Uyanan Zihin Bölüm 1 - Kendini BİL Film Transkripti
[Loch Kelly] Uyanış, insan gelişiminin bir sonraki doğal aşamasıdır.
[Rupert Spira] Yani uyanış basitçe öz varlığımızın doğasını tanımaktır.
[Lisa Natoli] Sadece birkaç kişinin yaşayabileceği tuhaf, mistik, dini bir deneyim değildir. Herkes için mevcuttur.
[Rupert Spira] Esasen olduğumuz şey zaten tamamen uyanık, tamamen farkında.
[Lisa Natoli] Ve tamamen sınırsızdır.
[Dan Schmidt] Gerçek doğanız, size düşündüğünüzden daha yakındır.
[Rupert Spira] Bilinç, evrenin nihai gerçekliğidir.
[Donald Hoffman] Bilimdeki bir sonraki adım, bilincin asli olduğunu anlamaktır.
[Neale Donald Walsch] Uyanış nedir ki? Biri bana bunu açıklasın.
[Anlatıcı] Uyanış nedir? Buna ister gerçek benlik, ister yakın benlik, ister benliksizlik, ister Buda doğası, Tao ya da Mesih bilinci deyin. Gerçekten fark etmez. Bu filmde ona farkındalık diyeceğiz. Farkındalık herhangi bir dinin ürünü değildir. Uyanış ya da farkındalığı kavramak bir rüyadan uyanmak gibidir. Hayat oyunundaki karakterinizin rüyası.
[Anlatıcı] Karakterlerimiz aracılığıyla dünyayı tüm güzelliği ve tüm çirkinliğiyle deneyimliyoruz. Bu deneyimi yaşam ve ölüm ikiliği olarak adlandırabiliriz. Karakterlerin düşüncelerine ve hislerine saplantılı bir şekilde dönüp dururuz. İyi ve kötü. Savaş ve barış. Aydınlık ve karanlık. Doğum ve ölüm. Ta ki uyanıp bu filmdeki karakterin biz olmadığımızı anlayana kadar,
Sorgulama I Gerçek doğanızı, entelektüel olarak değil doğrudan deneyimlemeniz, doğrudan keşfetmeniz için size bir davet gönderiyoruz. Siz kimsiniz? Bu daveti farklı şekillerde tekrarlayacağız. Kim olduğunuzu sorgularken, her şeyin tam olarak olduğu gibi olmasına izin verin. Zihninizi bir şey olması için ya da zihin düzeyinde bir yanıt bulmak için hareket ettirmeyin. Ve aynı zamanda zihni uzaklaştırmaya çalışmayın. Sadece kim olduğunuzu doğrudan deneyimlemeye niyet edin. ‘Bilmeyen’ zihne izin verin.
[Dan Schmidt] Uyanış, dünyanın her seviyesindeki tüm sorunların cevabıdır. Ve eğer dünya sorunlarının kökü bir yanılsamadan, zihnin temel yanılsamasından kaynaklanıyorsa bu yanılsama, benim bu sınırlı karakter olduğumdur.
[Loch Kelly] Küçük, ayrı bir benlikle yaşadığımızda, her zaman bir tür kesintisiz tatminsizlik vardır. Bu travma gibi büyük bir tatminsizlik olabileceği gibi, sadece arka planda hissedilen bir duygu da olabilir. Bir şeyler doğru değil. Bir şeyler yanlış gibi. Bir şeyleri kaçırıyorum. Biraz zevk aldığımda, dünyada bir şeyler başardığımda bile. İyi bir ilişkim olduğunda bile. Bir an için duraklasam bile izole edilmiş ya da bir şeylerden kopmuşum gibi tatminsiz bir his var. Dolayısıyla, çoğu insanda varmış gibi görünen bu his, doğası bir tür ayrılık kaygısı olan o küçük, ayrı benlikten uyanmamız için bizi motive edebilir.
[Dan Schmidt] Bu sınırlı karakterin istediği şeyi elde etmeye yönelik bir eğilimi vardır. Bu sadece koşullanmış kalıpların bir toplamıdır; istediği şeyi arzulamak ya da istemediği şeyi uzaklaştırmaya çalışmak. Bu, haz ilkesi diyebileceğiniz sonsuz bir süreçtir, bilirsiniz, hazzın peşinden gitmek, acıdan kaçınmak. Ve eğer bu karakter, bu koşullanmış kalıp olduğumuza inanırsak, o zaman acı çekeriz ve dünyada acı yaratırız. Dünya bu egoik bilincin bir yansıması haline gelir. Uyanmanın faydası sizin ve etrafınızdaki insanların daha az acı çekmesidir.
[Neale Donald Walsch] Tanrı anlayışımla ilk bağlantımın hayatımda benim için bir uyanış olduğuna dair hiç şüphem yok. Şimdiye kadar deneyimlediğim en büyük uyanış. Sanki 50 yıldır gerçekten uyuyormuşum gibi. Etrafta bir robot gibi dolaşıyor, gençliğimden beri bana öğretilen şeyleri yapıyordum, bilirsiniz, tüm formülü biliyordum, kızı elde et, arabayı elde et, işi elde et, evi elde et, eşi elde et. Hayatın nasıl işlemesi gerektiğini düşündüğüm bir formül. Ta ki 53 yaşıma gelene kadar. Ve bunların çoğunu yapmış ve profesyonel olarak bir dereceye kadar başarılı olmuş olsam da, bunun öneminin olmadığını fark ettim. 53 yaş civarında uyandım ve bunun bir önemi olmadığını fark ettim ve bunun gerçekte ne kadar az şey ifade ettiğini görünce şok oldum... her şeyin ne kadar anlamsız olduğunu.
[Anlatıcı] Ebeveynlerden, toplumdan ve biyolojik koşullanmadan miras kalan, karakteriniz için belirlenmiş senaryoyu takip etmeyi bıraktığınızda, oyun içinde yeni boyutlar açılır. Yol açılır ancak bu bir hedefe ulaşmak için bir yol değildir. Bu patikasız bir yoldur, tam olarak mevcut anda bulunduğunuz yere varmak için illüzyondan sıyrılmaktır.
[Rupert Spira] Benim adım [Rupert Spira]. Tüm büyük dini ve ruhani geleneklerin temelinde yatan ikili olmayan anlayış hakkında konuşuyorum. Ve bu anlayışın deneyimsel olarak tanınmasını amaçlayan rehberli meditasyonlar yazıyor, yönetiyor ve sohbetler yapıyorum. Hepimizin her şeyden çok arzuladığı huzur ve mutluluğun, tanımı gereği asla nesnel deneyimde bulunamayacağını anlayın. Nesneler, maddeler, faaliyetler ve ilişkiler tarafından asla sağlanamaz. Bunu net bir şekilde anlamanızı ve hayatınızın geri kalanını bulamayacağınız bir yerde içsel doygunluğun verdiği mutluluğu arayarak geçirmemenizi öneririm. Bu filmi izleyen herkes bunu tam da özlemini duydukları huzur ve mutluluğun nesnel deneyimde bulunamayacağını anladıkları ya da en azından sezdikleri ve gerçek doğalarına ilişkin bu araştırmaya başladıkları için izliyor. Bu araştırma, kişinin yapabileceği en önemli ve mutluluğumuzun bağlı olduğu araştırmadır.
