Uyanış
Uyanış, insan gelişiminin bir sonraki doğal aşamasıdır.
Yani uyanış basitçe öz varlığımızın doğasını tanımaktır.
Sadece birkaç kişinin yaşayabileceği
tuhaf, mistik, dini bir deneyim değildir.
Herkes için mevcuttur.
Esasen olduğumuz şey zaten tamamen uyanık, tamamen farkında.
Ve tamamen sınırsızdır.
Gerçek doğanız,
size düşündüğünüzden daha yakındır.
Bilinç, evrenin nihai gerçekliğidir.
Bilimdeki bir sonraki adım, bilincin asli olduğunu anlamaktır.
Uyanış nedir ki?
Biri bana bunu açıklasın.
Uyanan Zihin Bölüm 1: Kendini Bil
Uyanış nedir?
Buna ister gerçek benlik, ister yakın benlik, ister benliksizlik,
ister Buda doğası, Tao ya da Mesih bilinci deyin.
Gerçekten fark etmez
Bu filmde ona farkındalık diyeceğiz.
Farkındalık
herhangi bir dinin ürünü değildir.
Uyanış ya da farkındalığı kavramak
bir rüyadan uyanmak gibidir.
Hayat oyunundaki karakterinizin
rüyası.
Karakterlerimiz aracılığıyla dünyayı
tüm güzelliği ve tüm çirkinliğiyle
deneyimliyoruz.
Bu deneyimi yaşam ve ölüm ikiliği olarak adlandırabiliriz.
Karakterlerin düşünce ve hislerinde
sabitlenmiş bir şekilde dönüp dururuz.
İyi ve kötü.
Savaş ve barış.
Aydınlık ve karanlık.
Doğum ve ölüm.
Ta ki uyanıp bu filmdeki karakterin
biz olmadığımızı anlayana kadar.
Çağrı
Bu filmde, gerçek doğanızı, entelektüel olarak değil
doğrudan deneyimlemeniz, doğrudan keşfetmeniz için
size bir davet gönderiyoruz.
Siz kimsiniz?
Bu daveti
farklı şekillerde tekrarlayacağız.
Kim olduğunuzu sorgularken,
her şeyin tam olarak olduğu gibi olmasına izin verin.
Zihninizi bir şey olması için
ya da zihin düzeyinde bir yanıt bulmak için hareket ettirmeyin.
Ve aynı zamanda zihni uzaklaştırmaya çalışmayın.
Sadece kim olduğunuzu doğrudan deneyimlemeye niyet edin.
‘Bilmeyen’ zihne izin verin.
Uyanış, dünyanın her seviyesindeki tüm sorunların cevabıdır.
Ve eğer dünya sorunlarının kökü bir yanılsamadan,
zihnin temel yanılsamasından kaynaklanıyorsa
bu yanılsama, benim bu sınırlı karakter olduğumdur.
Küçük, ayrı bir benlikle yaşadığımızda,
her zaman bir tür kesintisiz tatminsizlik vardır.
Bu travma gibi büyük bir tatminsizlik olabileceği gibi
arka planda hissedilen bir duygu da olabilir.
Bir şeyler doğru değil.
Bir şeyler yanlış gibi. Bir şeyleri kaçırıyorum.
Biraz zevk aldığımda, dünyada bir şeyler başardığımda
İyi bir ilişkim olduğunda bile.
Bir an için duraklasam
izole edilmiş ya da bir şeylerden kopmuşum gibi
tatminsiz bir his var.
Dolayısıyla, çoğu insanda varmış gibi görünen bu his,
doğası bir tür ayrılık kaygısı olan o küçük,
ayrı benlikten uyanmamız için
bizi motive edebilir.
Bu sınırlı karakterin istediği şeyi elde etmeye yönelik bir eğilimi vardır.
Bu sadece koşullanmış kalıpların toplamıdır;
istediği şeyi arzulamak ya da istemediği şeyi uzaklaştırmaya çalışmak.
Bu, haz ilkesi diyebileceğiniz sonsuz bir süreçtir,
bilirsiniz, hazzın peşinden gitmek, acıdan kaçınmak.
Ve eğer bu karakter,
bu koşullanmış kalıp olduğumuza inanırsak,
o zaman acı çekeriz ve dünyada acı yaratırız.
Dünya bu egoik bilincin bir yansıması haline gelir.
Uyanmanın faydası sizin ve
etrafınızdaki
insanların daha az acı çekmesidir.
Tanrı anlayışımla ilk bağlantımın
hayatımda benim için en büyük uyanış
olduğuna dair hiç şüphem yok.
Sanki 50 yıldır gerçekten uyuyormuşum gibi.
Etrafta bir robot gibi dolaşıyor, gençliğimden beri
bana öğretilen şeyleri yapıyordum bilirsiniz, tüm formülü biliyordum,
kızı elde et, arabayı elde et, işi elde et, evi elde et, eşi elde et.
Hayatın nasıl işlemesi gerektiğini düşündüğüm bir formül.
Ta ki 53 yaşıma gelene kadar.
Ve bunların çoğunu yapmış ve profesyonel olarak bir dereceye kadar
başarılı olmuş olsam da, bunun öneminin olmadığını fark ettim.
53 yaş civarında uyandım ve
bunun bir önemi olmadığını fark ettim ve
gerçekte ne kadar az şey ifade ettiğini
her şeyin ne kadar anlamsız olduğunu
görünce şok oldum...
Kimsin sen?
Ebeveynlerden, toplumdan ve
biyolojik koşullanmadan miras kalan,
karakteriniz için belirlenmiş senaryoyu
takip etmeyi bıraktığınızda,
oyun içinde yeni boyutlar açılır.
Yol açılır ama bu bir
hedefe ulaşmak için bir yol değildir.
Bu patikasız bir yoldur,
tam olarak mevcut anda bulunduğunuz yere varmak için
illüzyondan sıyrılmaktır.
Benim adım Rupert Spira.
Tüm büyük dini ve ruhani geleneklerin temelinde
yatan ikili olmayan anlayış
hakkında konuşuyorum.
Ve bu anlayışın deneyimsel olarak
tanınmasını amaçlayan
rehberli meditasyonlar yazıyor,
yönetiyor ve sohbetler yapıyorum.
Hepimizin her şeyden çok arzuladığı
huzur ve mutluluğun,
tanımı gereği
asla nesnel deneyimde
bulunamayacağını anlayın.
Nesneler, maddeler, eylemler ve ilişkiler
aracılığıyla asla sağlanamaz.
Bunu net bir şekilde anlamanızı ve
hayatınızın geri kalanını,
bulamayacağınız bir yerde içsel doygunluğun verdiği
mutluluğu arayarak geçirmemenizi öneririm.
Bu filmi izleyen herkes
bunu tam da özlemini duydukları huzur ve mutluluğun
nesnel deneyimde bulunamayacağını anladıkları
ya da en azından sezdikleri ve gerçek doğalarına ilişkin
bu araştırmaya başladıkları için izliyor.
