çok sayıda ayrı deneyim öznesi
olarak, yani tüm hissedebilen varlıklar, insanlar veya hayvanlar olarak
konumlandırma yeteneğine sahip olduğunu öne sürebilirim.
Her birimiz, sonsuz bilinçte oluşan
kendi eylemini kendi perspektifinden
dış dünya olarak gördüğü
sonsuz bilincin yerel noktalarıyız.
Dolayısıyla, yerel perspektiflerimizden
bize maddeden yapılmış bir dünya olarak görünen şey,
gerçeklik açısından, sadece tek bir sonsuz bilincin faaliyetidir.
Başka bir deyişle, nihai analizde, ayrı veya bağımsız olarak
var olan şeyler veya insanlar yoktur.
Tek bir sonsuz, bölünmez bütün vardır.
Kişi, kendi eylemine sonlu zihnin
algılama yetileri aracılığıyla baktığında
Varlığın birliği, nesnelerin ve şeylerin
görünürdeki çokluğuna ve çeşitliliğine
ayrılır.