[Neale Donald Walsch] Hayatımın en büyük sorusu, tabii ki çoğu insanın er ya da geç karşılaştığına inandığım, amacın ne olduğu? Gerçekten? Hayatın amacı nedir? Beni çok şaşırtan bir şekilde, hayatın amacının yaptığım hiçbir şeyle ilgisi olmadığı söylendi. İşimle ilgili değildi, kariyerimle ilgili değildi, fiziksel hayatımdaki neredeyse hiçbir şeyle ilgili değildi. Bunlar hayatımın yönleriydi ama hayatımızın amacı bunlar değildi. Anladığım kadarıyla hayatımın amacı, gerçek kimliğimi deneyimlemem, ifade etmem, göstermem ve yerine getirmemdi. Gerçekte kim olduğumu. Bence çoğu insanın karşılaştığı en büyük soru, neredeyse hiç kimsenin kendisine sormadığı ya da asla yanıtlamadığı bir sorudur. Benim anlayışıma göre hayatın en büyük sorusu, ben kimim? Ben kimim? Ben sadece gökyüzündeki bir kuş ya da denizdeki bir balık gibi fiziksel bir varlık mıyım? Bilirsiniz, belki daha sofistike bir kimlik, ama sadece fiziksel bir varlık. Doğuyorum, yaşıyorum, ölüyorum. Ben sadece. Başlangıcı ve sonu. Yoksa bundan daha fazlası olmam mümkün mü? Basitçe fiziksel bir deneyim yaşayan ruhani bir varlık olmam mümkün mü?
Sorgulama II Hayatınızdaki her deneyim sizi bu tek evrensel soruya getirdi. Siz kimsiniz?
Zihninizle bir cevap aramayın. Her şeyin tam olarak olduğu gibi olmasına izin verin.
Zihnin farkında olan kim?
Karşınıza çıkan her şeyi hissedin.
Bu duyguların farkında olan kim? Sorgulamanızın sonucunda ortaya çıkan her şey hakkında eksiksiz bir deneyime sahip olun.
[Donald Hoffman] Ben [Donald Hoffman]. Irvine'deki Kaliforniya Üniversitesi'nde bilişsel bilimler alanında emekli profesörüm. İşim öğrencilere ders vermekti, ancak emekli olduğum için ders vermiyorum. Şimdi de araştırma yapıyorum. Bilinç üzerine araştırma yapıyorum, bilincin matematiksel modelleri ve bütün yönüyle matematiksel olarak kesin bir bilinç teorisinden fizik ve uzay-zamanın nasıl ortaya çıkabileceği üzerine araştırmalar yapıyorum. Benim kendi yolculuğum hem ruhani hem de bilimsel yönden oldu. Babam bir papazdı, köktendinci bir Hıristiyan papazı. Pazar günleri bunu, okulda da bilimi öğreniyordum ve bunlar birbiriyle çelişiyordu. Edindiğim hikayeler de çelişkiliydi. Ergenlik çağına geldiğimde bir şeyleri kendi başıma çözmem gerektiğini fark ettim. Cevaplamak istediğim sorunun şu olduğuna karar verdim: Bizler makine miyiz? İnsanlar sadece makine midir yoksa değil midir? Fiziksel bakış açısına göre, biz sadece makineydik. Ruhani bir bakış açısıyla, makine olmazdık ama kesin olarak ne olduğumuz da söylenemezdi.. Bu yüzden soruyu bilimsel olarak sormaya karar verdim, biz sadece makine miyiz? Ve bunu yapmanın en iyi yolunun yapay zeka çalışmak olduğunu düşündüm. Böylece MIT'ye gittim ve yapay zeka laboratuvarında yapay zeka üzerine çalışırken aynı zamanda işin insan tarafınıda beyin ve bilişsel bilim bölümünde inceledim. Çünkü her ikisini de yapmak istiyordum. Bu soruyu yanıtlamak için makinelerin neler yapabildiğini, insanlar ve insan sinirbilimi hakkında, eğer varsa, özel olan nelerin manevi gelenekler olduğunu görmek istedim. Makinelerden daha fazlası mıyız yoksa fizikalist, bilimsel bakış açısı mı doğru? Ve biz sadece makineyiz. Ve bilinç sadece beyin aktivitesinin bir eseridir.
[Anlatıcı] Son yüzyılda hakim olan bilimsel materyalist paradigma, fiziksel olanın ötesinde, bilimsel yöntemle doğrulanamayan herhangi bir şeyin varlığını reddetmektedir. Bilim bir çıkmazdadır. Kuantum fiziği için temel olan ve onu gözlemciyle, bilincin kendisiyle yüz yüze getiren paradoksun ötesine geçemez. Aynı şekilde, dinler de çoğunlukla, kim ve ne olduğumuza dair hakikatin doğrudan deneyimlenmesini sağlamak olan asıl amaçlarını kaybettikleri için yalnızca inanç düzeyinde işlev görmektedir. Bilim ve maneviyat arasındaki bölünme her ikisini de verimsizleştirmiştir. Dinler ve ruhani sistemler, uyanışın gerçekleşmesi için gerekli koşulları yarattığını gösterebilen sıkı yöntemlere ihtiyaç duymaktadır. Bilimin de fiziksel olanın ötesinde bir şeylerin olabileceğine dair bir açıklığa umutsuzca ihtiyaç duyar. Mesele dinden ya da bilimden vazgeçmek değil, daha derine inmek, daha iyi bir araştırma aracı olabilmek için kendimizi değiştirmeye istekli olmaktır. Deneyi yapan da, deneyin kendisi de biziz.
[Loch Kelly] Din, yazılı hale getirilmiş ve nesiller boyunca aktarılmış olan bu meditasyon, maneviyat geleneklerinin dili ve kabı olmuştur. Her şey tam anlamıyla alındığında dinleri ve kültürleri bölen kesinlikle çok gerçekçi diller vardır. Ancak dinin ruhunu hissederseniz, hakiki uyanışa giden yolu takip edebilirsiniz. İster inançlı ister inançsız olsun, herkesin uyanma potansiyeli vardır, çünkü uyanış insan bilincimizin doğasında, sadece insan olarak doğmamızla vardır. Dolayısıyla adına ne derseniz deyin ve hangi dili kullanırsanız kullanın, bu farklı dinler, maneviyat ve meditasyon geleneklerinde aynı gibi görünen belirli ilkeler vardır.