Bu araştırma,
kişinin yapabileceği en önemli ve
mutluluğumuzun bağlı olduğu araştırmadır.
Hayatımın en büyük sorusu,
tabii ki çoğu insanın er ya da geç karşılaştığına inandığım,
amacın ne olduğu? Gerçekten?
Hayatın amacı nedir?
Beni çok şaşırtan bir şekilde,
hayatın amacının yaptığım hiçbir şeyle ilgisi olmadığı söylendi.
İşimle ilgili değildi,
kariyerimle ilgili değildi,
fiziksel hayatımdaki neredeyse hiçbir şeyle ilgili değildi.
Bunlar hayatımın yönleriydi ama amacı değildi.
Anladığım kadarıyla hayatımın amacı,
gerçek kimliğimi deneyimlemem,
ifade etmem, göstermem ve
yerine getirmemdi.
Bence çoğu insanın karşılaştığı en büyük soru,
neredeyse hiç kimsenin kendisine sormadığı ya da
asla yanıtlamadığı bir sorudur.
Benim anlayışıma göre hayatın en büyük sorusu,
ben kimim?
Ben kimim?
Ben sadece gökyüzündeki bir kuş ya da
denizdeki bir balık gibi fiziksel bir varlık mıyım?
Belki daha sofistike bir kimlik ama sadece fiziksel bir varlık.
Doğuyorum, yaşıyorum, ölüyorum.
Başlangıcı ve sonu.
Yoksa bundan daha fazlası olmam
mümkün mü?
Fiziksel bir deneyim yaşayan
ruhani bir varlık olmam mümkün mü?
Hayatınızdaki her deneyim sizi bu tek
evrensel soruya getirdi.
Siz kimsiniz?
Zihninizle bir cevap aramayın.
Her şeyin tam olarak olduğu gibi olmasına izin verin.
Zihnin farkında olan kim?
Karşınıza çıkan her şeyi hissedin.
Bu duyguların farkında olan kim?
Sorgulamanızın sonucunda ortaya çıkan her şey hakkında
eksiksiz bir deneyime sahip olun.
Ben Donald Hoffman. Irvine'deki Kaliforniya
Üniversitesi'nde bilişsel bilimler alanında emekli profesörüm.
İşim öğrencilere ders vermekti, ancak emekli olduğum
için ders vermiyorum. Şimdi de araştırma yapıyorum.
Bilincin matematiksel modelleri ve bütün yönüyle matematiksel olarak
kesin bir bilinç teorisinden fizik ve uzay-zamanın nasıl ortaya
çıkabileceği üzerine araştırmalar yapıyorum.
Benim kendi yolculuğum
hem ruhani hem de bilimsel yönden oldu.
Babam bir papazdı, köktendinci bir Hıristiyan papazı.
Pazar günleri bunu, okulda da bilimi öğreniyordum
ve bunlar birbiriyle çelişiyordu.
Edindiğim hikayeler de çelişkiliydi.
Ergenlik çağına geldiğimde bir şeyleri kendi başıma
çözmem gerektiğini fark ettim. Cevaplamak istediğim
sorunun şu olduğuna karar verdim: Bizler makine miyiz?
İnsanlar makine midir yoksa değil midir?
Fiziksel bakış açısına göre, biz sadece makineydik.
Ruhani bakış açısıyla, makine olmazdık
ama kesin olarak ne olduğumuz da söylenemezdi..
Bu yüzden soruyu bilimsel olarak sormaya karar verdim,
biz sadece makine miyiz?
Ve bunu yapmanın en iyi yolunun yapay zeka çalışmak
olduğunu düşündüm. Ve MIT'de yapay zeka üzerine
çalışırken Beyin ve Bilişsel Bölümünde
insan tarafını inceledim.
Çünkü her ikisini de yapmak istiyordum.
Bu soruyu yanıtlamak için makinelerin neler yapabildiğini,
insanlar ve insan sinirbilimi hakkında, eğer varsa,
özel olan nelerin manevi gelenekler olduğunu görmek istedim.
Makinelerden daha fazlası mıyız
yoksa fizikalist, bilimsel bakış açısı mı doğru?
Ve biz sadece makineyiz
bilinç de yalnızca beyin
aktivitesinin bir eseri.
Son yüzyılda hakim olan bilimsel materyalist paradigma,
fiziksel olanın ötesinde, bilimsel yöntemle doğrulanamayan
herhangi bir şeyin varlığını
reddetmektedir.
Bilim bir çıkmazdadır.
Kuantum fiziği için temel olan ve onu gözlemciyle,
bilincin kendisiyle yüz yüze getiren
paradoksun ötesine geçemez.
Aynı şekilde, dinler de çoğunlukla, kim ve ne
olduğumuza dair hakikatin doğrudan deneyimlenmesini
sağlama olan asıl amaçlarını kaybettikleri
için yalnızca inanç düzeyinde işlev görmektedir.
Bilim ve maneviyat arasındaki bölünme
her ikisini de verimsizleştirmiştir.
Dinler ve ruhani sistemler, uyanışın gerçekleşmesi için gerekli koşulları
yarattığını gösterebilen sıkı yöntemlere ihtiyaç duymaktadır.
Bilimin de fiziksel olanın ötesinde bir şeylerin
olabileceğine dair bir açıklığa umutsuzca ihtiyaç duyar.
Mesele dinden ya da bilimden vazgeçmek değil,
daha derine inmek, daha iyi bir araştırma aracı
olabilmek için kendimizi değiştirmeye istekli olmaktır.
Deney de, deneyi yapan da
biziz.
Din, yazılı hale getirilmiş ve
nesiller boyunca aktarılmış olan bu meditasyon,
maneviyat geleneklerinin dili ve
kabı olmuştur.
Her şey tam anlamıyla alındığında
dinleri ve kültürleri bölen
kesinlikle çok gerçekçi diller vardır.
Ancak dinin ruhunu hissederseniz,
hakiki uyanışa giden yolu
takip edebilirsiniz.
İster inançlı ister inançsız olsun, herkesin uyanma potansiyeli vardır,
çünkü uyanış insan bilincimizin doğasında,
sadece insan olarak doğmamızla vardır.
Dolayısıyla adına ne derseniz deyin ve hangi dili kullanırsanız kullanın,
farklı bu dinlerde,
maneviyat ve meditasyon geleneklerinde
aynı gibi görünen belirli ilkeler vardır.
Ben gençken, bu anlayış esas olarak
Doğu ruhani geleneklerinde mevcuttu,
ancak bu geleneklerde
o kadar gizlenmiş ve kodlanmıştı ki
neredeyse erişilemezdi.
Benim neslimden pek çok insan bu anlayışı bulmak için
fiziksel ya da en azından entelektüel olarak
doğuya gitti ve Doğu kültürü
Batı kültürüne kıyasla egzotikti.
