SARAH SZE: Ο ΤΡΟΠΟΣ ΠΟΥ ΒΛΕΠΟΥΜΕ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ
Με ενδιαφέρει πολύ κάτι που θα περιέγραφα σαν μια ταλάντωση εκκρεµούς.
Στο ένα άκρο, μια επιθυμία να κατορθώσουμε να αισθανθούμε και να αγγίξουμε
και να μυρίσουμε τα υλικά.
Και στο άλλο άκρο αυτής της ταλάντωσης βρίσκεται
μια πραγματικότητα αποστασιοποίησης από τα υλικά
λόγω της διαρκούς εμπλοκής μας με τις εικόνες.
Θεωρώ ότι η παρούσα αλληλεπίδρασή μας με τις εικόνες
διαφέρει αισθητά από οποιαδήποτε άλλη αλληλεπίδραση με εικόνες
έχω βιώσει όσο ζω.
Και θεωρώ ότι υπάρχουν ραγδαίες αλλαγές από τη μία γενιά στην άλλη.
Δε γνωρίζουμε τον δημιουργό μιας εικόνας όταν αυτή φτάνει σε εμάς.
Μπορούμε να τη διαχειριστούμε
και να τη στείλουμε σε άλλους.
Είναι εικόνες-σπαράγματα.
Έχουμε εξοικειωθεί με τη γρήγορη ανάγνωση εικόνων.
Συνεπώς όλες οι εικόνες στην έκθεση της πινακοθήκης
είναι εικόνες που σε κάνουν να νιώθεις
ότι θα μπορούσαν να μην έχουν γεωγραφικές ή χρονικές συντεταγμένες.
Εικόνες τοπίων
σε εκτοξεύουν σε ένα είδος χρονικού και γεωγραφικού απείρου.
Αλλάζουν την προσωπική αίσθηση του χρόνου,
όταν τις αντικρίζεις.
Θεωρώ ουσιαστικά αυτή την αίθουσα ως κόμβο
ζωγραφικής και γλυπτικής
Στόχος μου ήταν να εκριζώσω
ο,τιδήποτε αναγνωρίσιμο στο έργο μου
ώστε οι θεατές να αντικρίζουν θραύσματα
χρώματος και εικόνων να συναντώνται,
να περνούν από τα ίδια φίλτρα
και στη συνέχεια να αποσυντίθενται.
Όταν εισέρχεσαι στον χώρο,
αρχίζεις να βλέπεις τα αντικείμενα ως σύνολα.
Όλα τα άκρα των έργων, υπό μια έννοια,
στοιχίζονται έτσι ώστε να δημιουργούν πολύ διαφορετικές γωνίες.
Ουσιαστικά αντιλαμβάνεσαι την αίθουσα
ως το σύνολο των στοιχείων
όλων αυτών των πλαισίων που μοιάζουν να επιπλέουν.
Βιώνεις την εμπειρία ενός χώρου και χρόνου
όπου δε γνωρίζεις που αρχίζει ένα έργο
και που τελειώνει.
Αυτός είναι ο τρόπος που βλέπουμε τον κόσμο.
Δεν βλέπουμε τα αντικείμενα περιχαρακωμένα σε λευκά κουτιά.
Πώς μπορούμε να επικεντρωθούμε στην πλούσια υφή των υλικών
και όχι σε αυτό που αναπαριστά το υλικό;
Πως συμπεριφέρεται το χρώμα στον χώρο;
Τι αίσθηση δημιουργεί; Πώς στεγνώνει;
Πώς προσκολλάται;
Όταν βλέπουμε μια στοίβα από χαρτιά,
αναρωτιόμαστε τι έχει συμβεί στην αναπαριστώμενη εικόνα.
Αυτό είναι το κομβικό σημείο όπου η υλική φύση της γλυπτικής
και η εικόνα, κατά την άποψή μου,
συναντώνται.
Αυτό το είδος συμπεριφοράς,
αυτό το είδος απτικότητας...
...θεωρώ πως η αξιακή τους ένταση
ενισχύεται.
Διότι βιώνουμε μια έντονη ψευδαίσθηση
όμως δεν έχουμε αίσθηση της αφής,
δεν έχουμε γεύση, δεν έχουμε όσφρηση.
Δεν έχουμε αυτού του είδους την οικειότητα με τις εικόνες.