[Rupert Spira] Ben gençken, bu anlayış esas olarak Doğu ruhani geleneklerinde mevcuttu, ancak bu geleneklerde o kadar gizlenmiş ve kodlanmıştı ki neredeyse erişilemezdi. Benim neslimden pek çok insan bu anlayışı bulmak için fiziksel ya da en azından entelektüel olarak doğuya gitti ve Doğu kültürü Batı kültürüne kıyasla egzotikti. Dolayısıyla bu anlayış, ifade edildiği kültürlerden egzotik bir tat aldı. Ben de dahil olmak üzere pek çok kişi bunun sonucunda ikili olmayan anlayışın egzotik bir yanı olduğunu ve sıradışı bir yaşam tarzı gerektirdiğini düşündü. Aile hayatından vazgeçmeniz, saçınızı uzatmanız, özel bir isim almanız, bir tür öğretmene veya geleneğe ya da tuhaf uygulamalara katılmanız gerekiyordu. Tüm bu tür şeylerin temel anlayışla hiçbir ilgisi yoktu ve bunlar anlayışın belirli bir zamanda ifade edildiği kültürle ilgiliydi. Dolayısıyla şimdi bu anlayış, birçoğumuzun onu ilk kez duyduğu geleneksel kültürel kutusundan tamamen çıkarılmış durumda ve artık bu temel anlayış, hayatlarımızı olduğu gibi sürdürmemizi sağlayacak şekilde mevcut. Aile hayatı, iş hayatı. Kişinin hayatında herhangi bir dışsal değişiklik yapması gerekli değildir.
[Neale Donald Walsch] Bu gezegende yaşadığımız zorluk, birden fazla hakikat olduğunu düşünmemizdir. Bu yüzden benim dualite olarak adlandırdığım bir dünyada yaşıyoruz. Bu erkek ve dişi, siyah ve beyaz. Büyük ve küçük, hızlı ve yavaş yukarı ve aşağı orada burada, önce ve sonra. Ama aslında sadece tek bir şey vardır. Her şey tek bir şeydir. Ve sadece tek bir şey vardır.
Dolayısıyla, her şeye derinlemesine baktığımızda, burada ve orada, büyük ve küçük, hızlı ve yavaş, yukarı ve aşağı, sol ve sağ, erkek ve dişinin hepsinin aynı şey olduğunu, sadece farklı özellikleri ifade ettiğini, ancak hiçbir şekilde birbirlerinden ayrı olmadıklarını görürüz. Ben hepimizin Tanrı'nın bireyleri olduğumuza inanıyorum. Tanrı'nın her insanda ve her insan aracılığıyla var olduğuna ve bu nedenle de evrendeki her duyarlı varlığın içinde var olduğuna inanıyorum.
O halde bir dalganın okyanusla olan ilişkisi gibi benim de Tanrı ile bir ilişkim olduğunu görüyorum. Bir dalga okyanustan ayrı değildir. O sadece okyanusun bireysel bir biçimde ortaya çıkmasıdır. Ve bu bireyselleşme tamamlandığında, dalga başka bir gün tekrar ortaya çıkmak üzere geldiği okyanusa geri çekilir. Bu yüzden hepimizin ilahiliğin bireyleşmeleri olduğumuza inanıyorum ve her şeyi kutsal olarak gördüğümüzde, her şeyle ilişkimizi değiştiririz ve deneyimimizde her şey farklılaşır. Dünya bu şekilde değişir.
[Rupert Spira] Bilinç evrenin nihai gerçekliğidir, o halde şunu sorabiliriz: eğer bilinç evrenin ve her şeyin nihai gerçekliğiyse ve herkes açıkça öyleyse, o zaman nasıl oluyor da dünya bize ayrık ve bağımsız olarak var olan insanların, hayvanların ve madde denen şeylerden yapılmış nesnelerin çokluğu ve çeşitliliği olarak görünüyor. Bilincin, maddeden yapılmış nesnelerin çokluğu ve çeşitliliği olarak göründüğü evrenin nihai gerçekliği olduğuna dair bu ifadeyi nasıl uzlaştırabiliriz?
[Donald Hoffman] Dolayısıyla, bilincin temel olduğunu öne sürmek için kullandığım kanıtın birçok yönü var. Bunlardan biri fiziğin uzay zamanın temel olmadığını söylemesi ve evrim teorisinin de uzay, zaman ve fiziksel nesnelerin temel gerçeklik olmadığını kabul etmesidir. Şimdi, bu teorilerin ikisi de bize sadece uzay-zamanın temel olmadığını söylüyor. Bize uzay-zamanın ötesinde ne olduğunu söylemiyorlar. Bu yüzden benim tezim, fizikçilerin uzay zamanın ötesinde buldukları şeyin matematiksel yapılar olduğudur. Ama bunların ne hakkında olduğu gerçekten net değil. Uzay zamanın ötesindeki bu alem ne hakkında? Ben de uzay zamanın ötesindeki alemin bilinçle ilgili olduğunu öne sürüyorum.
[Rupert Spira] Ve sonsuz bilincin kendisini çok sayıda ayrı deneyim öznesi olarak, yani tüm hissedebilen varlıklar, insanlar veya hayvanlar olarak konumlandırma yeteneğine sahip olduğunu öne sürebilirim. Her birimiz, sonsuz bilinçte oluşan kendi faaliyetini kendi perspektifinden dış dünya olarak gördüğü sonsuz bilincin yerel noktalarıyız. Dolayısıyla, yerel perspektiflerimizden bize maddeden yapılmış bir dünya olarak görünen şey, gerçeklik açısından, sadece tek bir sonsuz bilincin faaliyetidir. Başka bir deyişle, nihai analizde, ayrı veya bağımsız olarak var olan şeyler veya insanlar yoktur. Tek bir sonsuz, bölünmez bütün vardır. Kişi, kendi faaliyetine sonlu zihnin algılama yetileri aracılığıyla baktığında Varlığın birliği, nesnelerin ve şeylerin görünürdeki çokluğuna ve çeşitliliğine ayrılır.
[Dan Schmidt] Eğer uyanıksak, gezegendeki tüm bu farklı varlıkların kılığına girmiş, herkesin gözünde parlayan tek bir bilinç olduğunu fark ederiz. O zaman başkalarında tam anlamıyla kendimizi görürüz. Ve bir ego olarak hareket etme eğilimi, kendini bir şey sanma eğilimi ortadan kalkar çünkü doğrudan doğruya gerçeğin farkına varırız. Gerçek şu ki hepimiz tek bir bilinciz.