Dolayısıyla bu anlayış, ifade edildiği kültürlerden
egzotik bir tat aldı.
Ben de dahil olmak üzere pek çok kişi
bunun sonucunda ikili olmayan anlayışın
egzotik bir yanı olduğunu ve sıradışı bir yaşam tarzı
gerektirdiğini düşündü.
Aile hayatından vazgeçmeniz,
saç uzatmanız, özel bir isim almanız, bir tür öğretmene
ya da tuhaf uygulamalara katılmanız gerekiyordu.
Tüm bu tür şeylerin temel anlayışla hiçbir ilgisi
yoktu ve bunlar anlayışın
belirli bir zamanda ifade edildiği kültürle ilgiliydi.
Dolayısıyla şimdi bu anlayış, birçoğumuzun
onu ilk kez duyduğu geleneksel kutusundan tamamen çıkarılmış durumda
ve artık bu temel anlayış,
hayatlarımızı olduğu gibi sürdürmemizi sağlayacak şekilde mevcut.
Aile hayatı, iş hayatı. Kişinin hayatında herhangi bir dışsal
değişiklik yapması gerekli değildir.
Bu gezegende yaşadığımız zorluk,
birden fazla hakikat olduğunu
düşünmemizdir.
Bu yüzden benim
dualite olarak adlandırdığım bir dünyada yaşıyoruz.
erkek ve dişi, siyah ve beyaz. Büyük ve küçük, hızlı ve yavaş
yukarı ve aşağı orada burada, önce ve sonra.
Ama aslında sadece tek bir şey vardır.
Her şey tek bir şeydir.
Ve sadece tek bir şey vardır.
Yani her şeye derinlemesine baktığımızda, büyük ve küçük,
hızlı ve yavaş, yukarı ve aşağı, sol ve sağ, erkek ve dişinin hepsinin
aynı şey olduğunu, sadece farklı özellikleri ifade ettiğini
ama hiçbir şekilde birbirlerinden ayrı olmadıklarını görürüz.
Ben hepimizin
Tanrı'nın bireyleri
olduğumuza inanıyorum.
Tanrı'nın her insanda ve her insan
aracılığıyla var olduğuna ve bu nedenle de evrendeki her duyarlı
varlığın içinde var olduğuna inanıyorum.
O halde bir dalganın okyanusla olan ilişkisi gibi benim de Tanrı ile
bir ilişkim olduğunu görüyorum.
Bir dalga okyanustan ayrı değildir.
O sadece okyanusun bireysel bir biçimde ortaya çıkmasıdır.
Ve bu bireyselleşme tamamlandığında, dalga başka bir gün
tekrar ortaya çıkmak üzere geldiği
okyanusa geri çekilir.
Bu yüzden hepimizin ilahiliğin bireyleşmeleri
olduğumuza inanıyorum ve her şeyi
kutsal olarak gördüğümüzde, her şeyle ilişkimizi değiştiririz
ve deneyimimizde her şey
farklılaşır.
Dünya bu şekilde değişir.
Bilinç nedir?
Bilinç evrenin nihai gerçekliğidir,
o halde şunu sorabiliriz: eğer bilinç evrenin ve her şeyin nihai
gerçekliğiyse ve herkes öyleyse, o zaman nasıl oluyor da dünya bize ayrık
ve bağımsız olarak var olan insanların, hayvanların ve madde denen
şeylerden yapılmış nesnelerin çokluğu ve çeşitliliği olarak görünüyor.
Bilincin, maddeden yapılmış nesnelerin
çokluğu ve çeşitliliği olarak göründüğü evrenin nihai gerçekliği
olduğuna dair bu ifadeyi nasıl
uzlaştırabiliriz?
Yani, bilincin temel olduğunu öne sürmek için
kullandığım kanıtın birçok yönü var.
Bunlardan biri fiziğin uzay zamanın temel olmadığını söylemesi ve
evrim teorisinin de uzay, zaman
ve fiziksel nesnelerin temel gerçeklik olmadığını
kabul etmesidir.
Şimdi, bu teorilerin ikisi de bize sadece uzay-zamanın temel olmadığını söylüyor.
Bize uzay-zamanın ötesinde ne olduğunu söylemiyorlar.
Bu yüzden benim tezim, fizikçilerin uzay zamanın
ötesinde buldukları şeyin matematiksel yapılar olduğudur.
Bunların ne hakkında olduğu gerçekten net değil.
Uzay zamanın ötesindeki bu alem ne hakkında? Ben de uzay zamanın
ötesindeki alemin bilinçle ilgili olduğunu öne sürüyorum.
Ve sonsuz bilincin kendisini çok sayıda ayrı deneyim öznesi
olarak, yani tüm hissedebilen varlıklar, insanlar veya hayvanlar olarak
konumlandırma yeteneğine sahip olduğunu öne sürebilirim.
Her birimiz, sonsuz bilinçte oluşan
kendi eylemini kendi perspektifinden
dış dünya olarak gördüğü
sonsuz bilincin yerel noktalarıyız.
Dolayısıyla, yerel perspektiflerimizden
bize maddeden yapılmış bir dünya olarak görünen şey,
gerçeklik açısından, sadece tek bir sonsuz bilincin faaliyetidir.
Başka bir deyişle, nihai analizde, ayrı veya bağımsız olarak
var olan şeyler veya insanlar yoktur.
Tek bir sonsuz, bölünmez bütün vardır.
Kişi, kendi eylemine sonlu zihnin
algılama yetileri aracılığıyla baktığında
Varlığın birliği, nesnelerin ve şeylerin
görünürdeki çokluğuna ve çeşitliliğine
ayrılır.
Eğer uyanıksak,
gezegendeki tüm farklı varlıkların kılığına girmiş,
herkesin gözünde parlayan
tek bir bilinç olduğunu fark ederiz.
O zaman başkalarında tam anlamıyla kendimizi görürüz.
Ve bir ego olarak hareket etme eğilimi,
kendini bir şey sanma eğilimi ortadan kalkar
çünkü doğrudan doğruya gerçeğin farkına varırız.
Gerçek şu ki hepimiz tek bir bilinciz.
Ruhani benliğimin deneyimi
yalnızca fiziksel alemde çok iyi bir
nedenden ötürü mümkündü, çünkü yalnızca fiziksel alemde
bunun tersi mevcuttu.
Kendimi deneyimlemek isteseydim,
metaforik olarak ışığı ele alırsak,
etrafımda ışıktan başka bir şey olmasaydı
ışığı deneyimleyemezdim,
ki bu da ruhani alemin
mükemmel bir tanımıdır.
O halde fiziksel alem olarak adlandırdığım,
ışıktan başka bir şeyin olduğu bir aleme gelirdim.
Çünkü kendimi bir ışık olarak deneyimlemek istiyorsam,
sadece kendimi öyle bilmek değil, deneyimlemek istiyorsam,
bunu ancak ışığın karşıtının
yani karanlığın olduğu yerde yapabilirdim.