[Neale Donald Walsch] Ruhani benliğimin deneyimi yalnızca fiziksel alemde çok iyi bir nedenden ötürü mümkündü, çünkü yalnızca fiziksel alemde bunun tersi mevcuttu. Başka bir deyişle, basit bir örnek vereyim. Kendimi deneyimlemek isteseydim, metaforik olarak ışığı ele alırsak, etrafımda ışıktan başka bir şey olmasaydı ışığı deneyimleyemezdim, ki bu da ruhani alemin mükemmel bir tanımıdır. O halde fiziksel alem olarak adlandırdığım, ışıktan başka bir şeyin olduğu bir aleme gelirdim. Çünkü kendimi bir ışık olarak deneyimlemek istiyorsam, sadece kendimi öyle bilmek değil, deneyimlemek istiyorsam, bunu ancak ışığın karşıtının yani karanlığın olduğu yerde yapabilirdim. Böylece kendimi ışığın ve karanlığın aynı anda var olduğu fiziksel aleme getirdim ve sonra kendimi ışık olarak dışa doğru ifade ederken, gerçekte olduğum kişi olabildim.
[Rupert Spira] Ve bu anlayış, farklılıklarımızın ardında hepimizin aynı olduğunu, benzer bir varlık olmadığımızı, ama hepimizin kelimenin tam anlamıyla aynı varlık olduğumuzu öne sürer. Ve sevgi bu birliğin ya da paylaşılan varlığın hissedilen deneyimidir.
[Donald Hoffman] Nihayetinde tek bir bilincin olduğu teorimizin bir teoremidir. Yani çok sayıda bilinçli etmenden oluşan bir dinamiğe sahibiz, ancak teori bize nihayetinde tüm bu bilinçli etmenlerin aslında tek bir bilincin yansımaları olduğunu söylüyor. Bilimdeki mevcut paradigma, yüzyıllardır uzay ve zamanın, gerçekliğin temel doğası olduğu yönündedir. İndirgenemezler ve her şeyin temelini oluştururlar. Einstein'dan önce uzay ve zaman birbirinden ayrı olarak görülüyordu. Şimdi ise uzay ve zaman birlikte, uzay-zaman olarak birleşik bir şekilde gerçekliğin temel doğası olarak görülüyor. Bilim de uzay, zaman ve uzay-zamandaki nesnelerin temel gerçeklik olduğunu varsaymıştır. Dolayısıyla, örneğin bilinçten bahsettiğimizde, bilincin kendisi de bir şekilde uzay ve zamandaki nesnelerin bir ürünü olmalıdır. Bu fizikalist çerçevede, bilinç olmadan uzay, zaman ve fiziksel nesneler temel gerçekliktir. Ve bilinç evrenin evriminde daha sonra ortaya çıkar, değil mi? Yani büyük patlamada bilinç yoktu, sadece uzay, zaman ve enerji vardı. Enerji birleşerek büyük parçacıklara dönüştü ve sonunda kim bilir kaç milyon, yüz milyon ya da milyarlarca yıl sonra yaşam ortaya çıktı. Bilinç, daha da sonra ortaya çıktı. Bu açıdan bakıldığında, öldüğünüzde, bilinci ortaya çıkaran fiziksel karmaşıklık çözülür ve böylece bilinciniz de çözülür. Ve fiziksel çerçeve gerçekten de bedeniniz öldüğünde bilincinizin de birlikte öldüğünü söyleyerek bilincin temel bir şey olduğunu ortadan kaldırır. Bu diğer bakış açısından, meslektaşlarımla evrim teorisini, uzay ve zamanın temel olmadığının evrim teorisinin bir çıkarımı olduğuna işaret etmek için kullandık. Yani evrimin fiziksel yorumu yanlıştır. Uzay ve zamanın ve parçacıkların bir şekilde insan organizmaları sayesinde evrimleştiği fikri yanlış bir çerçevedir çünkü uzay zamanın kendisi temel değildir. Biz uzay zamanın ötesinde çok daha zengin bir dinamiği, bilincin dinamiklerini varsayıyoruz. Yaptığımız şey eski teorilerimizi bir kenara atmak değil. Fizikçiler uzay zamanın sonunun geldiğini söylediğinde, bu artık Einstein'ı dikkate almadığımız anlamına gelmez. Kesinlikle değil. Einstein'ı dikkate alıyoruz. Fizikçilerin bulduğu uzay zamanın ötesindeki herhangi bir yeni teori, uzay zamana projekte edilse ve Einstein'ı daha iyi bir kuantum teorisiyle geri verse iyi olur, yoksa yanılırsınız. Tüm eski teorilerimiz harika, harika arkadaşlardır ve onları daha derin bir teorinin özel durumları olarak tutacağız. Bilinç teorimizde de aynı şeyi yapmak zorundayız. İstediğimiz her şeyi öneremeyiz. Bize uzay-zamanı geri yansıtan ve geri veren bir bilinç teorisine sahip olmalıyız. Bu bize kuantum teorisini geri verir, özel ve genel göreliliği geri verir ve doğal seçilim yoluyla evrimi geri verir. Eğer bunu kesin matematiksel ayrıntılarla yapamazsak, o zaman bilim insanlarının bilinç teorimizi ciddiye almaları için hiçbir neden kalmaz.
[Rupert Spira] Sonsuz bilinç bir sanal gerçeklik başlığı takmış gibi. Sonsuz bilinç, düşünme ve algılamadan oluşan bir VR başlığı takar ve VR başlığını taktığı anda kendisini kendi faaliyeti içinde konumlandırır. Ve bu başlık ile sonlu bir zihnin görme, duyma, dokunma, tatma ve koklama gibi algılama yetileri aracılığıyla dışarı bakar. Ve kendi varlığının birliğini parçalayarak onun 10.000 şey olarak görünmesini sağlar. Benim önerdiğim şey, evrende sonlu zihinden çok daha fazlası olduğudur. Evrenin yalnızca sonlu zihinlerimizde göründüğünü söylemiyorum. Evren, sonlu zihnimizin dışında ama bilincin içinde var olur. Ancak evrene görünümünü veren şey sonlu zihnimizin sınırlamalarıdır. Yani evrene dikkattimizi yoğunlaştırdığımızda, algılanmadan önce var olan gerçekliği görüyoruz. Ama biz, ona görünümünü veren algılama yetilerimizin merceğinden görüyoruz.
[Donald Hoffman] Yani pek çok ruhani gelenekte uyanış fikri, gerçeklik olarak aldığımız şeyin, uzay-zamandaki nesnelerin, fiziksel bedenlerimizin ve benzerlerinin nihai gerçeklik olmadığı, çok daha derin bir gerçeklik olduğu, uzay-zamanı ve fiziksel nesneleri aşan bir bilinç gerçekliği olduğu ve bu gerçeklikten ayrı olmadığımız fikri olmuştur. Bu gerçeklik bir anlamda bizim ne olduğumuzun özüdür. Ve böylece uyanış, uzay ve zaman içinde sadece küçük bir beden olduğum yanılsamasından, aslında uzay ve zaman içinde gördüğüm her şeyin yazarı olduğum ve baktıkça ve algıladıkça onu anında yarattığım gerçeğine uyanmaktır.
[Rupert Spira] Kişi, esasen olduğumuz şeyin zaten tamamen uyanık, tamamen farkında, eksiksiz, bütün, huzur içinde olduğunu idrak ederek uyanır. Bu, güneş nasıl aydınlanır diye sormak gibi bir şeydir. Onun doğası ışıktır. Zaten tamamen aydınlatılmıştır. Temel varlığımızın doğası zaten huzur ve mutluluktur. Bu hepimiz için açık değildir çünkü öz varlığımız deneyim içeriğiyle öylesine karışmıştır ki doğuştan gelen huzur ve mutluluk deneyim tarafından karartılır. Bu nedenle de öz varlığımızın aydınlanmaya ihtiyacı olduğunu düşünüyoruz. Güneşin sabahın erken saatlerinde aydınlanmaya ihtiyacı olmadığı gibi, temel varlığımızın da aydınlanmaya ihtiyacı yoktur. Güneş her zaman aynı parlaklıkla ışıldar. Öz varlığımız her zaman aynı huzur ve neşeyle parlar. Ancak bu huzur ve neşe, düşüncelerimizi ve duygularımızı karakterize eden tedirginlik ve yoksunlukla gölgelenir.
[Dan Schmidt] Uyanan bir kişi yoktur. Yani bu Dan bünyesinden uyanan, ben, bir meditasyon merkezindeydi. Bir Zen merkeziydi. Uzun ve yoğun bir uygulama olan Zen seansı yapıyorduk. Yani Zen, kaçışın olmadığı bu koşulların olduğu kabı yaratmak için harikadır. Böylece meditasyonu öğrenmiş olan Dan karakteri, tüm bu meditasyonu yapan Dan karakteri, uyanamayacağını fark etti. Sanki tüm meditasyon hileleri, öğrenilmiş olan tüm uygulamalar hiçbir işe yaramıyordu. Öyle bir noktaya geldi ki, uyanmaya çalışan o karakter uyanamadı ve başarısız olmak zorunda kaldı. Yaşadığım karakter, hayatım boyunca oynadığım karakter, gitmesine izin vermek ya da ölmek zorundaydı ve o karakter artık bir şey yapmadığında, meditasyon denen şeyi yapan bir meditatör olmadığında, geriye kalan şey benim gerçek doğamdı. Ya da ben, sadece ben.
[Loch Kelly] Bu küçük, ayrı benlik duygusundan uyandığımızda, egoyu öldürüyor ya da onunla savaşıyor olmayız. Aslında onun ego kimliği görevinden yarı emekli olmasına ve ekibimizin bir parçası, bilincimizin bir parçası olmak üzere rahatlamasına izin veriyoruz. Ve bu bize dünyaya küçük bir mercekten bakmadığımız, açık kalpli ve açık fikirli olduğumuz, geniş ve aynı zamanda daha yakından bağlantılı bir özgürlük hissi verir.
[Rupert Spira] Aydınlanma uyanmış olmakla ilgili değildir. Kimse uyanma veya aydınlanma haline dönüşmez. Doğası, huzur ve mutluluk olan saf bilgi ışığının tanınmasıdır. Ve biz hep böyledik ve zaten böyleyiz.
[Lisa Natoli] Benim adım [Lisa Natoli], uyanış ve dönüşüm hakkında ders veren ruhani öğretmen olarak tanınıyorum. Uyanış, gerçek doğanızın ve gerçek doğanızında bilinç olduğunun farkına varmanızdır. Ve bilinç, insanların farkındalık, yaşam, sevgi, Tanrı, ışık için kullandıkları birçok kelimeden sadece bir tanesidir. Yani benim bu beden olmadığım, asla ölmeyen ve asla doğmayan bir şey olduğumun farkına varmak. Bu benim için çok zor bir fikirdi. 1992'den beri ruhani bir yoldayım. Mucizeler Kursu ile başladım. Dini olarak çalışıyordum. Yani kendini bu benliği tanımaya, Tanrı'yı tanımaya, uyanmaya adamış biriydim. Bunu anlayamıyordum çünkü uyanışın mistik bir şey olduğuna, bir şey olacağına, bir şeyin gerçekleşeceğine ve bunun İsa, Buda ya da tüm bu aydınlanmış ustalar gibi olacağına inanıyordum ve bu benim için gerçekleşmiyordu. Nedenini anlayamıyordum. Neden bu kadar kararlıyım, derin huzur, mutluluk ve neşe anları yaşıyorum ve hala mücadele ediyorum? Farkındalık olan gerçek doğamızın basitliğini fark etmeye başladım. Yani şu anda beni dinleyen biri için, farkındalık bu sesi duyduğunu söylüyor, işte biz buyuz. Ve onun bir yeri yok, cinsiyeti yok, rengi yok, bedeni yok ve tamamen sınırsız. Yani uyanış, gerçek doğamıza uyandığımız yerdir. Şu anda burada olduğum halimle bu deneyimin farkındalığı olduğumu idrak ederek uyanırız. Ve bu çok sıradan. Bunu özlüyoruz. Bu kadar basit olamayacağını düşünürüz.
Gerçek doğamızın farkına varmak bizi mutluluğa götürmez. Mutluluk budur. Varlığın doğası mutluluğun kendisidir. Dolayısıyla gerçek doğamızın tanınması mutluluk deneyimidir.
Sorgulama III Bu anın farkında olan zihin bir şey arayacak ya da onu karmaşık hale getirmeye çalışacaktır.
Siz zaten zihnin aradığı şeysiniz.
Zihin bunu her zaman ıskalayacaktır. Bu yüzden bir cevap için zihne bakmayın.
Düşüncelerden kaçmayın ve düşüncelere kapılıp gitmeyin.
Düşüncelere, fikirlere ve inançlara olan ilginizi veya bağlılığınızı basitçe bırakın.
Kim olduğunuzu deneyimlemeye niyet edin. Zihni olumsuzlamaya ya da tüm manipülasyonları, tüm hareketleri zihin tarafından kontrol edilen bir duruma ulaşmaya çalışmayın.
Zihnin olduğu gibi olmasına izin verin.