Böylece kendimi ışığın ve karanlığın aynı anda var olduğu
fiziksel aleme getirdim ve sonra kendimi ışık olarak dışa doğru
ifade ederken,
gerçekte olduğum kişi olabildim.
Ve bu anlayış, farklılıklarımızın ardında hepimizin aynı olduğunu,
benzer bir varlık olmadığımızı, ama hepimizin kelimenin tam anlamıyla
aynı varlık olduğumuzu öne sürer.
Ve sevgi bu birliğin ya da paylaşılan varlığın
hissedilen deneyimidir.
Nihayetinde tek bir bilincin olduğu teorimizin bir teoremidir.
Yani çok sayıda bilinçli etmenden oluşan bir dinamiğe sahibiz,
ancak teori bize nihayetinde tüm bu bilinçli etmenlerin
aslında tek bir bilincin yansımaları olduğunu söylüyor.
Bilimdeki mevcut paradigma,
yüzyıllardır uzay ve zamanın, gerçekliğin temel doğası
olduğu yönündedir.
İndirgenemezler ve her şeyin temelini oluştururlar.
Einstein'dan önce uzay ve zaman birbirinden ayrı olarak görülüyordu.
Şimdi ise uzay ve zaman birlikte, uzay-zaman olarak birleşik bir şekilde
gerçekliğin temel doğası olarak görülüyor.
Bilim de uzay-zamandaki nesnelerin
temel gerçeklik olduğunu varsaymıştır.
Dolayısıyla, örneğin bilinçten bahsettiğimizde, bilincin kendisi de
bir şekilde uzay ve zamandaki nesnelerin bir ürünü olmalıdır.
Bu fizikalist çerçevede, bilinç olmadan
uzay, zaman ve fiziksel nesneler temel gerçekliktir.
Ve bilinç evrenin evriminde daha sonra ortaya çıkar, değil mi?
Yani büyük patlamada bilinç yoktu,
sadece uzay, zaman ve enerji vardı.
Enerji birleşerek büyük parçacıklara dönüştü
ve sonunda kim bilir kaç milyon, yüz milyon ya da
milyarlarca yıl sonra yaşam ortaya çıktı.
Bilinç, daha da sonra ortaya çıktı.
Bu açıdan bakıldığında, öldüğünüzde, bilinci ortaya çıkaran
fiziksel karmaşıklık çözülür ve böylece bilinciniz de çözülür.
Ve fiziksel çerçeve gerçekten de bedeniniz öldüğünde
bilincinizin de birlikte öldüğünü söyleyerek
bilincin temel bir şey olduğunu ortadan kaldırır.
Bu diğer bakış açısından,
meslektaşlarımla evrim teorisini,
uzay ve zamanın temel olmadığının
evrim teorisinin bir çıkarımı olduğuna işaret etmek için kullandık.
Yani evrimin fiziksel yorumu yanlıştır.
Uzay ve zamanın ve parçacıkların bir şekilde
insan organizmaları sayesinde evrimleştiği fikri
yanlış bir çerçevedir çünkü uzay zamanın kendisi temel değildir.
Biz uzay zamanın ötesinde çok daha zengin
bilincin dinamiğini, varsayıyoruz.
Yaptığımız şey eski teorilerimizi bir kenara atmak değil.
Fizikçiler uzay zamanın sonunun geldiğini söylediğinde,
bu artık Einstein'ı dikkate almadığımız anlamına gelmez.
Kesinlikle değil. Einstein'ı dikkate alıyoruz.
Fizikçilerin bulduğu uzay zaman ötesinde yeni bir teori, uzay zamana projekte
edilse ve Einstein'ı daha iyi bir kuantum teorisiyle geri verse iyi olur,
yoksa yanılırsınız.
Tüm eski teorilerimiz harika,
harika arkadaşlardır ve onları daha derin bir teorinin
özel durumları olarak tutacağız.
Bilinç teorimizde de aynı şeyi yapmak zorundayız.
İstediğimiz her şeyi öneremeyiz.
Bize uzay-zamanı geri yansıtan ve geri veren
bir bilinç teorisine sahip olmalıyız.
Bu bize kuantum teorisini geri verir, özel ve genel göreliliği geri verir
ve doğal seçilim yoluyla evrimi geri verir.
Eğer bunu kesin matematiksel ayrıntılarla yapamazsak, o zaman
bilim insanlarının bilinç teorimizi ciddiye almaları için hiçbir neden kalmaz.
Sonsuz bilinç bir sanal gerçeklik başlığı takmış gibi.
Sonsuz bilinç, düşünme ve algılamadan oluşan bir VR başlığı takar
ve VR başlığını taktığı anda kendisini kendi
faaliyeti içinde konumlandırır.
Ve bu başlık ile sonlu bir zihnin görme, duyma, dokunma,
tatma ve koklama gibi algılama yetileri aracılığıyla dışarı bakar.
Ve kendi varlığının birliğini parçalayarak onun
10.000 şey olarak görünmesini sağlar.
Benim önerdiğim şey,
evrende sonlu zihinden çok daha fazlası olduğudur.
Evrenin yalnızca sonlu zihinlerimizde göründüğünü söylemiyorum.
Evren, sonlu zihnimizin dışında ama bilincin içinde var olur.
Ancak evrene görünümünü veren şey
sonlu zihnimizin sınırlamalarıdır.
Yani evrene dikkattimizi yoğunlaştırdığımızda,
algılanmadan önce var olan gerçekliği görüyoruz.
Ama biz, ona görünümünü veren algılama yetilerimizin
merceğinden görüyoruz.
Yani pek çok ruhani gelenekte uyanış fikri,
gerçeklik olarak aldığımız şeyin, uzay-zamandaki nesnelerin,
fiziksel bedenlerimizin ve benzerlerinin nihai gerçeklik olmadığı,
çok daha derin bir gerçeklik olduğu, uzay-zamanı ve fiziksel nesneleri aşan
bir bilinç gerçekliği olduğu ve
bu gerçeklikten ayrı olmadığımız fikri olmuştur.
Bu gerçeklik bir anlamda bizim ne olduğumuzun özüdür.
Ve böylece uyanış, uzay ve zaman içinde sadece küçük bir
beden olduğum yanılsamasından, aslında uzay ve zaman içinde
gördüğüm her şeyin yazarı olduğum baktıkça ve algıladıkça
onu anında yarattığım gerçeğine uyanmaktır.
Hakikate nasıl uyanırım?
Kişi, esasen olduğumuz şeyin zaten tamamen uyanık,
tamamen farkında, eksiksiz, bütün,
huzur içinde olduğunu
idrak ederek uyanır.
Bu, güneş nasıl aydınlanır diye sormak
gibi bir şeydir.
Onun doğası ışıktır.
Zaten tamamen aydınlatılmıştır.
Temel varlığımızın doğası zaten huzur ve mutluluktur.