[Dan Schmidt] Bazen insanlar günlük yaşamlarında bile uyanabilirler. Mutlaka bir uygulamaya ihtiyaçları yoktur. Bazen yaşamda öyle şeyler olur ki, sizin rutin döngünüzde bir kesinti olur ve kendiliğinden bir uyanış yaşanabilir. Ancak kişinin yaşamı bir tür robotik veya tekrarlayan bir kalıpta devam ediyorsa, o zaman bir tür müdahale gereklidir. Kişinin, rutin döngülerinin kırıldığı bir uyanış sürecine girmesine sadhana ya da ruhani uygulama denir. Ve bu uygulamalar her zaman koşulludur. Zihnin koşullandırılmasıyla öğrendiğimiz şey benlik yapısı içindeki bağları gevşeterek uyanışın gerçekleşmesini daha olası hale getirebilirler. Bazen uyanışın kazara gerçekleştiğini söylerler ama pratik sizi kazaya daha yatkın hale getirir. Teknikler, uygulamalar sizi kazaya daha yatkın hale getirmek için çok faydalı olabilir. Fakat belli bir noktada bunların bırakılması gerekir. Çünkü zihin sürekli olarak bir uygulama ya da başka bir şey yapıyorsa, o zaman dizginler zihnin elindedir, sürücü koltuğunda zihin vardır. Dolayısıyla pratikler, öz yapıyı daha az yoğun hale getirmek veya aydınlatarak gerçek doğamıza daha nüfuz edebilen hale getirmek için basamak taşları olarak çok faydalıdır. Pratik yapmakla ilgili paradoks, nihayet uyandığınızda, tüm pratiklerin VR oyunundaki karakter olan sahte benlik tarafından yapıldığını ve gerçek benliğinizin asla bağlı olmadığını fark etmenizdir. Tek yapmanız gereken egonun tercihlerinden, bir şeylere takılıp kalmaktan vazgeçmektir. Değişen fenomenler alanındaki herhangi bir şey gerçek benlik değildir. Olduğunuzu sandığınız siz, her zaman özdeşleştiğiniz siz asla uyanamaz. Bu karakterden uyanırsınız. Bu koşullanmış karakter olduğunuz yanılsamasından uyanırsınız. Dolayısıyla insanlar bu inzivalara geldiklerinde, bilirsiniz, bu küçük benin uyanacağını ve harika bir şey olacağını düşünürler. Ama belli bir noktada, küçük ben bunu asla yapmayacaktır. Vazgeçmek zorundadır, başarısız olmak zorundadır. Ve ancak bu başarısızlıkta kim olduğumuzu, her zaman farkında olduğumuzu, her zaman var olduğumuzu fark ederiz. Biz sadece bu karaktere bağlandık ve öyle olduğumuza inandık.
[Rupert Spira] Ruhani arayışıma Vedanta geleneğinin klasik tavsiyeleriyle başladım; bu, 20 yıl boyunca büyük bir özenle uyguladığım mantra meditasyonunu içeren adanmışlık yoluydu. Mantra meditasyonu dikkatinizi bir sese odaklamayı ve sonra yavaş yavaş sesin kaybolmasını içerir. Bununla birlikte, ruhani yönümün gerçekten doruk noktasına ulaşması doğrudan temasa geçtiğimde oldu. Çünkü bu doğrudan yaklaşımda, dikkatimizi ne kadar ince olursa olsun örneğin bir mantra, ses, nefes gibi herhangi bir nesneye vermeyiz, dikkatimizin içe veya geriye doğru kaynağına batmasına izin veririz.
[Anlatıcı] Bir benzetme yapalım. Hayatınızı bir televizyon ekranında izlediğinizi düşünün. Ekrandaki karakterle özdeşleşmişsiniz. Günden güne. Yıldan yıla. Karakterin hikayesine dahil olmuşken birden hikayeden uyanıp karakterin göründüğü ekranı fark ediyorsunuz ve izlediğiniz karakter olmadığınızı fark ediyorsunuz. Nesneler ekrana gelip gidebilir. Karakterler gelir ve gider, ancak ekran değişmeden kalır. Karakter ıslanabilir. Ekran ıslanmaz, karakter rahatsız olabilir ama ekran rahatsız olmaz. Ekran olmasaydı, karakterler var olmazdı ama ekran fark edilmez. Karakterler senaryolaştırılmış hayatlarına devam ederler. Farkındalık ekran gibidir. Tüm düşüncelerin, hareketlerin, tüm bilinç hallerinin gelip geçtiği, düşüncelerin, hislerin ve tüm dış dünyanın ekranda göründüğü ve sürekli değiştiği alan gibidir. Ama ekran değişmez. İnsan deneyimi boyunca durumları değiştiren zihindir. Ancak içinizde kalan, her zaman mevcut olan, bu değişen durumların farkında olan bir şey vardır ve o da bilinç ya da gerçek doğamızdır. Ekrandaki bir karaktere bağlılık olduğu sürece, ben bir karakterim duygusu olduğu sürece, o zaman acı, Maya, benlik yanılsaması olacaktır. Hayalinizdeki karakter olarak yapabileceğiniz hiçbir şey sizi özgürleştirmeye yardımcı olmayacaktır. İster hayatınızın sahnesinde senaryoyu takip edin, ister senaryoya karşı isyan edin. Eğer karakterin bakış açısından hareket ederseniz, o zaman illüzyona yakalanmış olursunuz. Ekranda görünenlerle özdeşleşmeyi bırakın, bunların hepsinin geçici olduğunu kabul edin, düşüncelere tepki vermeyi ve programa gerçekmiş gibi davranmayı bırakın. Eğer dikkatimi ekrandan çekip farkındalığı kendime yöneltirsem, akıl almaz bir şey olur. Farkındalığın kendisi uyanır. Bu bir olay değildir. Olan, ekranda olan şeydir. Uyanış ise zaten her zaman orada olan ekranın farkına varmaktır. Bir sonraki düşüncenize inanmayın. Bunun yerine farkındalığı farkındalığın kendisine doğru çevirin.
[Rupert Spira] Ben her zaman kendim oldum. Kendime dair duygularım hayatım boyunca devam etti ve sürekli olarak mevcut olmaya devam ediyor. Şu anda içimde ne var? Bu dün, geçen yıl, on yıl önce ve iki yaşında bir çocukken de mevcuttu. Bu esas ben ya da kendilik nedir? Tüm deneyimlerim kimin için gerçekleşiyor? Bu benin doğasını tanımak yaşamın en büyük sırrıdır. Huzur ve mutluluğa giden doğrudan yoldur.
[Neale Donald Walsch] Bu bir kişinin gerçekleştirdiği bir şey değildir. Kişinin farkına vardığı bir şeydir. Bunu yeniden idrak etmek, en başından beri bildiğimiz ama unuttuğumuz, inkar ettiğimiz ya da inanmadığımız şeyi yeniden bilmektir; dolayısıyla Tanrı'ya yakınlığı gerçekleştiremeyiz, sadece bunun her zaman orada olduğunu ve her zaman var olduğunu idrak edebiliriz.
[Loch Kelly] Tekamülümün yeni bir aşamasına geçmemde yeni bir yolunu bulmamı sağlayan, doğrudan uyanışa işaret eden, zaten burada olana olan bu açılımdı.
[Lisa Natoli] Pek çok insan kendini bilmenin imkansız ya da ulaşılamaz bir hedef olduğunu düşünüyor ve bir öğretmen olarak kendi uyanışımdan dolayı amacım, bunu gerçekten çok pratik ve gerçekleştirilebilir bir hale getirmekti. İnsanlara bunun herkes için ulaşılabilir olduğunu öğretmeyi seviyorum.