Bu hepimiz için açık değildir çünkü öz varlığımız
deneyim içeriğiyle öylesine karışmıştır ki doğuştan gelen
huzur ve mutluluk deneyim tarafından karartılır.
Bu nedenle de öz varlığımızın aydınlanmaya ihtiyacı olduğunu düşünüyoruz
Güneşin sabahın erken saatlerinde aydınlanmaya ihtiyacı
olmadığı gibi, temel varlığımızın da aydınlanmaya ihtiyacı yoktur.
Güneş her zaman aynı parlaklıkla ışıldar.
Öz varlığımız her zaman aynı huzur ve neşeyle parlar.
Ancak bu huzur ve neşe, düşüncelerimizi ve duygularımızı
karakterize eden tedirginlik ve yoksunlukla gölgelenir.
Uyanan bir kişi yoktur.
Yani bu Dan bünyesinden uyanan,
ben,
bir meditasyon merkezindeydi.
Bir Zen merkeziydi.
Uzun ve yoğun bir uygulama olan
Zen seansı yapıyorduk.
Yani Zen, kaçışın olmadığı bu koşulların olduğu ortamı
yaratmak için harikadır.
Böylece meditasyonu öğrenmiş olan Dan karakteri,
tüm bu meditasyonu yapan
Dan karakteri, uyanamayacağını
fark etti.
Sanki tüm meditasyon hileleri, öğrenilmiş olan tüm uygulamalar
hiçbir işe yaramıyordu.
Öyle bir noktaya geldi ki,
uyanmaya çalışan o karakter uyanamadı
ve başarısız olmak zorunda kaldı.
Yaşadığım karakter, hayatım boyunca oynadığım karakter,
gitmesine izin vermek ya da ölmek zorundaydı
ve o karakter
artık bir şey yapmadığında, meditasyon denen şeyi
yapan bir meditatör olmadığında,
geriye kalan şey benim
gerçek doğamdı.
Ya da ben, sadece ben.
Bu küçük, ayrı benlik duygusundan uyandığımızda,
egoyu öldürüyor
ya da onunla savaşıyor olmayız.
Aslında onun ego kimliği görevinden yarı emekli olmasına
ve ekibimizin bir parçası,
bilincimizin bir parçası olmak üzere
rahatlamasına izin veriyoruz.
Ve bu bize dünyaya küçük bir mercekten bakmadığımız,
açık kalpli ve açık fikirli olduğumuz,
geniş ve aynı zamanda daha yakından
bağlantılı bir özgürlük hissi verir.
Aydınlanma uyanmış olmakla ilgili değildir. Kimse uyanma
veya aydınlanma haline dönüşmez.
Doğası, huzur ve mutluluk olan saf bilgi ışığının tanınmasıdır.
Ve biz hep böyledik ve
zaten böyleyiz.
Benim adım Lisa Natoli uyanış ve dönüşüm hakkında ders veren
ruhani öğretmen olarak tanınıyorum.
Uyanış, gerçek doğanızın ve gerçek doğanızın da
bilinç olduğunun farkına varmanızdır.
Ve bilinç, insanların farkındalık,
yaşam, sevgi, Tanrı, ışık için kullandıkları birçok kelimeden
sadece bir tanesidir.
Yani benim bu beden olmadığım, asla ölmeyen
ve asla doğmayan bir şey olduğumun farkına varmak.
Bu benim için çok zor bir fikirdi.
1992'den beri ruhani bir yoldayım.
Mucizeler Kursu ile başladım.
Dini olarak çalışıyordum.
Yani kendini bu benliği tanımaya, Tanrı'yı tanımaya, uyanmaya
adamış biriydim. Bunu anlayamıyordum çünkü uyanışın mistik bir şey olduğuna,
bir şey olacağına, bir şeyin gerçekleşeceğine
ve bunun İsa, Buda ya da
tüm bu aydınlanmış ustalar gibi
olacağına inanıyordum
ve bu benim için
gerçekleşmiyordu.
Neden bu kadar kararlı, derin huzur,
mutluluk ve neşe anları yaşadığımı
ve neden hala mücadele ettiğimi anlayamıyordum?
Farkındalık olan gerçek doğamızın
basitliğini fark etmeye başladım.
Yani şu anda beni dinleyen biri için, farkındalık bu sesi duyduğunu söylüyor,
işte biz buyuz.
Ve onun bir yeri yok, cinsiyeti yok,
rengi yok, bedeni yok
ve tamamen sınırsız.
Yani uyanış,
gerçek doğamıza uyandığımız yerdir.
Şu anda burada olduğum halimle bu deneyimin
farkındalığı olduğumu idrak ederek uyanırız.
Ve bu çok sıradan.
Bunu kaçırıyoruz.
Bu kadar basit olamayacağını düşünürüz.
Gerçek doğamızın farkına varmak
bizi mutluluğa götürmez.
Mutluluk budur. Varlığın doğası mutluluğun kendisidir.
Dolayısıyla gerçek doğamızın tanınması
mutluluk deneyimidir.
Bu anın farkında olan kim?
Zihin bir şey arayacak ya da onu karmaşık
hale getirmeye çalışacaktır.
Siz zaten zihnin
aradığı şeysiniz.
Zihin bunu her zaman ıskalayacaktır.
Bu yüzden bir cevap için zihne bakmayın.
Düşüncelerden kaçmayın
ve düşüncelere kapılıp gitmeyin.
Düşüncelere, fikirlere ve inançlara olan ilginizi
veya bağlılığınızı basitçe bırakın.
Kim olduğunuzu deneyimlemeye niyet edin.
Zihni olumsuzlamaya ya da tüm manipülasyonları,
tüm hareketleri zihin tarafından kontrol edilen
bir duruma ulaşmaya
çalışmayın.
Zihnin olduğu gibi olmasına izin verin.
Bazen insanlar günlük yaşamlarında bile uyanabilirler.
Mutlaka bir uygulamaya ihtiyaçları yoktur.
Bazen yaşamda öyle şeyler olur ki, sizin rutin döngünüzde bir kesinti olur
ve kendiliğinden bir uyanış yaşanabilir.
Ancak kişinin yaşamı bir tür robotik veya
tekrarlayan bir kalıpta devam ediyorsa,
o zaman bir tür müdahale gereklidir.
Kişinin, rutin döngülerinin kırıldığı bir uyanış sürecine girmesine
sadhana ya da ruhani uygulama denir.
Ve bu uygulamalar her zaman
koşulludur.
Zihnin koşullandırılmasıyla öğrendiğimiz şey
benlik yapısı içindeki bağları gevşeterek
uyanışın gerçekleşmesini daha olası hale getirebilirler.
Bazen uyanışın kazara gerçekleştiğini söylerler
ama pratik sizi kazaya daha yatkın hale getirir.
Teknikler, uygulamalar sizi kazaya daha yatkın
hale getirmek için çok faydalı olabilir.
Fakat belli bir noktada bunların bırakılması gerekir.
Çünkü zihin sürekli olarak bir uygulama
ya da başka bir şey yapıyorsa, o zaman dizginler zihnin elindedir,
sürücü koltuğunda zihin vardır.
Dolayısıyla pratikler, öz yapıyı daha az yoğun hale getirmek
veya aydınlatarak gerçek doğamıza
daha nüfuz edebilen hale getirmek için
basamak taşları olarak
çok faydalıdır.
Pratik yapmakla ilgili paradoks, nihayet uyandığınızda,
tüm pratiklerin VR oyunundaki karakter olan
sahte benlik tarafından yapıldığını
ve gerçek benliğinizin asla bağlı olmadığını
fark etmenizdir.
Tek yapmanız gereken egonun tercihlerinden,
bir şeylere takılıp kalmaktan vazgeçmektir.
Değişen fenomenler alanındaki herhangi bir şey gerçek benlik değildir.
Olduğunuzu sandığınız siz, her zaman özdeşleştiğiniz siz
asla uyanamaz.
Bu karakterden uyanırsınız.
Bu koşullanmış karakter olduğunuz yanılsamasından uyanırsınız.
Dolayısıyla insanlar bu inzivalara geldiklerinde, bilirsiniz,
bu küçük benin uyanacağını ve harika bir şey olacağını düşünürler.
Ama belli bir noktada, küçük ben bunu asla yapmayacaktır.
Vazgeçmek zorundadır, başarısız olmak zorundadır.
Ve ancak bu başarısızlıkta kim olduğumuzu,
her zaman farkında olduğumuzu, her zaman var olduğumuzu fark ederiz.
Biz sadece bu karaktere bağlandık ve
öyle olduğumuza inandık.
Direk Yol
Ruhani arayışıma Vedanta geleneğinin klasik tavsiyeleriyle başladım;
bu, 20 yıl boyunca büyük bir özenle uyguladığım
mantra meditasyonunu içeren
adanmışlık yoluydu.
Mantra meditasyonu dikkatinizi
bir sese odaklamayı ve sonra yavaş yavaş sesin
kaybolmasını içerir.
Bununla birlikte, ruhani yönümün
gerçekten doruk noktasına ulaşması
doğrudan temasa geçtiğimde oldu.
Çünkü bu doğrudan yaklaşımda, dikkatimizi ne kadar ince olursa olsun
örneğin bir mantra, ses, nefes gibi
herhangi bir nesneye vermeyiz,
dikkatimizin içe veya geriye doğru
kaynağına batmasına izin veririz.
Bir benzetme yapalım.
Hayatınızı bir televizyon ekranında izlediğinizi düşünün.
Ekrandaki karakterle özdeşleşmişsiniz.
Günden güne.
Yıldan yıla. Karakterin hikayesine dahil olmuşken
birden hikayeden uyanıp karakterin göründüğü
ekranı fark ediyorsunuz ve izlediğiniz karakter
olmadığınızı fark ediyorsunuz.
Nesneler ekrana gelip giderler.
Karakterler gelir ve gider,
ancak ekran değişmeden kalır.
Karakter ıslanabilir.
Ekran ıslanmaz, karakter rahatsız olabilir
ama ekran rahatsız olmaz.
Ekran olmasaydı, karakterler var olmazdı
ama ekran fark edilmez.
Karakterler senaryolaştırılmış hayatlarına devam ederler.
Farkındalık ekran gibidir.
Tüm düşüncelerin, hareketlerin, tüm bilinç hallerinin gelip geçtiği,
düşüncelerin, hislerin ve
tüm dış dünyanın ekranda göründüğü ve
sürekli değiştiği alan gibidir.
Ama ekran değişmez.
İnsan deneyimi boyunca durumları değiştiren zihindir.
Ancak içinizde kalan, her zaman mevcut olan,
bu değişen durumların farkında olan
bir şey vardır ve o da
bilinç ya da gerçek doğamızdır.
Ekrandaki bir karaktere bağlılık olduğu sürece,
ben bir karakterim duygusu olduğu sürece,
o zaman acı, Maya, benlik yanılsaması olacaktır.
Hayalinizdeki karakter olarak yapabileceğiniz hiçbir şey
sizi özgürleştirmeye yardımcı olmayacaktır. İster hayatınızın sahnesinde
senaryoyu takip edin, ister senaryoya karşı isyan edin.
Eğer karakterin bakış açısından hareket ederseniz,
o zaman illüzyona yakalanmış olursunuz.
Ekranda görünenlerle
özdeşleşmeyi bırakın, bunların hepsinin geçici olduğunu kabul edin,
düşüncelere tepki vermeyi ve programa gerçekmiş
gibi davranmayı bırakın.
Eğer dikkatimi ekrandan çekip farkındalığı kendime yöneltirsem,
akıl almaz bir şey olur.
Farkındalığın kendisi uyanır.
Bu bir olay değildir.
Olan, ekranda olan şeydir.
Uyanış ise zaten her zaman orada olan
ekranın farkına varmaktır.
Bir sonraki düşüncenize inanmayın.
Bunun yerine farkındalığı farkındalığın kendisine doğru çevirin.
Ben her zaman kendim oldum.
Kendime dair duygularım hayatım boyunca devam etti ve
sürekli olarak mevcut olmaya devam ediyor.
Şu anda içimde ne var?
Bu dün, geçen yıl, on yıl önce ve
iki yaşımdayken de mevcuttu.
Bu esas ben ya da kendilik nedir?
Tüm deneyimlerim kimin için gerçekleşiyor?
Bu benin doğasını tanımak
yaşamın en büyük sırrıdır.
Huzur ve mutluluğa giden doğrudan yoldur.
Bu bir kişinin gerçekleştirdiği bir şey değildir.
Kişinin farkına vardığı bir şeydir.
Bunu yeniden idrak etmek,
en başından beri bildiğimiz ama unuttuğumuz,
inkar ettiğimiz ya da inanmadığımız şeyi
yeniden bilmektir; dolayısıyla Tanrı'ya yakınlığı gerçekleştiremeyiz,
sadece bunun her zaman orada olduğunu
ve her zaman var olduğunu
idrak edebiliriz.
Tekamülümün yeni bir aşamasına geçmemde
yeni bir yolunu bulmamı sağlayan,
doğrudan uyanışa işaret eden,
zaten burada olana olan bu açılımdı.
Pek çok insan kendini bilmenin imkansız ya da ulaşılamaz bir hedef
olduğunu düşünüyor ve bir öğretmen olarak kendi uyanışımdan dolayı
amacım, bunu gerçekten çok pratik ve gerçekleştirilebilir
bir hale getirmekti.
İnsanlara bunun herkes için ulaşılabilir olduğunu öğretmeyi seviyorum.
Geçici, sonlu, ayrı bir benlik olduğumuza inanıyor ve
bunu hissediyorsak,
farkında olsak da olmasak da
huzur ve mutluluk arayışındayız demektir.