[Rupert Spira] Geçici, sonlu, ayrı bir benlik olduğumuza inanıyor ve bunu hissediyorsak, farkında olsak da olmasak da huzur ve mutluluk arayışındayız demektir. Başka bir deyişle, ayrı bir benlik olmak, kendini ayrı bir benlik olarak hissetmek ve mutluluk arayışı içinde olmamak mümkün değildir. Bu durumda yapılması gereken, kişinin mutluluk arayışını yeniden yönlendirmektir. Mutluluğu, deneyimin nesnel içeriğinde aramak yerine mutluluğu, kişinin kendisinde aramak. O halde gerekli olan ruhani uygulama kişinin dikkatini yöneltmesi ya da daha doğrusu, dikkatini kaynağında gevşetmesidir. Bir nesneye, madde faaliyetine, ilişki vb. yönelik olmak yerine saf farkındalığa yönelik olmak. Eğer buna pratik diyebilirsek o zaman bu ruhani pratik, dikkatin gevşetilmesi, dikkatin farkındalığın kalbine indirilmesi, varlık olarak varlıkta dinlenilmesi olacaktır.
[Neale Donald Walsch] Sevgi. Sevgi, benim gerçek benliğimdir. Bu benim gerçek doğam, yaşamın her alanında herkese ve her şeye duyduğum saf sevgi. Aynı fikirde olmadığım şeylere bile.
[Rupert Spira] Varlığının doğasının farkına varmış olan kişi, özlemini çektiği huzur ve mutluluğun kaynağı olarak kendi varlığını bilir. Dolayısıyla dünya artık mutluluk ve tatmin aradıkları bir yer olmaktan çıkar. Bu durum, böyle bir kişinin artık arzularının olmadığı anlamına gelmez ancak arzular ayrı benliğin karakteristiği olan eksiklik duygusunu tatmin etmek için orada değildir. Yani kişi mutluluğun kaynağını kendi içinde bulmuştur ve arzuları bu mutluluk duygusundan gelir. Ona doğru gitmezler. Örneğin, bu durum ilişkilerimizde büyük bir fark yaratır. Artık kendi ihtiyaçlarımızı karşılamak için değil, sahip olduğumuz mutluluk deneyimini paylaşmak için bir başkasını ararız. Bu da arkadaşlarımızı açgözlü, doyumsuz bir benlik için mutluluk sağlamanın imkansız yükünden kurtarır.
[Neale Donald Walsch] Hayatımda bana fayda getirmeyen ya da getirmeyecek olan hiçbir şey meydana gelmiyor; her an, her eylem, her sonuç ruhumun tekamül sürecinde beni ileriye taşıyor. İşte bu yüzden buraya, fiziksel aleme evrimleşmek için geldim,
Sorgulama IV Açık kalın. İçsel canlılığınızı hissedin, enerjinin serbestçe dolaşmasına izin verin.
Bir şey olmasını sağlamaya çalışmayın.
Bu enerjinin, bu içsel canlılığın farkında olan kim?
Zihnin dahil olmak için, hafızanızı veya dilinizi kullanmadan kontrol ve manipüle etme eğiliminin farkına varın.
Sen zihnin ve duyuların ötesinde kimsin? Sen kimsin? Farkında olan kim?
[Lisa Natoli] Bu fikirleri ilk kez duyan pek çok kişi benlik fikrini hiç duymamıştır bile. Çok kişi var. Bana göre iki farklı insan grubu var. Ruhani bir yolda olanlar ve benliğe ulaşmaya çalışmakla ilgili bu fikri duymuş olanlar var. Kendileri olmaya çalışıyorlar. Arıyorlar, araştırıyorlar. Bir de bu fikirleri daha önce hiç duymamış sadece kendi hayatlarını yaşayan insanlar var. ‘Kendini Bil'meyi hiç duymamışlardır. Birçok insan kendini tanımanın bedenini tanımak anlamına geldiğini düşünür. Kendini tanı, kendin ol, özgün ol. Aslında kendini bilmenin anlamı, ne olduğunu bilmek, gerçekte ne olduğunu bilmektir. Gerçek doğanızı gerçekten bilmektir.
[Rupert Spira] Delphi'deki Apollon Tapınağı'nın girişine kazınmış olan "Kendini Bil" sözleri, Batı uygarlığının şafağında insanlığa bir davet olarak durmaktadır. Kendini tanımanın aslında tüm uygarlığın temeli olduğunu öne sürer. Neden mi? Çünkü kendimiz tüm deneyimlerimizin merkezindedir, her ne deneyimliyorsak, onu deneyimleyen biziz. Her ne düşünüyor ve hissediyorsak, düşüncelerimiz ve duygularımız benliğimiz adına ortaya çıkar. Hangi eylemlerde ve ilişkilerde bulunursak bulunalım, bu eylem ve ilişkileri benliğimize hizmet etmek için yaparız. Yani benliğimiz deneyimlerimizin merkezinde yer alır. Öyleyse benliğimizin doğasını bilmekten daha önemli ne olabilir ve eğer önce onu bilenin doğasını bilmezsek başka herhangi bir şeyin doğasını bilmek mümkün olabilir mi?
[Neale Donald Walsch] Bence uyanış, kâbusu sona erdirmek ve rüyaya adım atmakla ilgilidir. Demek istediğim, hayat, Tanrı ve kendimiz hakkında bize anlatılan kâbusu nihayet terk etmeyi hak ediyoruz. Ve en büyük düşüncemizin rüyasına adım atıyoruz. Devamlı sorarım: Kendinizi Tanrı, yaşam ve kendiniz hakkında sahip olduğunuz en yüksek, en büyük ve en harika fikre adım atarken bulsaydınız hayatınızın nasıl olacağını düşünürdünüz?
[Rupert Spira] Yani, gerçek doğamızın tanınması yalnızca dünyadaki mutluluk arzumuzu sona erdiren bir tanıma değildir. Aynı zamanda, en derin düzeyde her şeyin ve herkesin bir olduğu anlayışıyla tutarlı bir şekilde yaşamamızı sağlayan bir tanımadır. Bu anlayış toplumumuza şefkat, merhamet, adalet, hoşgörü ve anlayış getirecektir. İnsanlık olarak toplumumuz bu anlayışla devrim yaratacaktır.
[Anlatıcı] Ego temelli yaklaşımları bir kenara bırakırsak, bilim, din, siyaset ve ekonomi daimi bilgeliği yansıtmaya başlar. İster her şeyin içindeki yüce ruhu fark eden yerli gelenekler olsun, ister insanın evrimsel yolculuğunu basit bokböceğinden tek kaynağa doğru anlatan Mısır komedi gelenekleri olsun. Ya da Hıristiyan, Hindu, Müslüman veya Budist gelenek mistiklerinin sözlerini veya Platon ve Plotinus'un öğretilerini duyduğumuzda, gerçek doğalarını fark etmiş olanların bilinçli unsurlardan bahsettiklerini görürüz, elbette tek ve daimi hakikati ifade etmek için kültürlerinin ve zamanlarının dilini kullanmışlardır. Bilim artık bilinçsiz parçacıklardan ve alanlardan oluşan bir dünya değil, bilinçli unsurlardan oluşan bir evren görmeye başlıyor, bilim dünyasında yeni bir şey ortaya çıkıyor. Nikola Tesla'nın dediği gibi, bilim fiziksel olmayanı incelemeye başladığı gün, on yıl içinde var olduğu önceki tüm yüzyıllardan daha fazla ilerleme kaydedecektir. İşte o gün bugündür.