Başka bir deyişle, ayrı bir benlik olmak, kendini ayrı bir benlik
olarak hissetmek ve mutluluk arayışı içinde olmamak mümkün değildir.
Bu durumda yapılması gereken,
kişinin mutluluk arayışını yeniden yönlendirmektir.
Mutluluğu, deneyimin nesnel içeriğinde aramak yerine
mutluluğu, kişinin kendisinde aramak.
O halde gerekli olan ruhani uygulama
kişinin dikkatini yöneltmesi ya da daha doğrusu,
dikkatini kaynağında gevşetmesidir.
Bir nesneye, madde faaliyetine, ilişki vb.
yönelik olmak yerine saf farkındalığa yönelik olmak.
Eğer buna pratik diyebilirsek
o zaman bu ruhani pratik, dikkatin gevşetilmesi,
dikkatin farkındalığın kalbine indirilmesi,
varlık olarak varlıkta dinlenilmesi olacaktır.
Sevgi.
Sevgi, benim gerçek benliğimdir.
Bu benim gerçek doğam,
yaşamın her alanında herkese ve
her şeye duyduğum saf sevgi.
Aynı fikirde olmadığım şeylere bile.
Varlığının doğasının farkına varmış olan kişi,
özlemini çektiği huzur ve mutluluğun kaynağı olarak
kendi varlığını bilir.
Dolayısıyla dünya artık mutluluk ve tatmin aradıkları
bir yer olmaktan çıkar.
Bu durum, böyle bir kişinin artık arzularının olmadığı anlamına gelmez
ancak arzular ayrı benliğin karakteristiği olan
eksiklik duygusunu tatmin etmek için orada değildir.
Yani kişi mutluluğun kaynağını kendi içinde bulmuştur
ve arzuları bu mutluluk duygusundan gelir.
Ona doğru gitmezler.
Örneğin, bu durum ilişkilerimizde
büyük bir fark yaratır.
Artık kendi ihtiyaçlarımızı karşılamak için değil,
sahip olduğumuz mutluluk deneyimini
paylaşmak için bir başkasını
ararız.
Bu da arkadaşlarımızı
açgözlü, doyumsuz bir benlik için mutluluk sağlamanın
imkansız yükünden kurtarır.
Hayatımda bana fayda getirmeyen ya da getirmeyecek olan
hiçbir şey meydana gelmiyor;
her an, her eylem, her sonuç
ruhumun tekamül sürecinde
beni ileriye taşıyor.
İşte bu yüzden buraya, fiziksel aleme
evrimleşmek için geldim.
Açık kalın.
İçsel canlılığınızı hissedin,
enerjinin serbestçe dolaşmasına izin verin.
Bir şey olmasını sağlamaya çalışmayın.
Bu enerjinin, bu içsel canlılığın
farkında olan kim?
Zihnin dahil olmak için,
hafızanızı veya dilinizi kullanmadan
kontrol ve manipüle etme eğiliminin farkına varın.
Sen kimsin?
Sen zihnin ve duyuların ötesinde kimsin?
Sen kimsin?
Farkında olan kim?
Dünyayı Değiştirmek
Bu fikirleri ilk kez duyan pek çok kişi
benlik fikrini hiç duymamıştır bile.
Bana göre iki farklı insan grubu var.
Ruhani bir yolda olanlar ve benliğe ulaşmaya çalışmakla
ilgili bu fikri duymuş olanlar var. Kendileri olmaya çalışıyorlar.
Arıyorlar, araştırıyorlar.
Bir de bu fikirleri daha önce hiç duymamış
sadece kendi hayatlarını yaşayan insanlar var.
‘Kendini Bil'meyi hiç duymamışlardır.
Birçok insan kendini tanımanın bedenini tanımak anlamına geldiğini düşünür.
Kendini tanı, kendin ol, özgün ol.
Aslında kendini bilmenin anlamı,
gerçekte ne olduğunu bilmektir. Gerçek doğanızı gerçekten bilmektir.
Delphi'deki Apollon Tapınağı'nın girişine kazınmış olan "Kendini Bil" sözleri,
Batı uygarlığının şafağında insanlığa bir davet olarak durmaktadır.
Kendini tanımanın
aslında tüm uygarlığın temeli olduğunu öne sürer.
Neden mi?
Çünkü kendimiz tüm deneyimlerimizin merkezindedir,
her ne deneyimliyorsak, onu deneyimleyen biziz.
Her ne düşünüyor ve hissediyorsak, düşüncelerimiz ve
duygularımız benliğimiz adına ortaya çıkar.
Hangi eylemlerde ve ilişkilerde bulunursak bulunalım,
bu eylem ve ilişkileri benliğimize hizmet etmek için yaparız.
Yani benliğimiz deneyimlerimizin merkezinde yer alır.
Öyleyse benliğimizin doğasını bilmekten daha önemli ne olabilir
ve eğer önce onu bilenin doğasını bilmezsek
başka herhangi bir şeyin doğasını
bilmek mümkün olabilir mi?
Bence uyanış,
kâbusu sona erdirmek ve
rüyaya adım atmakla ilgilidir.
Demek istediğim,
hayat, Tanrı ve kendimiz hakkında bize anlatılan kâbusu
nihayet terk etmeyi hak ediyoruz.
Ve en büyük düşüncemizin rüyasına adım atıyoruz.
Devamlı sorarım: Kendinizi Tanrı, yaşam ve kendiniz hakkında sahip olduğunuz
en yüksek, en büyük ve en harika fikre adım atarken bulsaydınız
hayatınızın nasıl olacağını
düşünürdünüz?
Yani, gerçek doğamızın tanınması dünyadaki
mutluluk arzumuzu sona erdiren bir tanıma değildir.
Aynı zamanda, en derin düzeyde her şeyin ve herkesin
bir olduğu anlayışıyla tutarlı bir şekilde
yaşamamızı sağlayan bir tanımadır.
Bu anlayış toplumumuza
şefkat, merhamet, adalet, hoşgörü
ve anlayış getirecektir.
İnsanlık olarak toplumumuz
bu anlayışla devrim yaratacaktır.
Ego temelli yaklaşımları bir kenara bırakırsak,
bilim, din, siyaset ve ekonomi
daimi bilgeliği yansıtmaya başlar.
İster her şeyin içindeki yüce ruhu fark eden yerli
gelenekler olsun, ister insanın evrimsel yolculuğunu
basit bokböceğinden tek kaynağa
doğru anlatan Mısır komedi
gelenekleri olsun.
Ya da Hıristiyan, Hindu, Müslüman
veya Budist gelenek mistiklerinin sözlerini veya Platon ve
Plotinus'un öğretilerini duyduğumuzda,
gerçek doğalarını fark etmiş olanların bilinçliunsurlardan bahsettiklerini
görürüz, elbette tek ve daimi hakikati
ifade etmek için kültürlerinin ve zamanlarının
dilini kullanmışlardır.