[Donald Hoffman] Bilimde matematiksel olarak kesin bir ilerleme kaydettiğimiz her seferinde, daha önce sahip olduklarımıza kıyasla sihir gibi görünen yeni teknolojiler ortaya çıkmıştır. Bu yüzden benim hissiyatım, uzay zamanın ötesindeki bilinçli etkenler teorisinin bize gerçekten akıllara durgunluk verecek teknolojiler sunacağı yönünde. Örneğin, şu anda gördüğümüz galaksilerin çoğu, sanırım %97'si, bizden ışık hızından daha hızlı uzaklaştıkları için aramızdaki mesafeyi hiçbir zaman kapatamayız. Uzayın kendisi o kadar hızlı genişliyor ki bizden uzaklaşma hızları ışık hızından daha fazla. Yani görebildiğimiz galaksilerin %97'sine uzayda yolculuk yaparak asla ulaşamayız. Eğer uzayda yolculuk yaparsanız, bize el sallayan ve "merhaba, biz buradayız ve buraya asla gelemezsiniz" diyen bir sürü varlık olduğunu görürsünüz. Peki ya uzay-zamanın sadece oyun başlığı olduğunu fark ederseniz? Bu sadece bir oyun formatıdır ve başlığın içinde sıkışıp kalmazsınız. Oyunu çalıştıran yazılımla oynayabilirsiniz. Yani Grand Theft Auto'daki gibi biri gibi. Sen sensin. Bir Grand Theft Auto Ustasısın, arabayı, yolları nasıl kullanacağınızı biliyorsunuz ve oyundaki herkesi yenebilirsiniz. Ama diyelim ki Grand Theft Auto'yu çalıştıran yazılımı biliyorsunuz. Grand Theft Auto başlığının dışına çıkıp yazılımla oynayabilirsiniz. Ustanın deposundaki benzini alabilirsiniz. Lastiklerini patlatabilirsiniz. Yolların geometrisini değiştirebilirsiniz. Ne isterseniz yapabilirsiniz. Yani uzay zaman başlığımızı anladığımızda, Andromeda Galaksisi'ne uzay zamanda seyahat etmek zorunda kalmayacağız ki bu da 2,4 milyon yılımızı alır. Sadece uzay zamanın etrafında dolaşabiliriz.
[Neale Donald Walsch] Etrafımdaki dünyayı, insan ve tanrısallığın bir yönü olmanın ne anlama geldiğinin daha sessiz bir ifadesine ve deneyimine adım atmak olarak görüyorum. Sonsuz bir zamanımız olduğunu düşünmüyorum. Ya şimdi ya da asla durumunda zamanın tükenmekte olduğunu hissediyorum. Doğru yolda olduğumuzu düşünüyorum. Birkaç yıl önce bile sahip olduğumuzu söylediğimiz güçlü ve önemli fikirleri iletmek için bugün dünyada gördüğümüz türden fırsatların, zamanımız dolmadan önce kritik kitleye ulaşma olasılığını yarattığına dair bir iyimserlik hissediyorum. Ancak bu gezegende sonsuz bir zamanımız olduğunu düşünürsek yanılırız.
[Dan Schmidt] Her birey kendi koşullanmış karakterini küçültmeye karar verdiğinde, egoik bir varlık olarak hareket etmekten vazgeçer. Bu da beraberinde gezegene bir dönüşüm getirir. Bu, yeni bir dünya getirir.
[Neale Donald Walsch] Şu anda gezegende bildiğimiz şekliyle yaşam için. Bence bazı değişiklikler yapmalı ve bunları hızlı, dramatik ve radikal bir şekilde gerçekleştirmeliyiz. Eğer hepimizin hayalini kurduğu o yarını görmek istiyorsak.
[Rupert Spira] Peki, bu anlayış bizim yaşam süremiz içinde ana akım haline gelebilir mi? Bakın, neden olmasın? Evet.
[Neale Donald Walsch] Şu anda yaşadığımız zorluk hiçbir şeyin işe yaramadığıdır ve artık ayağa kalkıp bunun doğru olduğunu söylememizin zamanı geldi. Elbette bundan daha iyisini yapabiliriz. Elbette kim olduğumuza dair anlayışımızı ve gerçek doğamızı ifade etme biçimimizi genişletebiliriz. Çevremize, politikamıza, ekonomimize, ruhsal sürecimize ve bu gezegene dikkat etmemiz gerekiyor. Çünkü bugün dünyadaki sorun siyasi bir sorun değildir. Ekonomik bir sorun da değil. Sosyal bir sorun da değil. Bu, bağlılığımızla ilgili olan ruhani bir sorundur. Biz sadece en yüksek manevi güvene dokunuyoruz. Bu Yeni Çağ felsefesi değil. Bu fikirler binlerce yıldır var.
[Anlatıcı] Daimi bilgelik sayısız gelenek ve kültür aracılığıyla ifade edilmiş ve farkındalığın kendisi gibi her zaman göz önünde saklı kalmıştır. Hristiyanlıkta, Thomas'ın Gnostik İncili gerçek doğamıza doğrudan işaretler eder. Havariler İsa'ya sormuşlar: "Krallık ne zaman gelecek? İsa şöyle dedi: "Beklemekle gelmeyecek. Burada ya da şurada demekle gelmeyecek. Aksine, Baba'nın Egemenliği yeryüzüne yayılmıştır ve insanlar onu görmezler." Krallık burada ya da orada değildir, farkındalık burada ya da orada değildir. Zaman ve mekânda sabit değildir. Eğer bir şeyin olmasını, dışsal bir olayı, bir durumu, bir yükselişi, bir şifayı ya da bir enerjiyi bekliyorsanız, o zaman koşullanmış zihniniz hala arayış içindedir. Hala andaki deneyiminize aracılık ediyordur. Budizm'de samsara, yani acılar dünyası ve nirvana, yani kurtuluş dünyasının iki ayrı dünya olmadığı söylenir. Onlar tek ve aynıdır. Mistik bir gerçekliğe ulaşmak için bir şeyleri manipüle etmez veya değiştirmeyiz. Uyandığımızda, dünyanın mükemmelliği doğrudan olduğu gibi ortaya çıkar.
Sorgulama V Arayış içindeki zihnin aracılığı olmadan, sadece burada ve şimdi, bu anda olmak mümkün mü? Bu anı olduğu gibi kabullenmek mümkün mü? Sadece olmak?