Bilim artık bilinçsiz parçacıklardan ve alanlardan oluşan bir dünya değil,
bilinçli unsurlardan oluşan
bir evren görmeye başlıyor,
bilim dünyasında yeni bir şey ortaya çıkıyor.
Nikola Tesla'nın dediği gibi,
bilim fiziksel olmayanı incelemeye başladığı gün,
on yıl içinde var olduğu önceki tüm yüzyıllardan
daha fazla ilerleme kaydedecektir.
İşte o gün bugündür.
Bilimde matematiksel olarak kesin bir ilerleme kaydettiğimiz her seferinde,
daha önce sahip olduklarımıza kıyasla
sihir gibi görünen yeni teknolojiler ortaya çıkmıştır.
Bu yüzden benim hissiyatım, uzay zamanın ötesindeki bilinçli etkenler teorisinin
bize gerçekten akıllara durgunluk
verecek teknolojiler sunacağı yönünde.
Örneğin, şu anda gördüğümüz galaksilerin çoğu, sanırım %97'si,
bizden ışık hızından daha hızlı uzaklaştıkları için
aramızdaki mesafeyi hiçbir zaman kapatamayacağız
Uzayın kendisi o kadar
hızlı genişliyor ki bizden uzaklaşma
hızları ışık hızından daha fazla.
Yani görebildiğimiz galaksilerin %97'sine
uzayda yolculuk yaparak asla ulaşamayız.
Eğer uzayda yolculuk yaparsanız, bize el sallayan ve "merhaba,
biz buradayız ve buraya asla gelemezsiniz"
diyen bir sürü varlık olduğunu görürsünüz.
Peki uzay-zamanın oyun başlığı olduğunu fark ederseniz?
Bu sadece bir oyun formatıdır ve
başlığın içinde sıkışıp kalmazsınız.
Oyunu çalıştıran yazılımla oynayabilirsiniz.
Yani Grand Theft Auto'daki gibi biri gibi. Sen sensin.
Grand Theft Auto ustasısın,
arabayı, yolları nasıl
kullanacağınızı biliyorsunuz ve oyundaki herkesi yenebilirsiniz.
Ama diyelim ki Grand Theft Auto'yu çalıştıran yazılımı biliyorsunuz.
Grand Theft Auto başlığının dışına çıkıp
yazılımla oynayabilirsiniz.
Ustanın deposundaki benzini alabilirsiniz.
Lastiklerini patlatabilirsiniz.
Yolları değiştirebilirsiniz.
Ne isterseniz yapabilirsiniz.
Yani uzay zaman başlığımızı anladığımızda,
Andromeda Galaksisi'ne uzay zamanda seyahat etmek
zorunda kalmayacağız ki bu da 2,4 milyon yılımızı alır.
Sadece uzay zamanın etrafında dolaşabiliriz.
Etrafımdaki dünyayı, insan ve tanrısallığın bir yönü olmanın
ne anlama geldiğinin daha sessiz bir ifadesine ve deneyimine
adım atmak olarak görüyorum.
Sonsuz bir zamanımız olduğunu düşünmüyorum.
Ya şimdi ya da asla durumunda
zamanın tükenmekte olduğunu hissediyorum.
Doğru yolda olduğumuzu düşünüyorum.
Birkaç yıl önce bile sahip olduğumuzu söylediğimiz güçlü ve
önemli fikirleri iletmek için bugün dünyada gördüğümüz
türden fırsatların,
zamanımız dolmadan önce kritik kitleye
ulaşma olasılığını yarattığına
dair bir iyimserlik
hissediyorum.
Ancak bu gezegende sonsuz bir zamanımız olduğunu
düşünürsek yanılırız.
Her birey kendi koşullanmış karakterini küçültmeye
karar verdiğinde, egoik bir varlık olarak
hareket etmekten vazgeçer.
Bu da beraberinde gezegene bir dönüşüm getirir.
Bu, yeni bir dünya getirir.
Şu anda gezegende bildiğimiz şekliyle yaşam için
bazı değişiklikler yapmalı ve bunları hızlı, dramatik
ve radikal bir şekilde gerçekleştirmeliyiz.
Eğer hepimizin hayalini kurduğu o yarını görmek istiyorsak.
Peki, bu anlayış bizim yaşam süremiz içinde ana akım haline gelebilir mi?
Neden olmasın? Evet.
Şu anda yaşadığımız zorluk hiçbir şeyin işe yaramadığıdır
ve artık ayağa kalkıp bunun doğru olduğunu söylememizin zamanı geldi.
Elbette bundan daha iyisini yapabiliriz.
Elbette kim olduğumuza dair
anlayışımızı ve gerçek doğamızı
ifade etme biçimimizi genişletebiliriz.
Çevremize, politikamıza,
ekonomimize, ruhsal sürecimize
ve bu gezegene dikkat etmemiz
gerekiyor.
Çünkü bugün dünyadaki sorun siyasi bir sorun değildir.
Ekonomik bir sorun da değil.
Sosyal bir sorun da değil.
Bu, bağlılığımızla ilgili olan ruhani bir sorundur.
Biz sadece en yüksek manevi
güvene dokunuyoruz.
Bu Yeni Çağ felsefesi değil.
Bu fikirler
binlerce yıldır var.
Daimi bilgelik sayısız gelenek ve kültür aracılığıyla
ifade edilmiş ve farkındalığın kendisi gibi
her zaman göz önünde saklı kalmıştır.
Hristiyanlıkta,
Thomas'ın Gnostik İncili
gerçek doğamıza doğrudan işaretler eder.
Havariler İsa'ya sormuşlar: "Krallık ne zaman gelecek?
İsa şöyle dedi: "Beklemekle gelmeyecek.
Burada ya da şurada demekle gelmeyecek.
Aksine, Baba'nın Egemenliği yeryüzüne yayılmıştır
ve insanlar onu görmezler."
Krallık burada ya da orada değildir, farkındalık burada ya da orada değildir.
Zaman ve mekânda sabit değildir.
Eğer bir şeyin olmasını, dışsal bir olayı, bir durumu,
bir yükselişi, bir şifayı ya da bir enerjiyi bekliyorsanız,
o zaman koşullanmış zihniniz
hala arayış içindedir.
Hala andaki deneyiminize
aracılık ediyordur.
Budizm'de samsara, yani acılar dünyası ve
nirvana, yani kurtuluş dünyasının
iki ayrı dünya olmadığı söylenir.
Onlar tek ve aynıdır.
Mistik bir gerçekliğe ulaşmak için bir şeyleri
manipüle etmez veya değiştirmeyiz.
Uyandığımızda, dünyanın mükemmelliği
doğrudan olduğu gibi ortaya çıkar.
Arayış içindeki zihnin aracılığı olmadan,
sadece burada ve şimdi, bu anda olmak mümkün mü?
Bu anı olduğu gibi kabullenmek mümkün mü?
Basitçe var olmak?